Wat maakt mens

Dit is wat ik geloof: dat de pen is gemaakt om mee te peuteren, vernis mee weg te krabben, menselijkheid mee te ontsluieren. Literatuur kan ons isolement opheffen, zeker in deze tijd, waarin politiek leeft bij het vermogen mensen uiteen te drijven met het doel ze tot angstige hordes te smeden.

Om het onmetelijke en onnoembare verlies van zijn dood dochtertje op te vangen, (‘een verlies van wat nooit een kind heeft mogen worden’ – ‘ik ben een vader die niet werd’)  besluit de hoofdfiguur om een robotmeisje te kopen, met science-fiction gewijs het DNA, de eigenschappen, van zijn biologische dochter.
Ze is niét met ‘connectivity’ uitgerust – met het oog op een ‘natuurlijke ontwikkeling van haar persoonlijkheid en cognitie. De enige connectiviteit is onze gepatenteerde empathie: inlevingsvermogen, zegt de Japanse ontwikkelaar. Een artificiële intelligentie met bewustzijn. Er is geen resetknop – de software voegt echte herinneringen toe aan de geïmplanteerde. Ze is kant-en-klaar uit de fabriek gerold, zo groot als ze ooit zou worden.
Scottie noemt hij haar: zijn troostbaby. De conversaties tussen de vader en het 7-jarig meisje zijn aandoenlijk, zonder ooit sentimenteel te worden. Dat alleen al maakt het tot een geweldig verhaal.

Schervengeluk

Hij zorgt voor haar alsof ze zijn echte dochter is: doodsbang wanneer ze een straat oversteekt of op eigen houtje dingen onderneemt. Als hij met Scottie buiten is, heeft hij het gevoel dat hij voor het eerst dingen ziet omdat hij simultaan met haar ogen kijkt. De keerzijde is dat hij overal gevaar ziet.

Door de angst die de schaduw van liefde is, de angst dat er pijn op haar pad zou komen, dat ik haar niet zou kunnen beschermen, andermaal wou kunnen verliezen.’

Al is ze geen mens, door naar haar te kijken, begint hij steeds beter te begrijpen wat een mens eigenlijk is en doet. Wat haar dus ook menselijk maakt?
Dat is één deel van het verhaal.

Een zee van leegte

Zijn uitgeefster, Liz Velásquez, stelt hem voor een logboek bij te houden, terwijl hij werkt aan zijn roman ‘De lasso van de tijd’. Kwestie van zijn lezers (welke lezers?, denkt hij) een enorm plezier te doen, verduidelijkt ze. Een kijkje nemen in de keuken. De auteur zichtbaar maken voor zijn lezers. We bevinden ons dan in 2032.
Het wordt een verhaal als een knielende man, gebogen hoofd, in een zee van leegte: ‘de eenzaamheid van de geïsoleerde mens in een technologisch landschap.’
Het gaat daarin over een prille relatie, met vooral aantrekken en afstoten, weggaan en mekaar missen en vrijpartijen met de wanhoop van schipbreukelingen. Tot zij uiteindelijk verhuist naar een andere stad en hij wakker wordt uit zijn delirium. Eindelijk, schrijft hij.
Tot ze weer terugkomt. Ik hou echt heel veel van je, zegt ze. Een bezwering een vervloeking. Ze wordt zwanger, ze pleegt abortus, ze gaat weg. En hij, hij wil opnieuw geboren worden, een reis in de tijd.

Het hart van de Melkweg, weet hij, wordt gevormd door een immens zwart gat. Zoals eenzaamheid het hart van de liefde vormt?

Onvermijdelijk alsof het in de sterren geschreven staat, komen beide verhalen mekaar tegen als een parallel universum en vloeien ze voort, een kabbelend beekje. Herinneringen, ouderschap, verlies, schuld en fantasie drijven er in voorbij. Is ‘De lasso van de tijd’ een studie in herhalingsdwang?, vraagt de auteur.

De Mitsukoshi Troostbaby Company is een bijzonder boek – het lijkt een lijvig werkstuk maar je worstelt je er zo doorheen – verslavend en fascinerend, het opus magnum van Auke Hulst die eerder al bewees dat hij een van de grote Nederlandse schrijvers is. Ook al ploeterde ik door de laatste honderd bladzijden: lézen moet je!

 

De Mitsukoshi Troostbaby Company | Auke Hulst

Hardback | Nederlands | Literaire roman, novelle

De Mitsukoshi Troostbaby Company van Auke Hulst is een ambitieuze mengvorm van memoires, robotverhaal, tijdreisverhaal en alternate history, waarin verlies, schuld en ouderschap centraal staan. Hulst laat in deze aangrijpende roman zowel de kracht als [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

Zonder kunst geen leven

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Omdat de muze‘ is het levensverhaal van Sara de Swart die zich ophoudt en deel uit maakt van de Tachtigers, de nieuwe kunst- en literaire beweging in Nederland, anno 1880 en later.
Net zoals Zora del Buono in ‘De maarschalk’ (hier eerder besproken) de levensloop van haar grootmoeder, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.