Vrouw, leven, vrijheid: de echte helden zijn de Iraanse voetballers – RW

Woman, Life, Freedom. Met deze slogan op wimpels en kaarten slaagden Iraanse dissidenten erin zowel FIFA als World Cup Qatar te kijk te zetten. Ze toonden deze begrippen vol trots en de beelden gingen de wereld rond tijdens Engeland-Iran. Ze verwezen naar de onwaarschijnlijk moedige ‘vrouwenrevolutie’ tegen de wrede heersers van de Islamitische Republiek Iran. Waarbij de wereld zoals gewoonlijk wegkijkt: geen heftige statements van over elkaar heen rollende staatshoofden of politici, evenmin woedende betogingen voor de ambassades van de ayatollahdictatuur noch polemische verontwaardiging in de opiniepagina’s van kwaliteitskranten. Wel integendeel dus, er wordt opvallend weinig aandacht besteed aan deze opstand die ontbrandde nadat de onschuldige jonge vrouw Masha Amini op 16 september 2022 werd vermoord door de ‘religieuze politie’ van de Islamitische Republiek Iran. Haar ‘misdaad’? Het tonen van een haarlok onder haar sluier. Intussen ondergingen meer dan vierhonderd opposanten – waaronder talrijke jonge meisjes – hetzelfde hardvochtige lot van de islamitische doodseskaders. Meer dan 16.000 betogers belandden intussen in de martelkamers van beruchte gevangenissen. Waaronder voetballers met een internationale reputatie. De spelers van de nationale ploeg hebben zich intussen als de échte helden van de World Cup Qatar getoond. Ze besloten om het ‘volkslied’ niet mee te zingen voor de match tegen Engeland en lopen dus het risico op zware straffen van het regime. Mogen we deze daad van verzet lichtjes hoger inschatten dan de keuze van verschillende Europese landen om hun aanvoerders de door Qatar – en dus ook de FIFA – verboden One Love-armbanden niet te laten dragen…Vanwege het dreigement door de organisatie met een gele kaart!? Een gele kaart dus. Die in normale wedstrijden met genoegen wordt gepakt om het spel op een dwaze wijze te onderbreken. Mijn volle steun gaat dus naar de Iraanse voetballers, maar nog meer naar de beweging van ‘vrouw, leven, vrijheid’ die veel meer mondiale steun verdient. Woman, Life, Freedom!

 

 

 

 

 

 

 

 

 We brengen de tekst die we drie jaar geleden op dit platform plaatsten nog even in herinnering…

 We are alle Sahar Khodayari. Zelfmoord omdat Iraanse vrouwen niet naar het stadion mogen…

 

 ‘An Iranian female football fan who set herself on fire a week ago has died.’

Zo stond het op 9 september 2019 te lezen op de website van de BBC.

Sahar Khodayari is niet meer. Ze overleed op haar 29 ste levensjaar nadat ze zichzelf in brand stak uit protest tegen de gevangenisstraf die haar te wachten stond…omdat ze als vrouw een voetbalwedstrijd wilde bezoeken. Dat is verboden in de Islamitische Republiek van Iran, waar de geestelijke tirannie der ayatollahs het vrije en vrolijke leven onmogelijk maakt. Het is een drama van ondraaglijke lichtheid. Een vrouw wordt gearresteerd omdat ze een voetbalwedstrijd wil bijwonen.

Sahar Khodayari is niet meer. En de FIFA, die greep niet in.

 

Shame on you, Mister Infantino!

Sahar Khodayari, ze is niet meer. We are all Sahar Khodayara!

 Even een balletje opgooien. Over het schandaal – én de leugen – der 21 ste eeuw. Een schandaal – én leugen – waarover men niet spreekt. Tenzij omfloerst. Vergoelijkend. Met de vinger wijzend naar zij die het durven aanklagen. De boodschapster als boosdoener

 Let Iranian Women enter their stadiums!

De hoofdstedelijke derby tussen Persepolis en Esteghlal werd opgevoerd in het Azedistadion. In aanwezigheid van Gianni Infantino, de opvolger van Sepp Blatter aan het hoofd van FIFA. Hij vertoefde in het gezelschap van Minister van Sport Soltanifar en president Rouhani. Zij vertegenwoordigden het tirannieke regime van de Islamitische Republiek van Iran maar dat vormde geen beletsel voor de voorzitter van de wereldvoetbalbond. Hij was daar om de scherven tussen Iran en Saoedi-Arabië, die vanuit theologische interpretaties niet in de Asian Cup willen aantreden tegen elkaar, te lijmen. Het bestaat? Het bestaat! Buiten werden 35 vrouwelijke activisten de nor ingedraaid. Binnen was er geen te bekennen. Hun misdaad? Het proberen bij te wonen van een voetbalwedstrijd. Inderdaad! Woordvoerdster Masih Alinejad dacht dat de aanwezigheid van FIFA-president Infantino de beste kans was om het vijfendertig jaar oude infantiele verbod te slechten. Die illusie had ze zich kunnen besparen, ondanks haar sterke oneliner: ‘Vrouwen hebben het basisrecht om naar de match te gaan. Wat een hypocrisie om dit stadion zo te noemen en de helft van de bevolking te bannen. ‘ Dat was een verwijzing naar de naam van het stadion: Azadi, het betekent vrijheid in de Perzische taal. Het deed denken aan de acties die de Iraanse dissidente Darya Safai vanuit België met haar actiegroep ‘Let Iranian women enter their stadiums’ voerde in de periode 2014-2018. Het deed ook denken aan de Hashtag Worldcup Kiss. Het gebeurde op de wereldbeker Brazil 2014 tijdens Argentinië-Iran. Een Iraans koppel, waarvan de vrouw de oude Perzische vlag  op het hoofd droeg, wisselde een kus uit met elkaar. De foto ging via twitter de wereld rond. Het statement was gemaakt: kussen in het openbaar is immers verboden in de voor het overige nogal moordlustige – drie executies per dag – Islamitische Republiek Iran. Men is een dictatuur of men is het niet. De inwoners van het land kregen dit niet te zien. Want de vrouwelijke aanwezigheid op internationale sportevenementen wordt er met enige technische vertraging gecensureerd tijdens de live-uitzending.

FIFA-voorzitter Infantino gedroeg zich als de loopjongen van Rouhani. Hij had de boosdoener naar zijn Zwitsers kantoor moeten sommeren om hem daar in klare taal te verduidelijken: onze spelregels aanvaarden of ophoepelen.

Want zowel Iran als Saoedi-Arabië negeren de FIFA-reglementen. Omdat Infantino het niet doet, zetten we zelf die regels maar eens op scherp. Elke mens waar ook te wereld heeft het recht om zelf te voetballen of in volle vrijheid een wedstrijd te bekijken. Op die spijker had Infantino moeten timmeren. Hierover is geen discussie mogelijk, laten we overigens voor volgende reglementswijziging pleiten: een land dat inschrijft voor de FIFA-toernooien doet dat met zowel een mannen- als een vrouwenteam. En vanzelfsprekend hebben vrouwen het recht om een wedstrijd bij te wonen in de niet-religieuze kleding die ze zelf verkiezen.

Intussen kunnen we alleen maar blijven herhalen: We are all Sahar Khodayari. Laten we haar nooit vergeten op elke 9 september haar moedige daad in de herinnering roepen.

 

Meer berichtjes van Redactie De Witte Duivel

Het Voetbalmuseum – Bobby Moore

BlogRedactie De Witte Duivel - 02/12/2022
We zitten al aan aflevering 10! Deze keer over Bobby Moore, de Engelse gentleman, player, captain…

Nu te koop €30 ten voordele van het Slachtofferfonds World Cup Qatar
 

Daag, Roberto Martínez!

BlogRedactie De Witte Duivel - 02/12/2022
Gisteren maakten we een triestige, maar wat mij betreft, te verwachten uitschakeling van onze nationale ploeg mee.
Kort na de aanstelling van Martinez in 2016 was ik al geen fan meer van hem. Niets kon me overtuigen, noch zijn palmares, noch zijn houding en het slijmballen met belangrijke mensen [lees verder]

Het Voetbalmuseum – Garrincha

BlogRedactie De Witte Duivel - 01/12/2022
Aflevering 9 over Garrincha. Goddelijk, gek, geniaal en eenzaam.

Nu te koop €30 ten voordele van het Slachtofferfonds World Cup Qatar

‘KNVB en andere Europese voetbalbonden zijn als kleine kleuters in de hoek gezet’

BlogRedactie De Witte Duivel - 01/12/2022
Tijdens het WK voetbal wisselen Henk Mees en Sander van Mersbergen via de mail uit hoe ze het toernooi ervaren. Sander van Mersbergen bericht als algemeen verslaggever voor het Algemeen Dagblad (AD) vanuit Qatar over diverse aspecten rond het WK, Henk Mees volgt het WK via de tv – als hij zin heeft. 
[lees verder]

Voor wie troost zoekt

BlogRedactie De Witte Duivel - 01/12/2022
De Gouden generatie is uitgeteld. Minstens één wedstrijd vroeger dan verwacht. Heel wat spelers zullen afscheid nemen en de kans is reëel dat de volgende generatie niet van hetzelfde niveau is. Laat ons daarom wat troost zoeken in de mooie matchen van de voorbije tien jaar.

En nu Michel Preud’homme?

BlogRedactie De Witte Duivel - 01/12/2022
Tweede op de Fifa Ranking en voor goud gaan, maar in de eerste ronde uitgeschakeld worden, het eindresultaat kan alleen maar een blamage genoemd worden. De Rode Duivels hebben nochtans met een degelijke prestatie afscheid genomen van het WK in Qatar, maar hadden het eerder verknoeid. Dit is het einde [lees verder]

Duivels hebben klein wonder nodig

BlogRedactie De Witte Duivel - 30/11/2022
In Qatar gebeuren wonderlijke dingen. Drie doden waren er genoteerd bij de bouw van de WK-stadions hield Fifa-voorzitter Infantino tot gisteren halsstarrig vol. Toen vertelde de voorzitter van het WK-organisatiecomité plots dat het aantal tussen 400 en 500 ligt. Dat het juiste aantal nog steeds niet [lees verder]

Het Voetbalmuseum – Didi

BlogRedactie De Witte Duivel - 30/11/2022
Aflevering 8 over Waldyr Pereira, beter bekend als ‘Didi’

Nu te koop €30 ten voordele van het Slachtofferfonds World Cup Qatar
 

Vandaag 150 jaar geleden werd eerste interland gespeeld

BlogRedactie De Witte Duivel - 30/11/2022
Uit: Het Goeden boek van de Wereldbeker Voetbal van Lex Muller en François Colin

De allereerste interland voetbal werd in 1870 tussen Engeland en Schotland gespeeld (de eerste keer in Edinburgh in 1849). Sportwedstrijden tussen twee landen was niet echt nieuw. Engeland en Schotland hadden [lees verder]

WK-podcast met François Colin en Sam Kunti

BlogRedactie De Witte Duivel - 30/11/2022
In deze tweede WK-podcast spreekt François Colin, de nestor van de Vlaamse voetbaljournalistiek, met Sam Kunti, die het WK in Qatar volgt. Sam is een Leuvenaar die vooral voor bladen in Engeland, Brazilië en Noorwegen schrijft. Hij is ook auteur van het uitstekende boek over de beste WK-ploeg aller [lees verder]

Waarom ik L’Equipe geloof

BlogRedactie De Witte Duivel - 30/11/2022
‘In het Nieuwsblad had François Colin geschreven dat we niet met Robert Waseige door wilden. En dat hij lag te slapen tijdens de bespreking – enfin, hij werd belachelijk gemaakt’, valt er vandaag te lezen in de column van Marc Wilmots in Het Nieuwsblad. Twintig jaar na het WK 2002 heeft Marc Wilmots [lees verder]

‘Het shirt van Oranje weegt zwaar’

BlogRedactie De Witte Duivel - 29/11/2022
‘We can come an end’,  het motto in het steenkolenengels van Louis van Gaal leeft voort tot in de achtste finales van het WK. Of er méér in het vat zit voor Oranje mag worden betwijfeld, zeker na de weinig inspirerende poulewedstrijden. Ook tegen Qatar, behalve gastheer vooral de zwakste deelnemer [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.