Toch niet zo’n rare jongens, die Romeinen van Robert Fabbri

De negendelige romancyclus van Robert Fabbri over hoe Vespasianus uiteindelijk Romeins keizer werd, is een weergaloze historische avonturenroman die kan wedijveren met de Cicero-trilogie van Robert Harris.

Bingelezen

Tuurlijk dat ex-minister Koen Geens het bij het rechte eind heeft als hij de driedelige Thomas Cromwell-omnibus van Hilary Mantel looft en prijst. Eindelijk, zo Geens, had hij ver weg van het politieke circus in zijn Huldenberg de tijd om nog eens de tanden te zetten in een superieure megaroman. Je zou voor minder het politieke theater vaarwel zeggen.

Bingewatchen kan je namelijk ook met boeken — bingelezen dus. En zeker met historische serieromans, zoals in Mantels geval. Toevallig ontdekte ik tijdens mijn regelmatige bibbezoek in de sectie historische thrillers de negendelige Vespasianus-saga. Die werd de laatste tien jaar door de voor mij volkomen onbekende Zwitserse auteur Robert Fabbri gecomponeerd. Fabbri werkte vijfentwintig jaar in de film- en tv-wereld. Hij wilde zich echter al langer helemaal wijden aan zijn levenslange passie voor de Romeinse geschiedenis.

Geld stinkt niet

En zo geschiedde dus vanaf 2010. Hij beet zich vast in het leven van Vespasianus. Die werd in 70 na Christus als prille zestiger de eerste Flavische keizer. Zijn beide zoons, Titus en Domitianus, zouden zijn levenswerk verder zetten. Namelijk de bouw van het Colosseum op de plaats waar ooit Nero’s kolossale standbeeld stond. Maar eigenlijk stopt Fabbri in Vespasianus IX. Keizer van Rome op het moment dat Vespasianus na het fameuze vierkeizersjaar in 69 na Christus zijn concurrenten uitschakelde. Hij wilde vooral tonen hoe bochtig en onvoorspelbaar een Romeinse politieke carrière wel kan zijn. En allicht voelde hij een zekere verwantschap met zijn onderwerp.

Fabbri schrijft immers zonder literaire pretenties. Een beetje zoals no nonsense-man Vespasianus (9-79) zelf in het leven stond, blijkbaar. Hij is niet voor niets bekend geworden met zijn uitspraak dat geld niet stinkt. Zo moesten de wolververs door een wet van Vespasianus belastingen betalen op de urine die ze gebruikten bij het behandelen van het textiel. En legendarisch natuurlijk zijn diens laatste woorden, vol zelfspot, dat hij blijkbaar een god aan het worden was.

Netwerkerskunsten

In het eerste deel Vespasianus I. Tribuun van Rome zoomt hij in op de jeugd van Vespasianus. Die moet op een klein landgoed buiten Rome met zijn oudere broer Sabinus het hoofd bieden aan plaatselijke raids van allerlei onguur volk. Sabinus lijkt voorbestemd voor een politieke carrière. Hij doorloopt ook systematisch de klassieke cursus honorum: van quaestor tot praetor. Maar uiteindelijk is het Vespasianus, de man met het gezonde boerenverstand, die het totaal onverwacht tot keizer zou schoppen.

In een filmische stijl evoceert Fabbri via goed gekozen scènes en sprekende details de relatie tussen de ambitieuze Sabinus en zijn jongere broer Vespasianus, die met een landelijk leven vol sporadische gevaren best tevreden is. Maar dat is buiten de dubbelzinnige voorspelling van het orakel bij zijn geboorte gerekend. En vooral buiten de netwerkerskunsten van zijn oom-senator. Die wil beide neven immers opstoten in de Romeinse vaart der volkeren. Daarom nodigt hij hen bij hem in Rome uit om hun carrière te lanceren.

Beschermheer en beschermeling

Al in dit eerste deel krijg je een prima inkijk in de Romeinse gewoontes. Zonder beschermheer — patronus heette dat — kon je het bijvoorbeeld schudden. Van hoog tot laag, iedereen was cliënt of protegé van iemand hoger op de maatschappelijke ladder. Zo maak je in dit eerste deel ook kennis met de lokale maffia in Rome. Elk stadsdeel werd bestuurd door een broederschap dat je tegen betaling — zeg maar: afpersingsgeld — bescherming bood. Als beschermeling kon je daar dus ook op kon rekenen bij je eigen ambities. Er was slechts een minimale overheidsbescherming tegen misdaad of ongeluk: de brandweer of vigiles en de stadscohorten of politie. Het was dus zaak om jezelf in te kopen voor verzekerde bescherming. En je op jouw beurt ook te laten betalen voor bepaalde hand- en spandiensten.

Vespasianus belandt zo bij Magnus, de leider van de bende op de Quirinaalheuvel. Die is op zijn beurt cliënt van de oom van Vespasianus. Toen al blijkbaar liepen de lijnen van de criminele onderwereld met haar inkomsten uit prostitutie en de gokindustrie door tot in de hoogste kringen. Zoals de gekozenen des volks hun lictoren hadden — een persoonlijke lijfwacht die hen steeds vergezelde — zo bood Magnus met zijn broederschap bescherming aan de oom van Vespasianus en weldra ook aan Vespasianus zelf.

Bij Fabbri leer je dingen die je in geen enkel schoolboek zal lezen. Hoe Magnus bijvoorbeeld de goden van het kruispunt tevreden wil houden met een altaar vol lares of (kruispunt)goden waar hij devoot zijn offergaven voor doet. Met rituelen en goden werd weliswaar gelachen en gespot bij de Romeinen, maar tegelijk vormden ze toch de kern van het bestaan. De helft van het Romeinse kalenderjaar bestond immers uit feesten waar offers voor de goden centraal stonden.

Gewelddadige druïden

Dankzij de contacten van zijn nonkel krijgt Vespasianus een eerste baantje bij het leger. Hij wordt tribuun in een godvergeten gat in de Balkan. Terwijl zijn broer voor het hoogste gaat, vlucht Vespasianus weg van het Romeinse slangennest naar een uithoek van het Romeinse rijk. Maar ook daar stoppen de complotten niet. Vespasianus wordt tegen wil en dank steeds meer in het politiek-militaire web ingesponnen.

De militaire carrière van Vespasianus verloopt, zoals gezegd, bijzonder woelig. Ze brengt de lezer naar de meest diverse streken van het Romeinse Rijk. Vespasianus V. Heersers van Rome is misschien wel het hoogtepunt. Vespasianus bevindt zich dan in het Keltische Brittannië. Daar tracht hij zijn broer Sabinus te bevrijden uit de klauwen van de druïden. Die gaan namelijk bijzonder gewelddadig tekeer tegen al wie hen in de weg staat. Ook de Britse Boudicca, bekend van haar opstand tegen de Romeinen, komt in beeld. En de manier waarop keizer Claudius én Seneca de opstand in de hand werkten door draconische belastingeisen aan de lokale bevolking op te leggen.

Smaakmaker

Andere afleveringen van deze Vespasianus-reeks situeren zich onder andere in Israël. Daar moest hij met zijn zoon Titus de Joodse opstand bedwingen. En in Noord-Afrika, waar Vespasianus op geheime missie vertrok om Romeinse gevangenen te bevrijden. Alexandrië komt ook in beeld, want keizer Caligula wilde pronken met het borstkuras van Alexander de Grote bij een feestje dat Vespasianus als ceremoniemeester in goede banen moet leiden.

Na het voltooien van deze Vespasianus-cyclus bracht Fabbri nog een sequel uit: Magnus. Zes afzonderlijke novelles over maffiabaas Magnus, rechterhand van Vespasianus. Magnus is de perfecte smaakmaker voor wie nog nooit iets heeft gelezen van deze Fabbri en misschien — ten onrechte — opziet tegen een roman fleuve van drieduizend bladzijden.

Alexanders erfenis

Ondertussen is Fabbri in dit decennium begonnen aan Alexanders erfenis. Een nieuwe megaroman in schuifjes, die zich afspeelt na de dood van Alexander de Grote in 323 voor Christus. Twee delen ervan zijn ondertussen gepubliceerd: De sterkste wint en De drie paradijzen. Benieuwd waar dit nieuwe avontuur Fabbri zal brengen.

Vespasianus Keizer van Rome | Fabbri Robert

Paperback / softback | Nederlands | Thriller

Vespasianus IX Keizer van Rome , is het negende en laatste deel, in de immens populaire Vespasianus-serie, met de titel Keizer van Rome, en wordt 25 januari 2019 verwacht.Vespasianus heeft van keizer Nero opdracht gekregen om de opstand in Judeae [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Frank Hellemans

Leven en werken van Maurice Gilliams: biografie op komst

BlogFrank Hellemans - 13/07/2022
Nee, Maurice Gilliams (1900-1982) was geen collaborateur. En ja, meer dan waarschijnlijk heeft de officieel kinderloze Gilliams dan toch een (buitenechtelijke) zoon. Annette Portegies, die al in 1999 de opdracht aanvaardde om een biografie over Gilliams te maken, presenteert eind augustus 2022 in Weerspiegeld [lees verder]

Waarom valt er na Remco Campert zo weinig te lachen in de letteren?

BlogFrank Hellemans - 05/07/2022
Filmkomedies genoeg en Vlaamse tv-series vol kolder, karikaturen en groteske grollen. Maar wanneer kan je als lezer nog eens (glim)lachen bij het lezen van een Nederlandstalige roman? Ooit schreven auteurs voor hun plezier en schuwden allesbehalve de lichtvoetige en humorvolle toets, zoals de pas overleden [lees verder]

Waar zijn de literaire cafés met Toots Thielemans en gogogirls gebleven?

BlogFrank Hellemans - 28/06/2022
Remco Campert was er ooit kind aan huis. En dichters als Paul Snoek, Patrick Conrad en H.C.Pernath kwamen er geregeld over de vloer. Die laatste maakte er zelfs een dodelijke val. En ja, ook Hugo Schiltz en Henri-Floris Jespers frequenteerden de Antwerpse privéclub Vecu van 1961 tot 1983. Je zou warempel [lees verder]

Stachanovist Stijn Streuvels: hard werken loont

BlogFrank Hellemans - 21/06/2022
Bij alle gekte rond Felix Timmermans, die met de heruitgave van zijn Boerenpsalm plots weer een renaissance beleeft, krijgt ook Stijn Streuvels (1871-1969) in de luwte van zijn Lierse generatiegenoot meer dan terecht nog een late hommage. Stijn Streuvels 150 jaar. Een internationale auteur met universele [lees verder]

Maak kennis met de Engelse Bart Van Loo: Dan Jones over de Britse royals

BlogFrank Hellemans - 15/06/2022
Begin 2022 verscheen Van Rome tot Rome waarin de 40-jarige Engelse historicus Dan Jones 1000 jaar westerse middeleeuwse geschiedenis op 600 bladzijden comprimeert. Op zijn best is hij echter in Vorsten van Albion, de wervelend vertelde geschiedenis van het huis Plantagenet dat de Engelse kroon vanaf [lees verder]

Is Joachim Pohlmann echt de enige rechtse Vlaamse schrijver?

BlogFrank Hellemans - 08/06/2022
Eigenlijk is het hilarisch: het driemaandelijkse literaire tijdschrift Deus Ex Machina (DEM) brengt een themanummer over rechtse auteurs maar vindt nauwelijks pennen die zich waagden aan een stand van zaken. Resultaat: veel buitenlandse namen in deze rechtse literaire canon. En gelukkig toch ook Joachim [lees verder]

Arm Vlaanderen en het rijke oeuvre van Gaston Durnez

BlogFrank Hellemans - 25/05/2022
Gaston Durnez (1928-2019), tijdens de laatste jaren van zijn leven ook Doorbraak-medewerker, blijft hot dankzij Davidsfonds-uitgever Toon Horsten. Meest recente en nog nooit gepubliceerde tekst van Durnez is diens beschouwing over Boerenpsalm van Felix Timmermans die nu bij de heruitgave ervan verscheen [lees verder]

Waar blijft die Herman de Coninck-zaal in Mechelse bib?

BlogFrank Hellemans - 18/05/2022
Op zondag 22 mei is het 25 jaar geleden dat de toen amper 53-jarige dichter Herman de Coninck in de straten van Lissabon na een hartaanval in de armen van collega-dichteres Anna Enquist dood neerzeeg. De verslagenheid was groot want De Coninck was niet alleen een populaire, graag gelezen dichter – [lees verder]

August Vermeylen: 150 jaar oud maar eeuwig jong

Recensie Frank Hellemans - 11/05/2022
Er zijn weinig Vlaamse literatoren die zo precies en scherp over hun tijd hebben geschreven als de Brusselse ‘more brains’-essayist August Vermeylen (1872-1945) die 150 jaar geleden op 12 mei is geboren. Zijn oproep voor gemeenschapsvorming en -kunst klinkt vandaag luider dan ooit: van Sammy Mahdi [lees verder]

Ultima-winnares Annelies Verbeke zet kortverhaal en vergeten schrijfsters op de kaart

BlogFrank Hellemans - 04/05/2022
Mooie geste om dit jaar Annelies Verbeke (46) de Ultima voor de letteren te gunnen. Ze debuteerde ooit als een komeet, ontpopte zich vervolgens tot koningin van het kortverhaal en valt de laatste jaren vooral op door haar onvermoeibare inzet voor collega-schrijfsters.
Slapeloos op de trein
Verbeke [lees verder]

Lachen is gezond en vooral subversief: Walter van den Broecks Uilenspiegel

Recensie Frank Hellemans - 03/05/2022
Iedereen heeft ooit wel eens gehoord van Tijl en zijn Nele, en van Lamme Goedzak. Maar wie kent het hele verhaal echt?
Het Franstalige origineel La légende d’Ulenspiegel van Charles De Coster uit 1867 nodigt niet direct uit voor een avondje leesvertier, wegens vrij langdradig en barok. Goed [lees verder]

Waarom het met een Vlaamsere Dikke Van Dale maar niet wil lukken

BlogFrank Hellemans - 27/04/2022
Eerst het goede nieuws: de zestiende editie van de nieuwe Dikke Van Dale doet zijn epitheton alle eer aan en biedt zomaar eventjes 5.160 bladzijden taalplezier. Maar dan het minder goede: Vlaamse woorden, zoals ‘goesting’, worden steevast als Belgische informele spreektaal getypeerd. En Vlaamse auteurs, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.