Lachen met wokers en complotdenkers

De Vrouw met de gouden arm‘ van Filip Huysegems is een meer dan lezenswaardige roman, en dit om ten minste vier redenen, essentieel om een boek aan te bevelen: het is niet alleen relevant, maar ook goed geschreven, met een onverwacht en verrassend einde en met vooral een grote dosis humor. Het is een verhaal van deze tijd, met aan de ene kant overtuigde, dolgedraaide wokers en daartegenover blinde gelovers in gekke complottheorieën.

Allen zijn ze heel erg zeker van hun eigen gelijk: het zijn redeloze radicalen die steeds radicaler worden en al wie anders denkt dan zij de brandstapel willen opsturen. Beide groepen lijken op elkaar: les extrèmes se touchent. Het zijn zelfverklaarde revolutionairen met een missie. Ze willen dat alles anders wordt en belijden het TEOTWAWKI-dogma : The End Of The World As We Know It.

Bader-Meinhof

De personages van Huysegems vatten alle tendensen van de hedendaagse grote verwarring samen. Er is Hans die overal samenzweringen en verzwegen geheimen ziet, van vliegtuigen die ons vergiftigen via chemtrails tot mysterieuze ontvoerders van katten in witte auto’s. Tamara ziet overal de tentakels van een geperverteerde staat en gelooft dat het Moment M van de grote reiniging eraan komt, met een bestorming van het parlement als hoogtepunt. De populistische politicus Leo Danckers is de Vlaamse versie van Donald Trump. Zijn minnares Michèle is een bloedmooi halfbloed model die na een omstreden reclamecampagne in een politiek-correcte storm belandt.

De radicaal linkse Storm, van Afrikaanse origine, gelooft in een Drastische Omslag en spreekt enkel in woke-slogans. Zij ziet zichzelf als ‘een tandwiel in het radarwerk van het onvermijdelijke’ en gelooft dat in een ‘immorele maatschappij de democratie irrelevant wordt. De leiders van Het Front, de sectaire beweging waartoe Storm behoort, zijn duidelijk geïnspireerd door Andreas Bader en Ulrike Meinhof, de Duitse linkse terroristen uit de zeventiger jaren, en ze spreken met hun historische woorden. En dan is er nog Anton, voor wie het allemaal te veel is geworden en die zichzelf als een kluizenaar opsluit in een atoomschuilkelder die zijn vader ooit bouwde.

Het Grote Gelijk

Met die pleiade aan pittoreske spelers schetst Huysegems hoe de onstuitbare radicalisering leidt tot een verscheurende strijd voor het Grote Gelijk. Halverwege het boek meent de lezer wel te weten hoe het verhaal zal eindigen, maar het is net met die afloop dat Huysegems verrast. Zo wordt het boek niet eenduidig en voorspelbaar. Met humor en relativering, twee eigenschappen die vreemd zijn aan radicalen en veel aandacht voor details is ‘De Vrouw met de gouden arm’ meer dan een statement of een pamflet.

Huysegems toont zijn talent ook in een paar sterke beschrijvingen, zoals van een bijeenkomst van Hell’s Angels in een kruistocht tegen pedofielen of de finale scène op een industrieterrein waar blijkt hoe meesterlijk en met hoeveel literair plezier hij ons op het verkeerde been heeft gezet.

Dat hij kan schrijven, bewijst Huysegems niet alleen door de compacte, snelle en elliptische opbouw van zijn verhaal. Soms trakteert hij ons ook op even mooie als verrassende geconstrueerde zinnen, zoals deze waarin de twee hoofdfiguren elkaar kruisen zonder dat te weten :

‘Toen hij het viaduct bereikte, dook een korte, uit vier zilveren wagons bestaande trein op, die van oost naar west zoefde. Vermits Leo Danckers’ rit van zuid naar noord ging, kruisten zijn traject en dat van de trein elkaar in een rechte hoek, en voor de duur van een honderdste seconde bevond zich op deze wijze het lichaam van de man exact onder dat van de vrouw in het binnenste van de trein’

Realiteit is sterker dan fictie

Filip Huysegems heeft eigenlijk niets verzonnen. Tenzij dan zijn verhaal zelf, maar heel veel van wat de personages vertellen is gebaseerd op echte citaten die hij gewoon uit de pers haalde. Het boek is geïllustreerd met een keur aan krantenknipsels waarin de lezers zinnen herkent die de hoofdrolspelers in een voorgaand hoofdstuk hebben uitgesproken. Huysegems maakt dankbaar gebruik van het aloud besef dat de realiteit vaak sterker is dan fictie.

Uitspraken die overdreven lijken in de mond van Storm of Hans blijken reële citaten te zijn. Soms vergroot hij die uit, zoals bij het bedrijf ‘New Semantics’ voor een politiek-correcte taalzuivering, dat ook nadenkt over het ‘genderen’ van woorden en een manier om dit met het geluid van een ’tongklak’ ook auditief te laten horen. De karikaturale burgemeester die uit vrees voor woke-kritiek er alles aan doet om transgenders niet te kwetsen door hen met het juiste ‘prenoun’ aan te spreken, de terreur van het verbod op elke vorm van vermeende ‘culturele toe-eigening’, sectaire testen over racisme en de ‘veertien intersectionele assen van discriminatie’ : Huysegems haalde alles uit artikels of interviews.

Zoals gezegd heeft ‘De Vrouw met de Gouden Arm’ een onverwacht einde, waarover ik niets verklap. Tenzij dan de mooie eindzin van Anton, die alleen voor zijn bunker, zonder het te weten Voltaire citeert en in een variante op de levensfilosofie van Candide zegt : ‘We moeten allemaal ons eigen tuintje wieden’. Het boek is veel meer dan een ‘woke satire’ zoals de ondertitel beweert. Het zet aan tot een reflexie over de radicale fanaticus die in elk van ons schuilt.

De vrouw met de gouden arm is een Doorbraakuitgave en tijdelijk verkrijgbaar tegen een voordeelprijs:
exclusief in onze webwinkel.

Bestel hier uw exemplaar!

 

De vrouw met de gouden arm - Filip Huysegems | Filip Huysegems

Paperback / softback | Nederlands | Fictie overig algemeen

Een radicale vleugel van de wokebeweging plant een aanslag op een populair rechts politicus. In de aanloop daarnaartoe raakt het lot verknoopt van vier mensen. Alles in dit boek is ooit echt gezegd, geschreven of gebeurd. Daar zijn bewijzen van. De vrouw [lees verder...]

Naar de boekpagina

Meer berichtjes van Luckas Vander Taelen

Op zoek naar zwarte Johny

Recensie Luckas Vander Taelen - 03/12/2022
Wannes Peremans is al jaren researcher in de televisiewereld. Tijdens zijn opzoekingen voor een nieuwe reeks over het einde van de Tweede Wereldoorlog, stootte Peremans in een Amerikaans archief op een foto die genomen was bij de bevrijding van het nazi-concentratiekamp van Dachau. Daarop is een zwarte [lees verder]

Johan Sanctorum trekt ten strijde tegen de kakistocratie

Recensie Luckas Vander Taelen - 23/11/2022
De merkwaardige term ‘kakistocratie’ zou voor het eerst gebruikt zijn in de 17de eeuw. De omschrijving van een systeem geregeerd door de minst bekwamen is niet scatologisch, zoals de eerste drie letters zouden kunnen laten vermoeden, maar gebaseerd op het Griekse woord ‘kakistos’, [lees verder]

Hendrik Conscience: echt het slechte geweten van Vlaanderen?

Recensie Luckas Vander Taelen - 20/10/2022
Hendrik Conscience, de man wiens naam altijd vergezeld wordt van het epitheton dat hij zijn volk leerde lezen, genoot tijdens zijn leven een uitzonderlijke reputatie. Zijn werken werden verslonden en doorgegeven, voortdurend herdrukt, vertaald in het Frans, Duits en Engels en tot toneelstukken bewerkt. [lees verder]

Hoe de islamitische hoofddoek het Belgische compromis in gevaar brengt

Recensie Luckas Vander Taelen - 29/09/2022
In Iran woedt een ware bevrijdingsoorlog tegen het theocratische islamistische regime, na de dood van een jong meisje dat volgens de kledingpolitie haar hoofddoek niet op de juiste manier droeg. In een nooit geziene uitbarsting van publieke verontwaardiging trokken duizenden vrouwen de straat op en verbrandden [lees verder]

Brussel als blauwdruk?

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/08/2022
Het kan helaas niet altijd gezegd worden van elke minister, maar wel van Sven Gatz: als Brussels minister van onder andere Meertaligheid, weet hij waarover hij spreekt. Hij komt als geboren en getogen Brusselaar uit een familie, waarin de twee landstalen werden gesproken. Zelf volgde hij als jurist een [lees verder]

Op zoek naar golfbrekers in een zee van drek

Recensie Luckas Vander Taelen - 09/08/2022
Op mijn moeders rommelige zolder staat nog altijd, onder een beschermende stoffen doek, het Philips-televisietoestel uit mijn jeugd, in de verre jaren zestig. Dat was zowat het meest prestigieuze object waarnaar heel onze woonkamer was gericht. In zowat elke huis stond een identiek exemplaar en iedereen [lees verder]

Flik in hellhole Molenbeek

Recensie Luckas Vander Taelen - 08/08/2022
De Ecolo-jongeren organiseerden op hun jeugdkampen ooit een spelletje waarbij het erop aankwam om een politieagent op de kop te slaan. Ze verspreidden ook stickers waarop de politie ondubbelzinnig van moord werd beschuldigd. Dat is de sfeer onder vele jonge Brusselaars die agenten niet meer zien als [lees verder]

Hitler als fotomodel

Recensie Luckas Vander Taelen - 06/08/2022
Het is allerminst verbazend dat Adolf Hitler als spreekwoordelijk monster, verantwoordelijk voor de dood van miljoenen, het onderwerp is geweest van honderden biografieën en duizenden boeken. Die stroom aan publicaties zal ondanks de voortschrijdende tijd waarschijnlijk nooit ophouden, want de afkeer [lees verder]

Hoe Donald Muylle de weg wijst naar een betere wereld

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/06/2022
Kris Peeters denkt dat er binnen een aantal jaren een boek zal verschijnen met als titel ‘de Waanzinnige 21st eeuw’, naar analogie met het klassieke historisch werk van Barbara Tuchman over de 14de eeuw. De eerste decennia van onze eeuw lijken een onstuitbare roetsjbaan van onverwachte gebeurtenissen, [lees verder]

Lachen met wokers en complotdenkers

Recensie Luckas Vander Taelen - 01/06/2022
‘De Vrouw met de gouden arm‘ van Filip Huysegems is een meer dan lezenswaardige roman, en dit om ten minste vier redenen, essentieel om een boek aan te bevelen: het is niet alleen relevant, maar ook goed geschreven, met een onverwacht en verrassend einde en met vooral een grote dosis humor. [lees verder]

Weg met de media , leve de pers!

Recensie Luckas Vander Taelen - 24/05/2022
‘Fuck de media, red de pers‘ van Guido Van Liefferinge is een geëngageerd boek, een pamflet haast dat ons met hoogdringendheid attent wil maken op onrustwekkende evoluties in een wereld die hij bijzonder goed kent. De nu 81-jarige Van Liefferinge verwierf naam en faam met bladen als Joepie [lees verder]

Het einde van links en rechts volgens Hind Fraihi

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/04/2022
Als een vermaledijd virus daar niet anders over beslist had, dan zou Hind Fraihi in 2020 vier lezingen gehouden hebben in het kader van de Willy Calewaert-leerstoel. Dat kon dus niet, en dat is bijzonder jammer want wat Fraihi zou verteld hebben, is meer dan interessant.
Dat we dit kunnen stellen [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.