In de wereld

Het verhaal is niet zo belangrijk. De korte inhoud ervan staat op de achterflap. Het gevoel dat je bij het lezen besloop, moet in woorden, zinnen omgezet worden. Het verwekt in het geval van de laatste roman van de begin dit jaar overleden Robert Anker geen groot enthousiasme.

Over de doden niets dan goeds. In zoverre het over hun leven gaat, geldt dat zeker. Betreden we echter hun werkterrein moet elke opinie nuchter zijn. Dat staat boven het leven of de dood. Helaas gaat die gedachte blijkbaar niet op voor de Nederlandse critici. In de wereld werd onder de lof bedolven, wat mij tot aanschaf heeft gebracht. Alle andere boeken op de wachtlijst moesten geduldig zijn, wat hun moeilijk viel, aan hun schuiven en kreunen te zien.

De roman is opgedeeld in drie boeken. Het eerste [De leproos] telt vier hoofdstukken, het tweede [In de wereld] drie delen – elk met een aantal hoofdstukken, en het derde [Thuis] één hoofdstuk. Het is de keuze van de auteur, maar helaas bevordert het niet wat de auteur voor ogen stond. Hij heeft voor een bijzonder strak tempo gekozen [waarover zo meteen meer], wat echter beschadigd wordt door de opdelingen. Wil je vaart moet de opdeling even sober zijn dan de vormgeving. Een roman als Voyage au bout de la nuit, van Louis-Ferdinand Céline, heeft een [Romeinse] nummering, c’est tout. Geen titels en geen ‘onderboeken’, hoewel het verhaal zich laat opdelen in vier delen, zijnde Europa, Afrika, Amerika en Europa.
By the way, de tweede roman van Céline, Mort à credit, is een heerlijk braaksel van goed zeshonderd bladzijden zonder opdeling. Slechts af en toe een witlijn. Deze werkwijze maakt het braaksel tot een delicatesse. Zeker als de roman een pageturner moet zijn, wat in het geval van In de wereld van Robert Anker de bedoeling was.

Het eerste hoofdstuk beantwoordt aan de intentie van de auteur. Een kleurrijk spektakel is het, net een overbevolkte marktdag, versterkt door een regiment toeristen uit Spanje en twee uit Japan. Moet ook wel, de Blijde intrede van hertog Karel de Stoute [1433-1477] in Gent gaat die dag door. Robert Anker volgt Joris, het hoofdpersonage, op de voet alsof hij de verslaggever van diens leven is. Wat natuurlijk niet het geval is, maar de auteur weet het geloofwaardig over te brengen, wat pleit voor Ankers talent als schrijver.

Kameraad Joris, een geacht burger, krijgt last van hoest en nies. Na doktersbezoek en een second opinion wordt hij als leproos bestempeld en moet het gasthuis in. Voortaan is hij een levende dode. Joris gaat het verblijf aldaar gauw vervelen en besluit de goede stad Gent te verlaten en de wereld in te gaan. De wereld van Vlaanderen en Brabant anno tweede helft van de vijftiende eeuw. Vanaf dat moment, Boek II, stokt het tempo, blijkt de verhaallijn dun te zijn en verliest Anker zich in nevenverhalen met tientallen detailleringen waar hij met de loep op zit.

De goede lezer beseft – al had hij het al wel eerder door, of er op z’n minst een zwaar vermoeden van – dat de gehele roman het vertellen van schilderijen is. Wat een blinde niet ziet kan hij horen. Zowat alle werken van de Vlaamse Primitieven komen aan bod. Maar ook figuren uit de Vlaamse literaire geschiedenis, zoals Ondineke van Louis Paul Boon, worden opgevoerd. Net als bij Boon is zij in de roman van Anker een meisje van onburgerlijke, heerlijke vederlichte zeden. Leuk grapje, maar met zulke moet je spaarzaam omgaan. Kort samengevat: In de wereld is eerder een reisgids dan een roman.

Die door de wereldt sal gheraken
Die moet connen huylen metten honden
Ende moet oock connen diuerssche spraken
Die door de wereldt sal gheraken
Hier waerheyt seggen en ghinder missaecken
Vooren saluen ende achter wonden
Die door de wereldt sal gheraken
Die moet connen huylen metten honden.

Op de pagina voorafgaand aan de inhoudsopgave staat een citaat – net hierboven overgenomen, van Anthonis de Roovere, een Vlaams romanschrijver uit de 15e eeuw. Met dit citaat wijst Robert Anker naar de voornaamste bron van zijn roman, de in 1531 Dits die excellente cronike van Vlaenderen.  Goed bekeken is In de wereld een nieuwe versie van deze cronike. Daar is niks verkeerd mee, ware het niet dat je beter wilt zijn dan het origineel. Dan loop je je algauw te pletter op de mechaniek van de Rubiks kubus.
Wat dus goed begonnen was verliest dus door het verhaal afhankelijk te stellen van de techniek aan spankracht. 

Het laatste hoofdstuk, als Boek III vooraan in het boek aangekondigd, maar achteraan Deel III genoemd wordt [een tweede na Deel III van Boek II], handelt over de terugkeer van Joris in Gent. Thuis is de titel. De verteller vertelt: ‘Ik zit aan mijn tafel voor het raam dat uitziet op de hof waar alles begint uit te botten, het voorjaar komt eraan, het eerste voorjaar van de nieuwe eeuw, we schrijven 8 maart 1500. Gisteren is hier in Gent Karel van Luxemburg gedoopt, tweede kind van Filips van Bourgondië en Johanna van Castilië.’
De gedoopte is uiteraard niemand minder dan Keizer Karel V. Gespreid over een achttal bladzijden duikt de zeventigjarige verteller – even oud als de auteur, de toekomst in, onder het baldakijn van Anthonis de Roovere. De late middeleeuwer werd door het Gentse stadsbestuur erkend als rederijker. Hij kreeg ervoor een uitkering, net als Robert Anker een aardig bedrag incasseerde van het Nederlands Letterenfonds, zoals blijkt uit een toelichting op de colofonpagina, voor het schrijven van In de wereld.

In de eerste alinea schrijf ik dat ik de roman niet uitgelezen heb, om in de voorgaande alinea het laatste hoofdstuk aan te raken. Niks mis met die bewering. De lezing wrat aan mijn vel, een pesterige jeuk tot gevolg. Halverwege Boek II was ik al volop aan het diagonaal lezen geslagen. Voor het schrijven van mijn mening heb ik toch een half uur uitgetrokken voor het slot.

Hoge verwachtingen worden gewekt door de Nederlandse critici. Ze worden niet waargemaakt. 

In de wereld | Anker Robert

Paperback / softback | Nederlands | Literaire roman, novelle

In de wereld speelt zich af tussen 1467 en 1500, beginnend en eindigend in Gent. De roman opent met een schildering van de intocht van de nieuwe hertog, Karel de Stoute, die hevig botst met de terugkeer van de processie van de Heilige Livinus. Binnen deze [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Guido Lauwaert

In welke vrouw leef ik?

Recensie Guido Lauwaert - 14/06/2021
De code van de Duitse codeermachine Enigma werd gekraakt door Alan Turing. Over hem en zijn werk werd een mooie film gemaakt. Hij toont aan dat het een zware klus was en het scheelde geen haar of het was niet gelukt.
De sleutel
Wat voor de Enigma-machine opgaat, gaat ook op voor de poëzie. [lees verder]

Proust, Beckett en Bart Stouten

Recensie Guido Lauwaert - 23/05/2021
Twee auteurs die niet weg te denken zijn uit de 20ste eeuw zijn Marcel Proust (1871-1922) en Samuel Beckett (1906-1989). Een Fransman en een Ier die Parijs als vertrek- en eindpunt van hun literaire leven hadden. Van Klara-producer Bart Stouten is geweten dat beide schrijvers hem na aan het hart liggen. [lees verder]

De ‘recherche’ van Luc Boudens

Recensie Guido Lauwaert - 02/05/2021
Hij was jaren aan de drank, maar nu heeft Luc Boudens de fles geruild voor de pen. Dat werd tijd. Zijn derde roman, Op eenzame hoogte, dateert van 2014. Zes jaar drinken zonder aan de slag te gaan laat zijn sporen na. Maar goed, de vierde is er en kreeg als titel De oogappel. Hij, de oogappel, slaat [lees verder]

Simone De Beauvoir, teder en liefdevol

Recensie Guido Lauwaert - 25/12/2020
Het gebeurt maar zelden dat na het lezen van de laatste bladzijde opnieuw naar de eerste gegrepen wordt. Dat ee roman een indruk van subliem meesterschap heeft achtergelaten. Dat is mij een paar weken geleden overkomen na het lezen van de nooit eerder gepubliceerde roman De onafscheidelijken van Simone [lees verder]

Van Joris Van Severen tot Pablo Picasso

Recensie Guido Lauwaert - 14/11/2020
Vlamingen? Je vindt ze overal. In alle maten en gewichten. Oost-Vlamingen in het bijzonder. Niet toevallig ging Gent, de echte hoofdstad van Vlaanderen, om de week over de tong aan het Franse hof. Het was altijd wat met die koppigaards. Zelfs toen de koning plaats had gemaakt voor een president, was [lees verder]

Blijf in uw kot – 100 crisisgedichten

Recensie Guido Lauwaert - 12/09/2020
Het maandenlange verblijf heeft bij velen stilstand in denken en doen veroorzaakt. Bij anderen daarentegen voor actie. Ze bestreden de verveling die automatisch opkomt bij het nietsdoen door te doen waarin ze denken goed te zijn. Bij de kunstcriticus en dichter Bert Popelier is dit gedichten schrijven.
[lees verder]

Lang leve en schrijve Gaston Durnez!

Recensie Guido Lauwaert - 18/09/2018
Gaston Durnez wandelt met de Vlaamse heiligen de geschiedenis in. De eerste heilige in het boek is niet de recentste overledene, maar de heilige waarmee hij als jonge man naar de oorlog trok. De Tweede Wereldoorlog wel te verstaan, want al verschijnt het boek naar aanleiding van zijn 90ste verjaardag, [lees verder]

BJÖRN SOENENS: De stem uit Amerika

Recensie Guido Lauwaert - 25/08/2018
Het beste bewijs dat ‘de droom van Amerika’ een kwestie van gokken is, is de huidige president van Amerika. Donald Trump wist wat de zure klachten van het werkvolk zonder werk zijn, heeft zijn hersenerwt op zero gezet en gewonnen. Misschien is het nog simpeler: de dommen kiezen voor een dwaze. Maar [lees verder]

De niet mislukte Zuivering van Tom Lanoye

BlogGuido Lauwaert - 11/11/2017
De tijd van de grote vertellers is voorbij. Moesten Dostojewski, Zola, Musil, Céline en Proust vandaag met een roman bij een uitgever verschijnen, hij zou het pak bekijken en nog voor hij één letter heeft gelezen zeggen: ‘Te dik, daar hebben wij geen lezers voor.’
Een kroonjaar of een zoveelste [lees verder]

zwart is het wit van mark insingel

Recensie Guido Lauwaert - 11/10/2017
Wat in eerdere bundels sterk opviel en in de ‘verzamelde gedichten’ van Mark Insingel [1935] opvallender dan voorheen is het minimale gebruik van kapitalen [hoofdletters] en leestekens. Alsof ze het gevoel dat de dichter er in heeft gelegd en de boodschap die hij oproept in de weg staan. Bovendien [lees verder]

Het Verlangen naar Frankrijk

Recensie Guido Lauwaert - 21/03/2017
DOLEN – Onderweg in Europa, het eerste fotoboek van Michiel Hendryckx verscheen in 2009. Het is een verslag van een zoekende naar de bevestiging van wat hij al weet. In 2014 verscheen Altijd ergens. Een vervolg maar geen verlengstuk van het eerste. De zoekende doolt niet langer maar zwerft [lees verder]

In de wereld

Recensie Guido Lauwaert - 19/02/2017
Het verhaal is niet zo belangrijk. De korte inhoud ervan staat op de achterflap. Het gevoel dat je bij het lezen besloop, moet in woorden, zinnen omgezet worden. Het verwekt in het geval van de laatste roman van de begin dit jaar overleden Robert Anker geen groot enthousiasme.
Over de doden niets [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.