Hoe links denkt over de clash tussen culturen

Ik ben een fan van Fikry El Azzouzi. Zijn verhalen zijn goed geschreven, zijn personages zijn geloofwaardig en hij schrijft in een frisse taal met vlotte dialogen en in filmische scènes. In Alleen Zij is dat ook zo. De vermenging van het eigen leven van de auteur en fictie is ook altijd intrigerend. Wat echt autobiografisch is en wat niet is eigenlijk niet zo interessant. Wel dat je weet dat er wat autobiografische elementen in zitten. En ja, Azzouzi schrijft altijd over dezelfde personen. Zijn hoofdfiguur is tot nu toe altijd Ayoub, dat zal na dit boek wel anders zijn.

In Alleen Zij komt Ayoub in contact met Eva en – om een lang verhaal kort te maken – ze worden een koppel. Geen evident koppel, de vrijgevochten rosse Eva en de wat schuchtere Ayoub, Vlaming van Marokkaanse afkomst. Dat speelt zich af tegen de achtergrond van een veranderende wereld. Een wereld waar moslims niet meer welkom zijn in het Westen. De haat groeit, het geweld groeit en de moslims zijn het slachtoffer. Azzouzi kiest er volgens mij de kortste weg of de weg van de minste weerstand. Dat is heel erg jammer.

Wat Azzouzi doet is discussies die er in het Westen zijn uitvergroten. Landen sluiten hun grenzen  voor vluchtelingen. Landen scheuren zich af van de EU, de economie stort in. Hij neemt het discours over van de profeten die het einde van onze westerse beschaving voorspellen. ‘Ze [Europa] is moe, heeft schulden. Ze is kwaad, gefrustreerd en op zoek naar de verantwoordelijken voor haar ondergang. Ze is bang. Bang voor het verlies en de ontvoering. Europa’s droom is dood, lang leven de nachtmerrie.’ (p. 67) De ondergang van het Avondland!

De aanslagen mogen in zo’n verhaal niet ontbreken, net zoals de betogingen. Eva, het lief van Ayoub, is journaliste en interviewt betogers. Zwarte Piet wordt erbij gesleurd en de meest racistische motieven zijn blijkbaar de motieven van iedereen die ook maar vragen stelt over de islam. (p. 137-138). Azzouzi laat ‘De minister van Binnenlandse Zaken’ (op p. 141) het woord nemen. Van een gematigd begin legt hij hem woorden van Filip Dewinter in de mond en Geert Wilders-achtige uitspraken. Waarmee ook hier alles op een hoopje wordt gegooid. Westerse waarden verdedigen lijkt voor Azzouzi gelijk aan vreemdelingenhaat. Alsof het idee in Vlaanderen mainstream is dat moslims opgroeien met een mes in de pamper en alsof een minister dat hier ooit heeft gezegd.

Zoals het hoort wordt het enkel maar erger. Moslims krijgen later een oprotpremie als ze verhuizen, ook de derde generatie. Eva interviewt een gezin, spreekt geen Arabisch, maar verhuist toch naar Marokko. In Vlaanderen leven, willen ze hun kinderen niet aandoen. En ja hoor daar valt de eerste dode, opgehangen aan een brug, met een bordje ‘moslimzwijn’ rond de nek. Azzouzi zal bij zijn vrienden gescoord hebben nu Vlaanderen ook in deze roman voorgesteld wordt als zowat de meest racistische plaats op de planeet.

Azzouzi wil hoogstwaarschijnlijk een spiegel voorhouden aan de maatschappij. Mooi, nuttig, aanbevelenswaardig, dat is wat kunstenaars moeten doen. Maar hij kiest de gemakkelijkste oplossing. Zou hij niet eens een spiegel voorhouden aan de allochtone gemeenschap in het land? Hij is goed geplaatst om dat te doen. Neen, Azzouzi kiest ervoor om de mantra te herhalen en blijven herhalen: ‘alle nieuwe Vlamingen zijn slachtoffers’!

Klein probleem, de enige moslimdoden die tot nu toe gevallen zijn vielen door islamterroristen. Nog een probleem, waar Azzouzi aan voorbijstapt, niet elke nieuwkomer is na drie generaties helemaal vervlaamst. Er zijn er zeker, geen zinnig mens die dat ontkent, maar het is niet het hele verhaal. Grote groepen wonen in een eigen bubbel. Ze wonen fysiek in Vlaanderen, maar mentaal in een oorsprongsland, ook wat betreft de media die ze volgen. Met alle gevolgen vandien voor de kinderen op vlak van taalverwerving en het gevoel tussen twee culturen gekneld te zitten. Waarom schrijft Azzouzi daar geen roman over? In het vorige boek van Azzouzi, Drarie in de nacht, zat heel miniem de verlorenheid van Ayoub tussen Vlaanderen en zijn thuiscultuur, zijn ouders die virtueel in Marokko leven. Maar niets daarvan in dit boek.

Een schrijver die de Arkprijs van het Vrije woord gewonnen heeft, moet toch iemand zijn die de ongemakkelijke waarheid durft schrijven. Dat doet Azzouzi in Alleen Zij dus niet. Dit is geen ongemakkelijke waarheid, het is een volgehouden mantra. Het zou een ongemakkelijke waarheid zijn om die te doorprikken. Nochtans is het net dat, wat grote schrijvers doen, de common sense doorbreken. Dit boek toont aan hoe er in linkse cultuurmiddens gedacht wordt – gedurfd is het echter niet.

Het boek eindigt met een bekend aandoende aanslag in de luchthaven. Pikant detail, in het boek is het een antimoslimaanslag. Dat maakt het boek helemaal ongeloofwaardig. Het geweld dat Azzouzi toeschrijft aan de anti-islam- en White Power-terroristen is in werkelijkheid gepleegd door extremistische moslims die onze maatschappij zo haten zoals Azzouzi beschrijft hoe moslims worden gehaat. En ik durf er geld op te zetten dat hij dat net de dubbele bodem zal noemen, dat het zo toch de eigen gemeenschap aan het denken moet zetten. Een schrijver met ballen heeft zo geen dubbele bodem nodig.

Azzouzi heeft talent, ik wacht vol ongeduld op zijn eerste roman zonder Ayoub.  Ik zal hem zeker lezen.

Alleen Zij | El Azzouzi Fikry

Paperback / softback | Nederlands | Literaire roman, novelle

Ayoub en Eva, zo verschillend dat ze elkaar perfect aanvullen. Hoe zal hun toekomst eruitzien in een wereld van angst, geweld en paniek? Waar de polarisering regeert. Waar religieuze tekens, moskeeën en de Koran worden verboden.


Definitief teruggetrokken

Meer berichtjes van Pieter Bauwens

Belgisch geld stroomt altijd in dezelfde richting

Recensie Pieter Bauwens - 03/04/2021
Vlaanderen draagt elk jaar 6% van het Bruto Binnenlands product af aan Wallonië. Al jaren. Al leeft in Wallonië de mythe dat het ooit anders was. Tijd voor een ontmythologisering. Er is geen bewijs voor die geldstroom van Wallonië naar Vlaanderen. Integendeel.
De Franstalige mythe
Aan [lees verder]

Er moet meer midden zijn

Recensie Pieter Bauwens - 02/02/2021
We beleven politiek woelige tijden. Dat heeft vele oorzaken, Maar er zijn ook remedies. Rik Torfs en Pieter Marechal hebben er een boek over geschreven. De oplossing ligt in het midden.
Spits en scherp
Over morgen: Mijmeringen voor wie niet van gisteren is. Spits is professor Torfs altijd [lees verder]

Broeders en bisschoppen met vuile manieren

BlogPieter Bauwens - 25/10/2020
Het verleden is een schatkamer aan verhalen. Maar je moet die goed kunnen brengen. Want dat verleden heeft wel eens de ellendige gewoonte opgesloten te zitten in stoffige en droge archieven. Wie die kunst verstaat is Jan Pauwels. Met nu al een tweede boek over de fratsen en strapatsen van de Vlaamse [lees verder]

Rik Torfs vindt de kerk fantastisch

BlogPieter Bauwens - 10/10/2020
De titel van dit boek doet even opkijken. De kerk is fantastisch. Dan zie je de auteur, Rik Torfs. Zou die dat menen? Is het een grap, een onliner, iets om de aandacht te trekken? Dat laatste is het zeker, maar de inhoud is géén grap. Torfs weet zijn kritiek op de rooms-katholieke kerk van vandaag [lees verder]

Kerkopstand in Sint-Gillis

BlogPieter Bauwens - 21/04/2019
Eind jaren 60, na het Tweede Vaticaanse Concilie, ging de Kerk in Europa door zwaar weer. Er zijn boeken vol geschreven over die periode en de zoektocht naar de oorzaken. Volgens de ene ging Vaticanum II te ver, volgens de andere werd het niet consequent toegepast maar teruggedraaid door de Paus, nog [lees verder]

Paus Franciscus, de linkse dictator

BlogPieter Bauwens - 16/03/2019
Is paus Franciscus die vriendelijke lachende paus die genadeloos wordt tegengewerkt door de curie, die vecht voor haar privileges? Of is Paus Franciscus een genadeloze manipulator die medewerkers tegen elkaar opzet en zijn visie wil doorduwen?
Framing en karaktermoord
De pers loopt makkelijk [lees verder]

Joden van Antwerpen

BlogPieter Bauwens - 10/11/2018
Een filosemiet, dat ben ik. Al jaren. Ik koester een diepe bewondering voor de Joodse cultuur, of culturen moet ik zeggen, want er zijn verschillende manieren om Jood te zijn. In het boek De Joden van Antwerpen van Ludo Abicht, herkende ik diezelfde fascinatie en ook affectie, maar niet zonder kritische [lees verder]

Guldensporenslag en identiteit

BlogPieter Bauwens - 11/07/2018
In 2002 schreef Karim Van Overmeire een goed boek over de Guldensporenslag, De Guldensporenslag; Het verhaal van een onmogelijke gebeurtenis. Dat boek was toen een welkome aanvulling bij de boeken die verschenen over die veldslag die toen bijna 700 jaar geleden was. Het was eens een boek dat geschreven [lees verder]

Poetin en Assad hebben zijn leven gered

BlogPieter Bauwens - 25/11/2017
In 2010 komt de Vlaamse pater Daniël Maes (we interviewden hem eerder hier op Doorbraak) aan in Syrië om er te helpen bij de heropbouw van het eeuwenoude klooster van Mar Yacub bij Qara, vlak bij de grens met Libanon. Pater Daniël besluit om voor ‘het thuisfront’ een dagboek bij te houden, [lees verder]

Uw score voor het merk België

BlogPieter Bauwens - 15/10/2017
Welke score op een schaal van nul tot tien zou u aan België geven? Welke argumenten hebt u voor die score? Dat zijn -vereenvoudigd- de vragen van een kwalitatief onderzoek op grote schaal van het bureau WHY5Research van Jan Callebaut. De vragen werden gesteld aan een representatieve staal Belgen en [lees verder]

Vluchtelingen brengen christendom zonder eurocentrisme

BlogPieter Bauwens - 22/07/2017
Als er een discussie is over vluchtelingen, dan wordt dat hier snel een discussie over de islam, het christendom speelt maar een zijdelingse rol. En dat vertekent ons beeld. Volgens het Amercan Pew Research Centre waren er in 2012 al 26 miljoen christelijke migranten in Europa. De helft daarvan is afkomstig [lees verder]

Vergeten geschiedenis van Ierse oorlogsvrijwilligers in WOI

BlogPieter Bauwens - 08/07/2017
Geen land in de wereld waar je meer dan in Ierland bij de boekhandelaars werken over de eigen geschiedenis kan vinden. Niet alleen trouwens over wat zich in de loop der eeuwen op het groene eiland zelf heeft afgespeeld. Ook de lotgevallen van de talrijke Ierse gemeenschappen in de diaspora komen ruim [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.