Het geval Thierry Baudet

Is het te kort door de bocht, vergt het te veel willing suspension of disbelief  of is er angst dat de mailbox van Doorbraak ontploft, indien ik voorstel om de Nederlandse PVV van Geert Wilders en het Forum voor Democratie van Thierry Baudet enerzijds en het VB en N-VA anderzijds één op één op elkaar te leggen? Waarbij met wat ironische distantie Geert Wilders en het VB de ruigere versie zijn van FvD en N-VA? We zouden het niet durven.

Forum voor democratie

Het minst bekend bij ons is allicht Thierry Baudet en zijn rechts-conservatieve Forum voor Democratie, sinds 23 maart 2017 vertegenwoordigd in de Tweede Kamer. FvD werd in de Provinciale Statenverkiezingen in 2019 de grootste partij. Het is ook de grootste ledenpartij met 45 000 leden.

FvD richt zich vooral tegen wat Baudet het partijkartel noemt, een groep van circa 10 000 mensen die Nederland als hun dominium beschouwen en hun wingewest besturen zonder rekening te houden met wat de burger dagelijks bezighoudt, en die zich als een perpetuum mobile in stand houden via coöptatie, een ons-kent-ons-mentaliteit, een stuitend gebrek aan democratie en een opgelegde politiek correcte staats- en media-ideologie.

De parlementaire interventies van Baudet, vaak geïnspireerd door conservatieve denkers als Theodore Dalrymple en Roger Scruton, laten daarover niet de minste twijfel bestaan en zijn een verademing te midden van het kleurloze politieke theater van plastieken wegkijk-politici wier duurzaamheid helaas die van teflon is.

Gezond verstand

Onlangs publiceerde Thierry Baudet, die samen met rechtsfilosoof Paul Cliteur en advocaat Theo Hiddema, de kern vormt van de partij, Politiek van het gezond verstand  (Amsterdam Books, 2020). De titel kan niet veelzeggender zijn want zoals we elke dag weer kunnen vaststellen is elke vorm van common sense  uit het publieke debat verdwenen, en dit vooral door de stuitende en perverse eenzijdigheid van het politiek correcte denken met zijn fanatieke pensée unique, zijn bijna surrealistische emo-irrationaliteit en zijn begeerte tot inquisitie.

Het is de grote verdienste van Baudet dat hij een en ander aanklaagt vanuit een grote eruditie die blijkbaar aanslaat bij elke bevolkingslaag. Zijn ‘natuurlijk verstand’ doet me denken aan het pamflet Common Sense  van de liberale filosoof Thomas Paine, de man die mee aan de wieg stond van de Amerikaanse onafhankelijkheid en die de onsterfelijke woorden sprak ‘De tijd maakt meer bekeerlingen dan de rede’. Thomas Paine stierf helaas arm en vereenzaamd, en dat wens ik Thierry Baudet, deze eigenzinnige maverick, beslist niet toe.

Bedreigingen as usual

Baudet werd al ettelijke keren bedreigd (‘Als je Thierry dood wilt, roep dan “Paf”‘, riep een studente in een optocht, en de deelnemers riepen ‘Paf’; er is de universitair docent die uitriep: ‘Waar is Volkert’ – bedoeld is de moordenaar van Pim Fortuyn – ‘als je hem nodig hebt?’), waarbij men ongerust kan concluderen dat de kogel in Nederland steevast van links kwam… Wie immers herinnert zich ook niet de omineuze woorden van de vetbetaalde socialistische VARA-coryfee Marcel van Dam die in een debat met Pim Fortuyn met walging uitriep: ‘U bent een minderwaardig mens’, en dat bleek a licence to kill. Dat is de moraliteit van links.

Thierry is een intellectueel pur sang die erin slaagt zijn intellect zo organisch (en dus niet mechanisch) te laten opereren dat iedereen mee is, juist omdat iedereen de emotionele en intellectuele oprechtheid aanvoelt van zijn denken. De scherpe kantjes, die men bij Wilders ongegeneerd terugvindt, vijlt hij er immers op een behoorlijk slimme wijze af, maar in wezen zegt hij hetzelfde.

Artikelen

Het boek bevat eerst de topics waarrond FvD draait, de politieke dimensie die een grote omwenteling in het Nederlandse landschap zou betekenen, mocht het gezond verstand het halen. Het is een bloemlezing van artikelen die Thierry Baudet tussen 2013 en 2016 schreef.

De auteur is er terecht van overtuigd dat een democratische rechtsstaat niet zonder natiestaat kan bestaan, dat een hernieuwd patriottisme nodig is, zeker nu een verwaterd politiek landschap zich aan het globalisme uitverkoopt, dat oikofobie (de geestesgesteldheid die het eigene verwerpt) een nieuwe pathologie is, dat op Europees niveau elke legitimiteit ontbreekt wegens de verschillen in taal, geschiedenis en cultuur, dat Europa een geografische aanduiding is (Portugal heeft meer met Brazilië dan met Servië en Servië heeft meer met Rusland dan met Engeland, Engeland meer met Amerika dan met Duitsland – p.59), dat internationaal recht niet boven nationaal recht mag gaan (er wordt niet getoetst aan de eigen grondwet maar aan de producten van diplomaten in internationale fora – een rechtsstaat is dus geen rechterstaat), dat we in een tijd van politicide leven (de democratische politiek wordt afgeschaft ten gunste van technocratisch-utilistisch beleid), dat de gemeentelijke politiek in een democratie de belangrijkste bestuurslaag is, dat de euro niet uit zichzelf de Zuid-Europese landen zal verduitsen, dat we – zoals James Burnham al lang geleden in zijn Managerial Revolution (1941) indringend en profetisch opmerkte – in een vorm van ‘gecontroleerde democratie’ leven (de betekenis van de democratische instituties is symbolisch geworden), dat xenofobie ons wezensvreemd is (geen enkele cultuur op aarde is ooit zo open en pluriform geweest als de onze altijd geweest is), dat de wederopstandingsgedachte (oorspronkelijk uit het christendom) het motief van onze beschaving is en dat hoop dus gewettigd blijft, in de eerste plaats via een Europese renaissance, al worden we aangevallen door een vijand die we nog niet eerder tegenover ons hebben gehad (p.119).

Het Westen lijdt immers aan een auto-immuunziekte, een deel van ons afweersysteem heeft zich immers tegen ons gekeerd via een zelfdestructieve politiek en een hypermoraliteit, via een morele gesel en het ziekelijk-masochistische schuld-denken. Zoals Matthias Storme pleit Baudet voor discriminatie (het is volkomen tautologisch: ongeoorloofd onderscheid maken is ongeoorloofd – p.259). Waar is de tijd dat de uitdrukking ‘a man of discriminatory qualities’ betekende dat iemand in aanzien stond?

Door het oog van het boek

Niet alleen over politiek gaat dit interessante werk. Thierry Baudet, die zelf piano speelt, is naar mijn smaak op zijn best wanneer hij het over cultuur heeft, over muziek bijvoorbeeld: ‘Op de Steinway is de muziek een intellectueel spel; op de Erard is het erotische verleidingskunst. Bij Steinway is de klank homogeen, bij Erard hoor je de naden in het hout’ (p.234). Zijn bezoek aan Europese bibliotheken (getiteld: ‘Door het oog van het boek’) wordt een lust voor de visuele dimensie (die mooie en befaamde bibliotheken waarin je zou willen wonen als herberg voor de geest) en voor het intellect: opa Baudet was hoogleraar en diens huis was één grote bibliotheek – en is de ideale bibliotheek niet een herinnerde bibliotheek, zoals de Argentijnse essayist Alberto Manguel beweerde? Het zijn stuk voor stuk mooie miniaturen met tussendoor schalkse opmerkingen: ‘In Amsterdam ga je naar de bibliotheek om te flirten – in Peking om een dutje te doen’ (p.277). In die ‘Pekinese’ bibliotheek vindt Baudet wel 249 titels op de naam Tocqueville, maar nergens in China, zo schrijft hij, vind je boekwinkels of kiosken.

Zo struint Thierry Baudet, telg uit een bekend geslacht van Franse afkomst (in 1795 vluchtten heel wat Franse dienstplichtigen naar Nederland) tussen de mooiste boeken, vertelt de geschiedenis van hun adembenemende woonplaats en geeft ondertussen pittige lessen Europese geschiedenis. Je verzucht: waarom hebben wij hier geen politici als deze Thierry Baudet, en je bladert opnieuw in een boek waarin zich datgene bevindt wat vandaag op het spel staat.

Politiek van het gezond verstand | Thierry Baudet

Hardback | Nederlands | Politicologie

Drie Grote Projecten domineren de politiek in alle Westerse landen: alsmaar voortgaande immigratie, Europese eenmaking en verregaande klimaatplannen. Maar geen van deze projecten helpt ons verder of dient een zinvol doel. Ze staan haaks op het gezond verstand. [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Wim van Rooy

Het fenomeen Sid

Recensie Wim van Rooy - 21/06/2022
Sid Lukkassen is een fenomeen. De meeste hedendaagse westerse denkers richten zich op de analyse van een deel van het systeem, waarin velen stilaan overleven en niet langer voluit kunnen leven. Of ze richten zich op het systeem zélf, dat een amalgaam is van hyperliberalisme, groene waanzin, digitale [lees verder]

Het kostbare kruid

Recensie Wim van Rooy - 13/06/2022
In het Wase Temse is er een Philemon Hauman-pad en een Philemon Haumanstraat. De meeste oudere mensen in Temse zullen weten wie Philemon was, maar jongeren zijn zoals bekend meestal niet zo geïnteresseerd in geschiedenis, en dat is zonde. Temse, de stad van de Boelwerf, de scheepswerf die zwaar economisch [lees verder]

De woke-olympiade: wie in het westen is het wokest?

Recensie Wim van Rooy - 07/06/2022
Ik verwacht binnen afzienbare tijd een woke-olympiade. Wie in het westen is het ‘wokest’? Welk individu of welke organisatie is de kampioen van alle westerse wokista’s of van de transnationale woke-corporaties?
Westers, want het is beslist geen fenomeen uit Afrika of China. Daar boert men [lees verder]

Nederlands-Indië of Indonesië

Recensie Wim van Rooy - 30/05/2022
Nederlands-Indië (nu Indonesië) blijft Nederland vandaag in de ban houden. Al was dat vroeger, in de jaren vijftig en later, wel anders. Toen wist men af van excessen en oorlogsmisdaden in de voormalige kolonie, maar media, politiek en historici draaiden in synergie rond die hete brij. Het was dan [lees verder]

Kunstenaar Jan Vanriet schaatst en schetst op twee pistes

Recensie Wim van Rooy - 24/03/2022
De internationaal gerenommeerde maar erg bescheiden kunstschilder Jan Vanriet (°1948) schaatst en schetst al een tijd op twee pistes tegelijk: die van het artistieke en het literaire. Na een tiental dichtbundels en een intrigerend egodocument ‘Radeloos geluk’, is er nu zijn eerste roman ‘Rovers’.
[lees verder]

Het is de schuld van het Westen

Recensie Wim van Rooy - 15/03/2022
Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Het is de bekende introspectie uit het Confiteor: het bekennen van de immense schuld die men draagt. De mens is zondig, hoe dan ook. Dat is nu eenmaal onze erfzonde, een manier van ‘zijn’ die vooral in het westen voortleeft in de talrijke kleine en grote zonden [lees verder]

Nieuw België: een migratiegeschiedenis

Recensie Wim van Rooy - 18/01/2022
Migratie is van alle tijden. Dat maakt het meteen tot een kokette goedkeuring: omdat ze van alle tijden is, zal het wel oké zijn? En kijk, Tom Naegels schrijft er zelfs een boek over, een omvangrijk en compleet werk: Nieuw België. Een migratiegeschiedenis 1944-1978. Het werd meteen een proeve van historische [lees verder]

Een volkomen geleerdenleven: Christiaan Snouck Hurgronje

Recensie Wim van Rooy - 30/10/2021
De naam van de Nederlandse islamoloog Christiaan Snouck Hurgronje (1857-1936) zal bij ons geen belletje doen rinkelen, maar ook in eigen land blijft deze erg complexe persoonlijkheid en bildungsbürger vrij onbekend. De Nederlandse historicus Wim van den Doel vulde die leemte op met zijn 623 bladzijden [lees verder]

Dwarsliggers

Recensie Wim van Rooy - 04/02/2021
Arthur van Amerongen is een Nederlands auteur en publicist die bij ons minder bekend is, en dat is in dit geval binnen de categorie ‘zonde’ een doodzonde. Hij studeerde Semitische talen aan de Universiteit van Amsterdam, een extra jaar aan de Hebreeuwse universiteit van Jeruzalem, promoveerde op [lees verder]

Vergeten is het grootste verlies

Recensie Wim van Rooy - 12/12/2020
Het is bijna een dialectisch gegeven: hoe razender het globalisme, die nieuwe versie van het oude imperialisme, alles opvreet wat in zijn weg staat en wild om zich heen slaat, hoe meer de roep om het kleine zich laat horen. Vroeger al was er Schumachers ‘small is beautiful’. Tegenwoordig vertaalt [lees verder]

Het geval Thierry Baudet

BlogWim van Rooy - 20/09/2020
Is het te kort door de bocht, vergt het te veel willing suspension of disbelief  of is er angst dat de mailbox van Doorbraak ontploft, indien ik voorstel om de Nederlandse PVV van Geert Wilders en het Forum voor Democratie van Thierry Baudet enerzijds en het VB en N-VA anderzijds één op één op elkaar [lees verder]

Theoterrorisme

BlogWim van Rooy - 24/03/2019
Er is weer een boek dat een proeve is van de queeste naar wat islamisering is: Theoterrorism v. Freedom of Speech  (Amsterdam University Press, 2019) van rechtsfilosoof Paul Cliteur, auteur van heel wat werken die op een of andere manier, maar steeds op een logisch stringente wijze het seculier-atheïstische [lees verder]
0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.