Het einde van de wereld: een stofhoop vol vergane botten

Af en toe – koester dat moment – ontdek je een auteur met een boek, dat je ondersteboven haalt. Dat je ademloos en stil achterlaat. Het derde land is zo’n boek.
Karina Sainz Borgo kogelt je neer met woorden en zinnen en een verhaal dat iedereen aangrijpt. Ontzag is wat je als lezer rest. Respect!

Het stof vertroebelde er het licht en de wind geselde je oren; een jammerklacht die opsteeg uit de scheuren in de grond onder onze voeten. Meer nog dan een stevige bries was deze wind een waarschuwing, een zandhoos zo dicht en bevreemdend als waanzin of pijn. Zo zag het einde van de wereld eruit: een stofhoop gemaakt van vergane botten die we in de loop van ons leven achterlieten.
… Een plek waar de oostelijke en westelijke sïerra, goed en kwaad, legende en realiteit, de levenden en de doden, elkaar ontmoetten.

Angst en vergetelheid

Een epidemie komt en viel eerst het geheugen aan door het in de war te brengen en het vervolgens aan te vreten. Bejaarden vielen bij bosjes. De ziekte maakte weerloos en hulde iedereen in angst en vergetelheid. “Lusteloosheid hing in de straten, een wolk van weerzin die de hele stad bedolf.”

Angustias – “meer een klap in het gezicht dan een naam” – wil met haar te vroeg geboren tweeling vertrekken uit de stad. Ze wilde niet dat ze zouden opgroeien in een spookstad. Achthonderd kilometer zouden ze reizen, Angustias en haar man, met de baby’s op hun rug gebonden. ‘God zij met u’, zei een grenswachter. Maar god heeft zich nooit bij hen gevoegd…
De baby’s sterven bij aankomst.

Karina Sainz Borgo schetst een miserabele, afschuwelijke wereld, waar mensen gevlucht zijn en alles verkochten wat ze hadden. Want alles heeft een prijs: medicijnen, een kunstgebit, versleten afgedragen kleding, haar, gouden tanden .. En wie niets meer heeft om te verkopen, heeft uiteindelijk nog het eigen lichaam.
Angustias neemt in een schoendoos haar dode baby’s mee naar een illegale begraafplaats van de levende legende Visitación Salazar, een zwarte vrouw met het hart op de tong die danste, rookte en dronk. Ze droeg haar eigen versie van het Oude Testament voor, maar ze verkocht geen mensen aan smokkelaars en maakte evenmin vluchtelingen tot haar slaaf, zoals de plaatselijke dorpspotentaat.  Ze verrichtte geen wonderen, maar was onverzettelijk in haar strijd met deze wereld om de  doden een eervolle rustplaats te geven.

Terwijl haar man wegvlucht, verteerd door verdriet, besluit Angustias om te blijven: verbannen uit de wereld van de levenden, leeft ze met de doden.

Als ze ons als beesten behandelen, dan zou ik me ook verdedigen als een beest.
Ze hadden alles van me afgepakt, behalve mijn woede.

De twee vrouwen dienen op te tornen tegen een vijandige omgeving: een corrupte burgemeester, de gewelddadige en nietsontziende landeigenaar die zijn grond terug wil, de pastoor die een perceel beloofd werd maar die plannen heeft om er een nieuwe parochie te stichten met een bingo waar alle dronkelappen hun geld zouden verbrassen aan drugs, sterke drank, vrouwen … Kortom, een wetteloos land, waar alleen de wet van de sterkste heerst en waar moordenaars- en dievenbendes, kinderontvoerders, vrijgevochten rebellen, smokkelaars en mensenhandelaars, ongestoord hun gang gaan.

Rauw en ruw

In een zeer directe stijl schrijft Borgo over haar Venezuela, alsof ze met woede de ellende, de ontberingen, het morele verval blijvend wil doen herinneren. De rozengeur en maneschijn zijn hier iets van een ver verleden.

‘De eerste weken mengde ik cement: een manier om mijn woede te bekoelen tegenover een God die ons liet doodgaan van de honger en geheugenverlies. De mannen gebruikten machetes om hun razernij te botvieren, ik deed het met mijn blote handen. Zo vocht ik mijn eigen oorlog uit en ging ik de strijd aan met de demonen in en buiten mijn hoofd.’

Overleven, waardigheid, legendes en bijgeloof zijn de thema’s van deze roman tegen een achtergrond van vervagende grenzen en mensen die niets meer te verliezen hebben.
Zo laat deze roman een onvergetelijke indruk na en wordt Karina Sainz Borgo, na haar ook al geroemde debuut ‘Nacht in Caracas’, een uniek auteur van wereldformaat.
Het derde land is een niet te missen leeservaring en meteen een topper van 2022.

 

Het derde land | Karina Sainz Borgo

Hardback | Nederlands | Literaire fictie algemeen

Een mythisch drama dat verontrustende parallellen trekt met de huidige realiteitAngustias Romero vlucht samen met haar man voor een mysterieuze ziekte die door het land waart en het geheugen van de bevolking aantast. Te voet en met hun vroeggeboren tweeling [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Een Vlaams Huis tegen antiflamingantisme

BlogHerre Daelemans - 15/11/2022
De Vlaamse frontsoldaten in de Eerste Wereldoorlog hadden te maken met een ongezien antiflamingantisme: het zou de Vlaamse beweging enkel sterker maken.
Nieuwe politieke formaties met een voorheen nooit gezien Vlaams-nationaal programma dienden zich aan: de wens van zelfbestuur werd steeds duidelijker [lees verder]
Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.