Goed bedoeld, maar contraproductief

Vreemd toch, dat zovele politici de behoefte voelen om boeken – nu ja, boekjes – te publiceren. Zolang ze niet alom bekend zijn vinden ze voor hun pennenvruchten niet eens een uitgever. En als ze wel bekend zijn, duiken ze hoe dan ook al om de haverklap op in alle mogelijke bladen en tv-programma’s. Maar kennelijk willen ze een meer blijvende indruk nalaten … ook al belandt hun dappere poging na een paar maanden in de ramsj. Overigens zijn die pennenvruchten doorgaans het werk van een ingehuurde professionele pen, die de o zo belangrijke boodschap van de politicus/a in kwestie zo getrouw mogelijk moet weergeven. En vooral: liefst enigszins leesbaar. 

Dat is, los van andere kenmerken, alvast één kwaiteit van voorliggend boekje van de huidige minister van Cultuur: het is bijzonder vlot geschreven. Dat is in dit geval vermoedelijk zelfs niet uitsluitend de verdienste van de ‘spookschrijver’, maar ook van de opdrachtgever. Gatz is nu eenmaal geen doorsnee politicus. Hij had destijds de moed om de comfortzone van de Vlaams-Brusselse politiek te verlaten, en verzaakte daarbij – weliswaar na enige commotie – zelfs aan de forse gouden handdruk waarop hij toen recht had. Dat alleen maakt hem al tot een uitzondering in het politieke milieu. En toen hij zich vorig jaar liet overtuigen om terug te keren naar de actieve politiek, wist hij zeer goed dat hij toetrad tot een besparingsregering. Zijn enige troost was wellicht dat hij het nooit slechter kon doen dan zijn voorgangster.

Het helpt uiteraard dat Gatz het niet alleen goed kan uitleggen maar ook over een stevige dosis humor en zelfrelativering beschikt, waarmee hij ook een kritisch publiek het hoofd kan bieden. 

Daar is het natuurlijk ook in dit boekje om te doen. Gatz wil, welbespraakt als hij is, uitleggen wat hij graag zou doen, wat hij niet anders kán doen (bespàren!), en in wat voor breed uitgemeten perspectief dat alles moet worden gezien. Dat hij zichzelf daarbij het etiket ‘cultuurbarbaar’ opkleeft, terwijl iedereen weet dat hij dat niét is, is een nogal doorzichtige captatio benevolentiae ofte poging tot lijmen van lezer of toehoorder. Noem het de paradox van de zich nederig voordoende politicus: als ik mezelf slechter voorstel dan ik ben, krijg ik allicht een beetje extra krediet. Duidelijk slimmer dan Schauvliege; maar dat was misschien niet eens zo moeilijk. 

Neen, Gatz, zal het woord kaasschaaf niet in de mond nemen. Er moet worden bezuinigd, ja. Dat staat buiten kijf, en het departement Cultuur zal daar niet aan ontsnappen. Integendeel, het is niet meer dan rechtvaardig dat onderwijs en welzijn minder moeten inleveren dan cultuur. Knots. Die zit. De aanval is de beste verdediging, heeft de minister ongetwijfeld gedacht – en vervolgens die stelregel meer dan eens toegepast. 

Wil dat zeggen dat cultuur luxe is, en dat het cultuurbudget alleen maar dient om het dure cultuurkussentje van de betere middenklasse te subsidiëren? Ook dát hoor je Gatz niet zeggen. Neen, cultuur is niet alleen noodzakelijk voor een gemeenschap die haar identiteit niet wil verloochenen; ze is niet alleen bevorderlijk voor sociale cohesie (met een venijnige sneer naar voorganger en ooit partijgenoot Bert Anciaux), ze is ook goed voor internationale uitstraling en (dus) voor de economie. 

Daar herkennen we dan Gatz de liberaal … die er trouwens nauwgezet over waakt om liberale partijgenoten lof toe te zwaaien waar het even kan, en andere politici liefst dood te zwijgen als hij ze niet voor schut kan zetten. En die er tussendoor graag op wijst dat de meer welgestelde burgers wel ‘ns wat meer in cultuur zouden mogen investeren. Het moeten niet altijd voetbalploegen zijn. 

Nu ja, om die lieden over de brug te halen moet het systeem van ’tax shelter’ wel worden uitgebreid tot andere sectoren dan alleen maar film. Dat zijn we aan het bekijken, zegt Gatz, die zich meteen indekt: fiscaliteit is nog steeds een federale bevoegdheid en zal dat vermoedelijk nog wel even blijven.

Dat op-en-neer van hooggestemde wensen en triviale realiteiten doordrenkt het hele boekje. Het is ongetwijfeld ‘het leven zoals het is’ voor elke minister. En het is diens goed recht om een combinatie van zelfverdediging en beleidsnota op de lezer (m/v) los te laten. Voor lezers die enigszins vertrouwd zijn met de sector doet een en ander maar oppervlakkig aan, en wordt daardoor contraproductief. Voor andere is het een vlot geschreven – oppervlakkige – kennismaking met een man van wie je vermoedt dat hij toch méér in zijn mars heeft.

Bekentenissen van een cultuurbarbaar | Gatz Sven

Allerlei | Nederlands | Mens en maatschappij algemeen

Als een duiveltje uit een doosje verscheen Sven Gatz vorige zomer opnieuw op het politieke toneel. De teruggekeerde politicus met een visie op en een hart voor kunst, toneel, dans en muziek, kwam meteen in zwaar weer terecht: de Vlaamse regering zette de tering [lees verder...]

Definitief teruggetrokken

Meer berichtjes van Edi Clijsters

Flaneren tussen droom en werkelijkheid

Recensie Edi Clijsters - 04/12/2020
Een bekende en terecht gelauwerde schrijver die een novelle wijdt aan een wereldberoemde schrijver en diens menigvuldige incarnaties… Kan dat goed gaan?
De eerste, Antonio Tabucchi: een Italiaan die in de loop der jaren professioneel, affectief en tenslotte ook administratief steeds meer Portugees [lees verder]

Als De Man is in het Plan

BlogEdi Clijsters - 29/12/2018
De jongste turf van de Nederlandse historicus Jan-Willem Stutje is waarachtig niet de eerste noch de enige biografie van Hendrik de Man (1885-1953). Maar wel de meest volledige en de meest kritische. En bovendien de meest uitdagende, omdat ze doorspekt is met vragen die Stutje zichzelf en de lezer stelt [lees verder]

De natie, de dwarsdenker, Defoort

BlogEdi Clijsters - 18/12/2018
Historicus Eric Defoort (1943-2016) speelde een kleine tiental jaren een richtinggevende rol in de niet-partijgebonden Vlaamse beweging én in de Vlaams-nationale partijpolitiek. En als het om de natie ging wierp hij zich op als vrijmoedig en talentrijk polemist. Vooral dat aspect wordt – twee jaar [lees verder]

Touwtrekken om ‘de toekomst van het verleden’

BlogEdi Clijsters - 20/10/2018
De Canvas-reeks Kinderen van de repressie haalde in de herfst van vorig jaar elke week ongeveer een half miljoen kijkers. De reeks was niet alleen succesrijk; ze heeft ook indruk gemaakt, en heel veel reacties losgeweekt, al was dat buiten het bereik van de camera’s. De reeks toonde – vanzelfsprekend [lees verder]

Spot en spijt in de spiegel

BlogEdi Clijsters - 28/10/2017
Een politieke geschiedenis van België ? Ach, dat is nu eenmaal het soort promo-overdrijving dat een ambitieuze uitgever graag in de mond neemt; een ervaren lezer kijkt daar doorheen. Iets als ‘een tegendraadse kijk op enkele kantelmomenten in de geschiedenis van de ‘communautaire’ [lees verder]

Zwalpend tussen krekel en mier

BlogEdi Clijsters - 29/11/2016
In de ‘proloog’ tot hun ‘economische geschiedenis van België’ leggen historici Buyst en Smeyers meteen de vinger op de wonde: “België bevindt zich in crisis, zo klinkt het met de regelmaat van een klok. Die klok slaat al honderd jaar hetzelfde uur”. Hoe is zoiets [lees verder]

Lachen om/vanuit Europa

BlogEdi Clijsters - 31/08/2016
Je hoeft geen zomerhater te zijn om ook in deze tijd van het jaar te genieten van een goed boek, een serieus boek zelfs. Zeker als dat serieuze boek handelt over … de lach. ‘Het grote boek over onze worsteling met ironie’, noemt de uitgever het, maar dat zegt lang niet alles. Het is [lees verder]

Braaf Brusselboek

BlogEdi Clijsters - 31/07/2016
Brussel, Brussel, en nog eens Brussel. Officieel hoofdstad van het koninkrijk België, van Vlaanderen, van de Franse Gemeenschap, van zichzelf, en – absoluut onofficieel – ook van de Europese Unie. Al meer dan een eeuw lang inzet van felle en uiteenlopende controverses tussen Nederlands- en Franstaligen. [lees verder]

‘Zich laten doodschieten is geen kunst’

BlogEdi Clijsters - 09/07/2016
Tachtig jaar geleden probeerden Spaanse hogere officieren de democratisch verkozen centrumlinkse regering via een ’traditionele’ staatsgreep aan de kant te schuiven; maar hun pronunciamiento verliep niet volgens plan. In het uiterst gespannen en gewelddadige politieke klimaat dat in Spanje [lees verder]

Gedreven en afgedreven

BlogEdi Clijsters - 26/06/2016
Van een biografie verwacht je niet dat ze ‘spannend’ is, of ‘ontroerend’. Je mag wel verwachten dat ze de essentiële lotgevallen, ideeën en karaktertrekken van de ‘gebiografeerde’ tot hun recht laat komen. Kortom: dat de figuur waarover het boek gaat, tot leven wordt gebracht.
Dat [lees verder]

Europa als vlucht voorwaarts

BlogEdi Clijsters - 19/06/2016
Op de lagere school werd (wordt??) het ons al ingelepeld: het legendarische rijk van Karel de Grote (een Belg, uiteraard) werd in 843 opgedeeld tussen zijn drie zonen. Het ‘middenrijk’ (tussen oost en west), van de Noordzee tot Noord-Italië, verviel in vele kleine stukken en werd in de volgende [lees verder]

Sprekende portretten

BlogEdi Clijsters - 11/06/2016
‘Een great flemish novel zoals die zelden wordt geschreven’ noemt Joël De Ceulaer dit boek. Komend van een notoir scepticus is dat een geweldig compliment, en het is nog verdiend ook. Het boek is een indrukwekkende prestatie: het vervlecht driekwart eeuw eigentijdse geschiedenis (of althans segmenten [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.