Flik in hellhole Molenbeek

De Ecolo-jongeren organiseerden op hun jeugdkampen ooit een spelletje waarbij het erop aankwam om een politieagent op de kop te slaan. Ze verspreidden ook stickers waarop de politie ondubbelzinnig van moord werd beschuldigd. Dat is de sfeer onder vele jonge Brusselaars die agenten niet meer zien als ‘onze beste vriend’, zoals onze legendarische Nonkel Bob ooit zong. Een vooraanstaand lid van de Brusselse politie zei ooit dat vroeger alles bedaarde als de politie eraan kwam en dan dit nu omgekeerd is: als de flikken verschijnen, leidt dat meteen tot een escalatie.

Eric Goens

Dat was goed te zien in de documentaires die Eric Goens maakte over de politie in de hoofdstad. In Flikken BXL volgde hij patrouilles van de zone Brussel-Elsene, die bij een actie tegen drugdealers werden uitgescholden door jonge kinderen. In die periode werden in Brussel ook affiches verspreid waarop de beste manier werd beschreven om een agent aan te vallen: met een messteek in de rug.

Toch schrijft Dennis Sutherland aan het begin van zijn boek Flik in Brussel, over zijn carrière van agent in de hoofdstad, dat zijn beroep het mooiste is dat er bestaat. Hij is commissaris van een van de zes Brusselse politiezones, de zone West, en werkt vanuit Molenbeek. Niet bepaald de gemakkelijkste gemeente. Ze kreeg na de aanslagen van 2016 het troetelnaampje ‘hellhole‘ mee van de toenmalige Amerikaanse president Donald Trump.

Sutherland was te zien in een andere documentaire, Niveau 4 waarin Eric Goens zijn korps volgde in de weken na de aanslagen in Brussel. Uitgever Borgerhoff vroeg hem nadien om een boek te schrijven over zijn twintig jaar bij de politie.

Doorleefde anekdotes

Het is de verdienste van Sutherland (hij dankt zijn familienaam aan zijn Canadese grootvader) om ons met zijn Flik in Brussel een doorleefd en authentiek beeld te geven van zijn werk. Als je dit boek leest, is het alsof je een lang gesprek hebt met een agent die zowat alles heeft meegemaakt wat er mee te maken valt. ‘Ik zie en beleef elke dag het hele strafwetboek op straat‘, luidt de ondertitel, en de auteur illustreert dat in korte, vlot geschreven hoofdstukken met heel veel sprekende anekdotes.

Verwacht dus geen diepgaande analyses: Sutherland opteert eerder voor een vlotte opsomming van soms hallucinante feiten, die vooral tonen hoe verscheiden zijn beroep is. Dat hij ondanks alle moeilijkheden en problemen nog altijd blij is met zijn job heeft alles met die onvoorspelbare afwisseling te maken. Zo krijgt hij zowel te maken met zwaar banditisme en drughandel als met burenruzies over nachtlawaai. Flik in Brussel gaat niet alleen over wilde achtervolgingen (waarvan Sutherland eerlijk zegt dat hij dat heel graag doet) maar ook over vervelende en banale klusjes die een goed politieman met evenveel inzet doet.

De man met het hoedje

Aan Dennis Sutherland is niet veel theorie of ideologie besteed; zijn ‘straatwijsheid’ is des te groter. Hoe goed hij thuis is in Molenbeek, blijkt alleen al uit het feit dat hij zowat iedereen lijkt te kennen. Tot en met de echt zware jongens zoals Mohammed Abrini, de man met het hoedje bij de aanslagen in Zaventem, en Salah Abdeslam. ‘Die woonden gewoon om de hoek van het commissariaat. We kenden ze maar al te goed. Als van sinds ze kind waren. Kleine boefjes die winkeldiefstallen en drugfeiten pleegden.’

Voordat Abrini zich definitief bekeerde tot het jihadisme, had Sutherland een gewoon contact met hem. Hij vertelde hem kort voor de aanslagen dat hij een nieuw liefje had en dat hij misschien vader zou worden. Pas op 22 maart 2016 bleek dat hij de hele tijd wel heel andere plannen had gehad. Sutherland is er ook van overtuigd dat de hele buurt in Molenbeek het onderduikadres van Abdeslam kende. Maar dat niemand wou dat zeggen, waardoor hij er vier maand lang kon rondlopen. ‘Dat hij bescherming kreeg uit de buurt is wel duidelijk’, stelt hij zonder aarzelen.

Sutherland verbaast zich erover en ergert er zich ook aan de al of niet gespeelde naïeve onwetendheid van ouders die niet willen zien of weten dat hun zoons criminele daden stellen. Hij hoedt er zich echter voor om de alle jongeren van Molenbeek over één kam te scheren: ‘Het is jammer genoeg een relatief kleine groep van een paar honderd probleemjongeren die het verpest voor de rest. Jongens die geen ontzag meer hebben voor de politie, die aan alles lak hebben, die stapje voor stapje groeien in hun criminele activiteiten.’

Politiezones

Sutherland waagt zich ook kort aan enkele reflecties over de zes politiezones van de hoofdstad. Niet weinigen menen dat die beter eengemaakt zouden worden. De auteur meent echter dat die ene zone niet noodzakelijk beter zou functioneren. Het is jammer dat hij niet ingaat op de logistieke kost van teveel hogere postjes en verkeerd gebruik van overheidsgeld. Zoals te zien is in de Zone Oost, waar door karig toezicht van boven liefst vijf commissarissen een wagen ter waarde van 20 000 euro kregen waarop ze geen recht hadden. Wie dan klaagt over een gebrek aan middelen is niet echt geloofwaardig.

Jammer ook dat Sutherland ietwat meewarig doet over Nederlandstaligen die niet gediend zijn met agenten die hun taal niet spreken. Hij lijkt het normaal te vinden dat Franstaligen het nooit nodig hebben gevonden om de taalwetten na te leven. ‘Als we alleen maar de agenten zouden aannemen die perfect tweetalig zijn, dan verliezen we de helft van ons korps.’ Met dat soort toegeeflijkheid van de Vlamingen werd Brussel in de vorige eeuw verfranst. Sutherland vertelt zelf dat hij al doende Frans geleerd heeft. Die voor Vlamingen vanzelfsprekende houding zou een evidentie moeten zijn voor al wie deel wil uitmaken van het politiekorps van een tweetalig gewest.

 

Flik in Brussel | Dennis Sutherland

Paperback / softback | Nederlands | Waargebeurde verhalen

In 2000 werd Dennis Sutherland politieman. Hij koos bewust voor Brussel, omdat hij daar de grootste uitdagingen zag. En inderdaad: al meer dan 20 jaar beleeft Dennis in Molenbeek en buurgemeenten elke dag het hele strafwetboek. Van handtassendiefstallen tot terrorisme, [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Luckas Vander Taelen

Hoe de islamitische hoofddoek het Belgische compromis in gevaar brengt

Recensie Luckas Vander Taelen - 29/09/2022
In Iran woedt een ware bevrijdingsoorlog tegen het theocratische islamistische regime, na de dood van een jong meisje dat volgens de kledingpolitie haar hoofddoek niet op de juiste manier droeg. In een nooit geziene uitbarsting van publieke verontwaardiging trokken duizenden vrouwen de straat op en verbrandden [lees verder]

Brussel als blauwdruk?

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/08/2022
Het kan helaas niet altijd gezegd worden van elke minister, maar wel van Sven Gatz: als Brussels minister van onder andere Meertaligheid, weet hij waarover hij spreekt. Hij komt als geboren en getogen Brusselaar uit een familie, waarin de twee landstalen werden gesproken. Zelf volgde hij als jurist een [lees verder]

Op zoek naar golfbrekers in een zee van drek

Recensie Luckas Vander Taelen - 09/08/2022
Op mijn moeders rommelige zolder staat nog altijd, onder een beschermende stoffen doek, het Philips-televisietoestel uit mijn jeugd, in de verre jaren zestig. Dat was zowat het meest prestigieuze object waarnaar heel onze woonkamer was gericht. In zowat elke huis stond een identiek exemplaar en iedereen [lees verder]

Flik in hellhole Molenbeek

Recensie Luckas Vander Taelen - 08/08/2022
De Ecolo-jongeren organiseerden op hun jeugdkampen ooit een spelletje waarbij het erop aankwam om een politieagent op de kop te slaan. Ze verspreidden ook stickers waarop de politie ondubbelzinnig van moord werd beschuldigd. Dat is de sfeer onder vele jonge Brusselaars die agenten niet meer zien als [lees verder]

Hitler als fotomodel

Recensie Luckas Vander Taelen - 06/08/2022
Het is allerminst verbazend dat Adolf Hitler als spreekwoordelijk monster, verantwoordelijk voor de dood van miljoenen, het onderwerp is geweest van honderden biografieën en duizenden boeken. Die stroom aan publicaties zal ondanks de voortschrijdende tijd waarschijnlijk nooit ophouden, want de afkeer [lees verder]

Hoe Donald Muylle de weg wijst naar een betere wereld

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/06/2022
Kris Peeters denkt dat er binnen een aantal jaren een boek zal verschijnen met als titel ‘de Waanzinnige 21st eeuw’, naar analogie met het klassieke historisch werk van Barbara Tuchman over de 14de eeuw. De eerste decennia van onze eeuw lijken een onstuitbare roetsjbaan van onverwachte gebeurtenissen, [lees verder]

Lachen met wokers en complotdenkers

Recensie Luckas Vander Taelen - 01/06/2022
‘De Vrouw met de gouden arm‘ van Filip Huysegems is een meer dan lezenswaardige roman, en dit om ten minste vier redenen, essentieel om een boek aan te bevelen: het is niet alleen relevant, maar ook goed geschreven, met een onverwacht en verrassend einde en met vooral een grote dosis humor. [lees verder]

Weg met de media , leve de pers!

Recensie Luckas Vander Taelen - 24/05/2022
‘Fuck de media, red de pers‘ van Guido Van Liefferinge is een geëngageerd boek, een pamflet haast dat ons met hoogdringendheid attent wil maken op onrustwekkende evoluties in een wereld die hij bijzonder goed kent. De nu 81-jarige Van Liefferinge verwierf naam en faam met bladen als Joepie [lees verder]

Het einde van links en rechts volgens Hind Fraihi

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/04/2022
Als een vermaledijd virus daar niet anders over beslist had, dan zou Hind Fraihi in 2020 vier lezingen gehouden hebben in het kader van de Willy Calewaert-leerstoel. Dat kon dus niet, en dat is bijzonder jammer want wat Fraihi zou verteld hebben, is meer dan interessant.
Dat we dit kunnen stellen [lees verder]

De oorlog van Douglas Murray tegen het woke denken

Recensie Luckas Vander Taelen - 28/03/2022
Douglas Murray is een Engelse auteur die twee boeken schreef met titels als provocerende vlaggen van een niet bepaald politiek-correcte lading: The strange death of Europe (vertaald als Het opmerkelijke einde van Europa bij De Blauwe Tijger) en The Madness of the Crowds. Hij is niet bepaald een [lees verder]

Van Algerije naar Italië

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/03/2022
Joachim Pohlmann is natuurlijk niet zomaar een auteur. Hij heeft een uitgesproken profiel als voormalig woordvoerder van de N-VA, rechterhand van Bart De Wever en huidig kabinetschef Cultuur van Jan Jambon. En een tijdlang schreef hij ook columns voor De Morgen waar hij met sardonisch plezier de weldenkende [lees verder]

De identitaire lasagne van een straatkat

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/02/2022
Yasmina El Messaoudi zal in de Vlaamse mediageschiedenis herinnerd worden als eerste nieuwsanker van allochtone origine. Ze maakte haar debuut bij TV-Brussel (nu Bruzz) in 2008. Momenteel is ze als journaliste actief bij Radio 2 Vlaams-Brabant.
Aangrijpend
Maar met haar succesvolle mediacarrière [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.