Er zijn geen allochtonen meer

In Sire, er zijn geen allochtonen meer persifleert auteur Youssef Kobo de legendarische brief waarin Jules Destrée in 1912 aan Albert I diets probeerde te maken dat er geen Belgen bestaan, maar enkel Vlamingen en Walen. Meer dan een eeuw later legt Kobo aan Koning Filip uit dat we eens moeten ophouden om inwijkelingen ook na drie generaties allochtonen te blijven noemen. Tenslotte zijn we beiden afstammelingen van immigranten, zegt Kobo aan onze vorst. Zijn grootvader was vanuit Marokko naar hier gekomen. Dat hebben de koning en Kobo dus gemeen, want Leopold I, die in Engeland woonde maar Duitse roots had, werd ook naar hier gehaald. Om hier, net als opa Kobo, te komen werken. Twee gastarbeiders dus…

Marokko

Kobo’s eigen familieverhaal is het meest indrukwekkende deel van dit boekje. Hij vertelt op een doorleefde manier over de armoedige dorpjes in de Marokkaanse bergen waar zijn grootouders woonden en waar zowat alles ontbrak. Vooral werk, dus trok iedereen die de kans kreeg daar weg. Die eerste generatie kwam zo in Bergicaterecht. Die bleef heimwee koesteren naar het thuisland en kon zich niet altijd goed aanpassen aan het vreemde land waarin ze waren terecht gekomen. Ze kregen ook met racisme te maken. Het was de tijd van cafés waar bordjes op de deur Noord-Afrikanen duidelijk maakten dat ze niet welkom waren. Hen werd op het hart gedrukt, schrijft Kobo, dat ze hard moesten werken en liefst niet te veel opvallen. ‘Zo gingen ze geruisloos door het leven en verdwenen in de samenleving’. Kobo had kunnen opmerken dat aan Vlaamse werkmensenniets anders werd verteld door pastoors en patroons.

Kleinzoon Youssef heeft geen heimwee naar Marokko dat hij enkel kent van zomervakanties. België is het land waar hij net als zijn vader geboren is en hij zich thuisvoelt. Terecht vraagt hij aan de koning en aan de lezer hoe het toch komt dat drie generaties later velen hem nog niet als een Belg zien. Dat heeft veel te maken met het slecht georganiseerde onthaal van de migranten, waarvan men dacht dat ze hier slechts tijdelijk zouden blijven. Kobo had als voorbeeld van de mentaliteit uit die tijd het initiatief van de Schaarbeekse burgemeester Nols kunnen geven die de zitbanken liet weghalen om ‘vreemdelingen’ uit de parken te weren. Hoe hard die ontworteling wel was voor de generaties voor hem, wordt Kobo duidelijk als hij tijdens een familiefeest in Marokko zijn vader, die als kleine jongen naar België kwam, voor het eerst helemaal uit de bol ziet gaan. Het is niet gemakkelijk afgesneden te worden van je roots, beseft Kobo dan.

Jeugdtrauma’s

Maar Kobo’s verleden, heden en toekomst liggen in België. Hij is een geëngageerd observator geworden van onze maatschappij die zich niet inhoudt de Belgen te confronteren met hun dubbelzinnige houding tegen landgenoten met een migratie-achtergrond. Dat doet hij ook in dit boek: hij vertelt over pijnlijke momenten uit zijn jeugd, zoals toen hij een dag na 9/11 de klas uitvloog en een opstel moest schrijven om zich te verontschuldigen voor de aanslagen van New York. Dat zijn ervaringen die bijzonder traumatiserend kunnen zijn en die blanke Belgen zich niet kunnen voorstellen.

Kobo vertelt over de vele reizen die hij maakte en dat door zijn vele buitenlandse contacten het besef groeide dat iedereen zijn eigen lot in handen heeft. Daarmee neemt hij afstand van het verlammende slachtofferdenken. ‘Wrok is verspilde energie’ stelt hij wijs. Interessant is ook zijn begrip voor oudere Vlamingen die vragen hadden toen ze hun vertrouwde wijk zagen veranderen door de komst van migranten. Vanuit een ‘verkeerde soort politieke correctheid heeft men de frustraties van mensen genegeerd’.

Sloganesk

Minder overtuigend zijn de sloganeske beweringen waarmee Kobo vaak tegenspreekt wat hij op andere plaatsen zegt. Zo wijst hij tegelijk op de discriminatie en de achterstelling waarmee allochtone jongeren nog steeds te maken krijgen, maar geeft hij ook toe dat jonge Vlamingen met migratieroots grote vooruitgang geboekt hebben. Toch blijft hij herhalen dat ‘Belgen met een migratie-achtergrond in wezen nog altijd tweederangsburgers in België’ zijn, hoewel hij een lange lijst van succesvolle allochtonen opsomt. Het is alsof hij zichzelf wil wapenen tegen kritiek uit een radicalere hoek en vooral het verwijt niet wil krijgen dat hij een ‘slavenmentaliteit’ heeft en gerecupereerd is door het systeem. Zijn lovende woorden voor het AEL van Dyab Abou Jahjah lijken daarbij te passen.

Is het die dubbelzinnigheid, de vrees om de kritiek van de eigen achterban, die hem belet heeft om een waarlijk interessant pamflet te schrijven dat het aandurft om betreden cliché-paden te verlaten? Zo stelt hij dat in de ‘kringen van de macht’ weinig allochtonen te vinden zijn en dat ze de diversiteit niet weerspiegelen. Dat is een weinig genuanceerde stelling, die haaks staat op bijvoorbeeld de Brusselse situatie waar een minister van Marokkaanse afkomt is, in drie van 19 gemeenten burgemeesters migratieroots hebben, net zoals een bijzonder groot aantal gemeenteraadsleden en schepenen. De Brusselse kieslijsten voor de verkiezingen vandaag beantwoorden aan de grote diversiteit van de stad; het resultaat hiervan zal een ‘gekleurde’ regering en parlement opleveren.

Jammer is ook dat Kobo het niet heeft over de radicalisering van de islamitische godsdienstbeleving. Hij schermt met een Europese studie waaruit blijkt dat meer en meer moslims zouden seculariseren. Bij jonge Brusselaars is daar alvast weinig van te merken. Hij heeft het niet over het spanningsveld tussen een vrije beleving van de islam die hem dierbaar is en de invloed van radicale stromingen die vooral jongeren aanspreken. Is het zijn jonge leeftijd – Kobo is pas 31 – die hem belet om te zien hoe in Vlaamse steden de islam is geëvolueerd in conservatieve zin? Het lijkt hem te volstaan te stellen dat zijn islam niet die is van de fundamentalisten, maar ook hier durft hij geen provocatieve vragen tegenover zijn eigen religieuze achterban.

CD&V

De dubbelzinnigheid van Kobo doet vaak denken aan het tjeverige enerzijds-anderzijds denken van CD&V’ers. Het zal dus geen toeval zijn dat hij zich binnen die partij geëngageerd heeft. ‘Sérieux en plichtsbesef’, dat zijn volgens hem de kenmerken van de christendemocraten waarvan hij kritiekloos de lof zingt: ‘Ze nemen de res publica ernstig en zijn daar behoorlijk rechtlijnig is’. Het zal bij niet weinige lezers hoongelach opwekken. Een meer genuanceerde analyse was wellicht op zijn plaats geweest. Nu lijkt het wel of de auteur vooral een eventuele politieke carrière niet in gevaar wil brengen.

Gaia

Helemaal door de bocht gaat de auteur bij het lange relaas van zijn ontslag op het kabinet van de Brusselse CD&V-staatssecretaris Bianca Debaets. Hij vertelt dat Bart De Wever geschokt was door een ‘Fuck Israël’-tweet . Joods Actueelzou om die reden een heksenjacht tegen hem begonnen zijn die hem uiteindelijk zijn job kostte. Dat hoofdredacteur Michaël Freilich twee jaar later een plaats kreeg op de N-VA-lijst is volgens Kobo ‘een mooi cadeau voor bewezen diensten’. Het is jammer dat Kobo niet vermeldt dat het niet over één kleine tweet ging, maar over een hele lange reeks die soms als een aanzet tot geweld konden worden geïnterpreteerd. Jammer ook dat hij niet vermeld dat hij Bart De Wever ‘de patroonheilige van alle racisten’ had genoemd, dat hij in die periode heel nauwe banden onderhield met Abou Jahjah en opstapte in een bijzonder controversiële betoging in Antwerpen waar werd geroepen dat Joden moesten worden gekeeld. Jeugdzonden misschien, maar die hij lijkt te willen verzwijgen om zijn betwistbare samenzweringstheorie te bewijzen.

Maar het is vooral gênant dat hij niet vermeldt wat hij over Gaia had getweet bij het debat over onverdoofd slachten: ‘En als we nu eens bij wijze van compromis vanaf nu Gaia-activisten in plaats van schapen slachten?’ Toen die tweet opdook, werkte Kobo voor een staatssecretaris die bevoegd was voor het dierenwelzijn. Dit maakte zijn positie op het kabinet onhoudbaar. Met een groot complot had dit niets te maken. Kobo lijkt zijn eigen geschiedenis te willen herschrijven. Hij zou moeten weten dat wie denkt dit te kunnen doen, zijn geloofwaardigheid verliest.

Sire, er zijn geen allochtonen meer | Youssef Kobo

Paperback / softback | Nederlands | Mens en maatschappij algemeen

Het identiteitsdebat beheerst media en politiek in tijden van angst en polarisering. Welke impact heeft dit op minderheden in ons land en hoe moeten we als samenleving verder? Aan de hand van zijn levensverhaal verschaft Youssef Kobo de lezer een bevoorrechte [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Luckas Vander Taelen

Hoe Donald Muylle de weg wijst naar een betere wereld

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/06/2022
Kris Peeters denkt dat er binnen een aantal jaren een boek zal verschijnen met als titel ‘de Waanzinnige 21st eeuw’, naar analogie met het klassieke historisch werk van Barbara Tuchman over de 14de eeuw. De eerste decennia van onze eeuw lijken een onstuitbare roetsjbaan van onverwachte gebeurtenissen, [lees verder]

Lachen met wokers en complotdenkers

Recensie Luckas Vander Taelen - 01/06/2022
‘De Vrouw met de gouden arm‘ van Filip Huysegems is een meer dan lezenswaardige roman, en dit om ten minste vier redenen, essentieel om een boek aan te bevelen: het is niet alleen relevant, maar ook goed geschreven, met een onverwacht en verrassend einde en met vooral een grote dosis humor. [lees verder]

Weg met de media , leve de pers!

Recensie Luckas Vander Taelen - 24/05/2022
‘Fuck de media, red de pers‘ van Guido Van Liefferinge is een geëngageerd boek, een pamflet haast dat ons met hoogdringendheid attent wil maken op onrustwekkende evoluties in een wereld die hij bijzonder goed kent. De nu 81-jarige Van Liefferinge verwierf naam en faam met bladen als Joepie [lees verder]

Het einde van links en rechts volgens Hind Fraihi

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/04/2022
Als een vermaledijd virus daar niet anders over beslist had, dan zou Hind Fraihi in 2020 vier lezingen gehouden hebben in het kader van de Willy Calewaert-leerstoel. Dat kon dus niet, en dat is bijzonder jammer want wat Fraihi zou verteld hebben, is meer dan interessant.
Dat we dit kunnen stellen [lees verder]

De oorlog van Douglas Murray tegen het woke denken

Recensie Luckas Vander Taelen - 28/03/2022
Douglas Murray is een Engelse auteur die twee boeken schreef met titels als provocerende vlaggen van een niet bepaald politiek-correcte lading: The strange death of Europe (vertaald als Het opmerkelijke einde van Europa bij De Blauwe Tijger) en The Madness of the Crowds. Hij is niet bepaald een [lees verder]

Van Algerije naar Italië

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/03/2022
Joachim Pohlmann is natuurlijk niet zomaar een auteur. Hij heeft een uitgesproken profiel als voormalig woordvoerder van de N-VA, rechterhand van Bart De Wever en huidig kabinetschef Cultuur van Jan Jambon. En een tijdlang schreef hij ook columns voor De Morgen waar hij met sardonisch plezier de weldenkende [lees verder]

De identitaire lasagne van een straatkat

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/02/2022
Yasmina El Messaoudi zal in de Vlaamse mediageschiedenis herinnerd worden als eerste nieuwsanker van allochtone origine. Ze maakte haar debuut bij TV-Brussel (nu Bruzz) in 2008. Momenteel is ze als journaliste actief bij Radio 2 Vlaams-Brabant.
Aangrijpend
Maar met haar succesvolle mediacarrière [lees verder]

Met ervaren gidsen door het Europees doolhof

Recensie Luckas Vander Taelen - 28/12/2021
De titel van het boek van Tijn Sadée en Bert van Slooten over de Europese Gemeenschap: ‘Het Brusselse moeras‘ is wellicht een commerciële keuze omdat dit een smeuïge aanklacht laat vermoeden tegen schandalen en mistoestanden. En dat is het ook, maar dan ook weer niet. Maar het is vooral [lees verder]

Verlos ons van het kwaad: menselijke bom in Brussel

Recensie Luckas Vander Taelen - 30/11/2021
Het minste dat je van ‘Verlos ons van het Kwaad‘ van Joost Vandecasteele kan zeggen is dat het uitermate goed gedocumenteerd is. Dat is geen geringe verdienste, want de materies waarmee de auteur omgaat zijn allesbehalve transparant of eenvoudig. Vandecasteele combineert het verhaal van twee [lees verder]

‘Van waar dit allemaal komt’: Urbanus, het monument uit het pajottenland.

Recensie Luckas Vander Taelen - 20/11/2021
Ik was net geen zestien toen ik op een zaterdagavond in mijn geboortestad A. naar een optreden ging kijken van een nieuwe komiek die nog niemand gezien had. Maar iedereen had van iemand horen zeggen dat hij ongelofelijk grappig was. Alleen zijn naam al, die toch wat anders klonk dan Miel Cools bijvoorbeeld, [lees verder]

De tien geboden van Sammy Mahdi

Recensie Luckas Vander Taelen - 30/10/2021

Ik mocht Sammy Mahdi interviewen op de Brusselse stadszender Bruzz , in tempore non suspecto, toen hij nog geen staatssecretaris van migratie was. Hij was gewoon de voormalige voorzitter van de CD&V-jongeren, die nipt de strijd om het grote presidentschap van zijn partij verloren had van Joachim [lees verder]

Mijmeren met een voormalig Europees president

Recensie Luckas Vander Taelen - 13/10/2021
Lang geleden ontmoette ik Herman Van Rompuy voor het eerst, in de tuin van zijn huis in Sint-Genesius-Rode. Het was zijn broer Eric die me er heen had gelokt, toen ik die met een cameraploeg volgde in een reportage voor het legendarische programma ‘Strip-Tease’ van de RTBF. Het was de eerste, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.