Een onverbiddellijk rapport

Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden ze het nadorst. Het leek hen tevreden te houden’.

De kinderen zijn met hun ouders op vakantie in een groot landhuis aan een meer. Twaalf kinderen met hun ouders. ‘Sommigen verdwenen paarsgewijs en slopen een slaapkamer in. Enkele jongens konden hen tussen de latten van de kastdeuren door bespieden. Hen hun duistere daden zagen bedrijven. Soms voelden ze opwinding. Vaker walging.’

Dat is de beginsfeer van het boek. Je weet meteen als lezer waar je aan toe bent. Een vlijmscherpe en confronterende schets door een magistraal schrijvend auteur.
Hail hail Lydia Millet!

‘We pakten de ouders streng aan. (..) al was hun ergste misdaad moeilijk precies te verwoorden en daardoor moeilijk juist te bestraffen: de diepste aard van hun wezen. De kern van hun persoonlijkheid. ‘

Noem het maar eendimensionaal, hoe Millet een verhaal vertelt vanuit het standpunt van de jongeren met hun eigenste taalidioom, hoe zij hun ouders bekijken, hun reacties of precies de afwezigheid ervan becommentariëren, hen zien als apathische vreemdsoortige wezens, ver buiten het universum van de kinderen, hun kinderen.
Oorspronkelijk heette het boek A children’s bible en dat zegt meteen zoveel meer. U merkt al lezend wel waarom.

De branie van pubers terwijl de eenzaamheid en de melancholie – reeds! – achter de hoek loert.

‘Ik zat naar de branding en de lucht te staren. Dat deed ik het liefst aan zee. Ik probeerde te verdwijnen in de uitgestrektheid van water en lucht. Ik dreef mijn aandacht verder en verder omhoog, door de dampkring, tot ik me bijna kon verbeelden dat ik de aarde zag. Zoals de astronauten haar hadden gezien toen ze naar de maan gingen.
Als je niets kon zijn, kon je ook alles zijn.’

Tijdens een zware storm en een ware zondvloed, besluiten de kinderen om te vertrekken. De ouders blijven verdoofd en stoned in het gehuurde huis, want anders krijgen ze hun borg niet terugbetaald. Of zoiets.
Ze waren altijd alleen maar zichzelf. Ze hadden altijd meer willen zijn dan ze waren. Ze waren stuk voor stuk volwassen maar ziek of treurig, zaten vast aan problemen alsof het gebroken ledematen waren. Ze waren stuk voor stuk hulpbehoevend. Als je dat in gedachten hield, werd je niet zo kwaad.’

De laatste zomer‘ is ontluisterend en tegelijk wekt het bewondering. De kinderen met hun creatief, bij momenten ingenieus en altijd praktisch gericht denken, staan in schril contrast met de volwassen ouders die zich wentelen in een dagelijkse roes van seks, drugs en drank. Dàt is de ware ‘lost generation’.

Apocalyptisch

De kleine Jack is begeesterd door zijn kinderbijbel, die hij voortdurend bij zich draagt. Hij ziet analogieën: de twaalf apostelen, de zondvloed, het redden van zoveel mogelijk dieren als op de Ark van Noah, tegenslagen als zovele plagen. Het is uiteindelijk ook de aartsengel die neerdaalt uit de hemel – letterlijk – en het onheil vernietigt met vuur. ‘Want ze hebben zich niet aan de regels gehouden. En iedereen kent de regels.’  In de bijbel heet dat de Tien Geboden.

Zo stijgt het verhaal uit tot een allegorie, een haast profetisch verhaal dat tegelijk een beklijvend, dystopisch visioen wordt.

Lydia Millet schreef hiermee een van de meest fascinerende boeken van dit jaar.
Dat ben ik wel zeker.

 

De laatste zomer | Lydia Millet

Hardback | Nederlands | Vertaalde literaire roman, novelle

Een prachtig verhaal over een groep kinderen die proberen te overleven in een wereld die verwoest dreigt te worden – alarmerend actueel, meesterlijk verteldLydia Millets sublieme nieuwe roman volgt een groep van twaalf kinderen die met hun families [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

Zonder kunst geen leven

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Omdat de muze‘ is het levensverhaal van Sara de Swart die zich ophoudt en deel uit maakt van de Tachtigers, de nieuwe kunst- en literaire beweging in Nederland, anno 1880 en later.
Net zoals Zora del Buono in ‘De maarschalk’ (hier eerder besproken) de levensloop van haar grootmoeder, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.