Een kleine geschiedenis van het vrouwenvoetbal: van Lily Parr tot Wendie Renard (8)

Een kleine geschiedenis van het vrouwenvoetbal: van Lily Parr tot Wendie Renard (8) – Raf Willems

 

 

Van 6 tot 31 juli loopt UEFA Women’s Euro 2022 in Engeland. Stilaan krijgt het vrouwenvoetbal het respect dat het verdient. Dat heeft een eeuw geduurd. Dik honderd jaar geleden trok de eerste vedette van het vrouwenvoetbal, Lilly Parr, in Groot-Brittannië tienduizenden fans naar de stadions. De vrouwelijke variant van het voetbal stak op dat ogenblik de mannelijke inzake populariteit naar de kroon. Tot woede van de Engelse conservatieve bondsbonzen. Deze maand volgen miljoenen televisiekijkers de prestaties van onder meer Wendie Renard, de hedendaagse opvolgster van Lily Parr. Ondanks haar penaltymisser tegen België is zij de succesvolste ‘clubvoetbalster’ ter wereld: met Olympique Lyon won ze onder meer acht keer de Champions League.

 

Naar aanleiding van UEFA Women’s Euro 2022 brengen we ‘een kleine geschiedenis van het vrouwenvoetbal’ in verschillende afleveringen. Deze zal ook in het najaar verschijnen in het nieuwe boekzine ‘Heldinnen van het voetbal’.

 

Nadat in de jaren tachtig de Scandinavische landen het ‘vrouwenvoetbalboek’ openden, werd die fakkel in de jaren negentig overgenomen door de Verenigde Staten, die afleveringen kon u hier reeds lezen.  De periode 2001-2011 geldt als het ‘Duitse decennium’. Met twee opeenvolgende wereldbekerzeges (2003 en 2007) dankzij Birgit Prinz. De editie van 2011 in eigen land moest de kroon op het werk zetten. Alleszins was dit het eerste ‘moderne wereldkampioenschap vrouwenvoetbal.’ Met dank aan inspirator Steffi Jones.

 

 

STEFFI JONES EN HAAR ZOMERDROOM: HET WERELDKAMPIOENSCHAP 2011 IN DUITSLAND (1)

De zomerdroom van Steffi Jones: het wereldkampioenschap vrouwenvoetbal 2011 in Duitsland. Die Zukunft des Fussballs ist weiblich.

Frankfurt. Hauptstadt des Frauenfussballs. Frankfurt. Herz des Frauenfussballs.

Hoofdstad en hart van het vrouwenvoetbal. Frankfurt was het in die tijd allebei. Hoofdstad en hart tegelijk, en zo heeft het zich ook geafficheerd tijdens FIFA Frauen Weltmeisterschaft van 2011. Als hoofdstad én hart, als denker én dichter. Mét een fanfeest, mit Partystimmung. Meer dan 450.000 toeschouwers bezochten de Frankfurtse Fanmeile. En als Duitsland de laatste vier van het toernooi had bereikt, dan was de mijlpaal van het half miljoen feestende mensen vast wel gehaald. Ik stap door het woud naar het Wald Stadion, het is een aparte ervaring. Met enige overdrijving waan je je in een soort oerbos, terwijl boven je hoofd het ene vliegtuig na het andere daalt of stijgt. Frankfurt Airport is één van de drukste luchthavens van Europa. De stalen vogels, want daar lijken ze hier écht op, schijnen rakelings over het Wald Stadion te scheren. Ik neem een kijkje op het veld van Eintracht Frankfurt. Daar overhandigde ze op de hoofdtribune na de finale van 17 juli 2011 tussen de Verenigde Staten en Japan de wereldbeker. Steffi Jones aan Homare Sawa. Zij, Jones, de organisatrice van het WK, die Kaiserin, met een knipoog naar Franz Beckenbauer. Zij, Sawa, de captain van Japan. Van deze operatie werd gezegd: the future of football is feminie. Die Zukunft des Fussballs ist weiblich.

Steffi Jones (1972) was de voetbalvrouw van de vrouwelijke voetbalhoofdstad: het meisje van de straatdribbel, de vedette van het wereldbekerteam. Een slordige vijf landstitels, vier bekerschalen en twee Europacups met de FFC Frankfurt. Met nog eens een titel daarbij met de FSV Frankfurt en Europees kampioen (2001, 2005) én de beste van de globe met de Mannschaft (2003). Ze droeg maar liefst 111 keer het magische witte shirt met de zwarte streepjes. Die Steffi Jones werd dus voorzitter van het zogenaamde Local Organisation Comittee FIFA Frauen Weltmeisterschaft 2011. Een hele mond vol, reflecteerde ik en ik vermoedde dat deze aanspreektitel niet enkele keren snel na elkaar viel af te ratelen.

Ze nam haar taak bijzonder serieus en reisde de wereld rond, bezocht de zestien deelnemende land. Ze ontving ook het vrouwenteam van het niet-geplaatste Rwanda. In het kader van een oefenstage bij de Deutscher Fussball-Bund, met vriendschappelijke wedstrijden en culturele uitwisseling. Het werd haar keurmerk, het voetbal op één lijn brengen met het sociale en het culturele element. Ze gedroeg zich erg empathisch bij het bezoek uit Rwanda: ‘Voetbal speelt een belangrijke rol in het verwerken van het pijnlijke verleden van dit land. Enkele jaren geleden was een normale voetbalwedstrijd nog onmogelijk in Rwanda. De speelsters van het nationale team zijn rolmodellen geworden voor de jongeren.’

Kinderrechtenorganisatie Unicef kon Jones warm maken voor de door haar uitgedragen boodschappen. Zij aanvaardde in 2006 het ambassadeurschap ‘Fussball für Tolerance’.

In haar autobiografie Der Kick des Lebens (Fischer Taschenbuch Verlag, 2008) bekende ze: ‘Het was de ontdekking van mijn leven.’ Wat dan, zal men zich vervolgens afvragen? Antwoord: het voetbal was, ‘die Entdeckung meines Leben.’

De bal sleurde haar door de moeilijkheden van haar jeugd: het kind van de blonde Liselotte uit Frankfurt en de ‘zwarte’ Ray Jones, een Amerikaanse soldaat in Duitsland. Dat huwelijksgeluk liep snel op de klippen: ‘Mutter musste schnell lerne, das Vater die Monografie nicht erfunden hatte.’ Ray zocht zelfs buitenechtelijk vertier terwijl Liselotte met Steffi in het kraambed lag. Moeder Jones botste met de mannelijke ontrouw. Haar eerste liefde, ook een Amerikaan, had haar een zoon geschonken toen ze nog minderjarig was. Pas enkele uren voor het verlovingsfeest biechtte hij alles op: ook in de Verenigde Staten had hij troost gezocht in een vrouwenschoot. Hij verdween naar de oorlog in Vietnam en keerde pas vier jaar later terug. Hij verwerkte de trauma’s der barbarij niet, raakte verslaafd aan drugs en werd ontslagen door het Amerikaanse leger. Steffi’s halfbroer Christian kwam tijdens zijn puberteit ook in de ban van de stimulerende middelen en hij botste voortdurend met het recht. Hij zwierf rond op straat en belandde in de jeugdgevangenis en allerlei instellingen. Vader Ray verliet voor Steffi’s zesde verjaardag zijn vrouw en kind. Liselotte bleef alleen achter voor de opvoeding. Even dreigde ook voor Steffi het verkeerde pad, met haar broer Christian als slecht voorbeeld voor ogen. Ze werd op haar elfde betrapt op winkeldiefstallen. Toen ‘ontdekte’ ze het straatvoetbal. Ze knokte om de bal, als enig meisje, met jongens op de Bolzplätze van één van de moeilijkste wijken van Frankfurt. Vanwege het gemengde huwelijk van haar ouders, kreeg het gezin bij de lijst voor de sociale huurwoning het deksel op de neus. Moeder Jones verzette zich aanvankelijk hevig tegen de voetbalplannen van haar dochter maar deze volgde koppig haar eigen wil. Ze sloot zich op jeugdige leeftijd aan bij de vrouwenafdeling van voetbalclub Praunheim en stootte al snel door naar de topclubs uit Frankfurt. Op school werd ze geregeld het slachtoffer van racistische pesterijen. De ellende stopte niet: haar jongere broer Franky werd in 2006 onder de wapenen geroepen voor de Golfoorlog in Irak. Hij keerde terug met zware verwondingen en verloor zijn beide benen: ‘Meine Mutter würde plötzlich zornig: Dieser George Bush! Wenn ich könnte, wurde ich ihn…’

Het verhaal van Steffi Jones fascineert. Voetbal heeft haar een levensdoel gegeven: ‘Meine Beine hatten mich herausgetragen aus dem Frankfurter Problemviertal Bonames, aus der Perspektivlosigkeit.’ Haar benen-aan-de-bal droegen haar uit de probleembuurt, weg van de perspectiefloosheid.

Die benen, en dat onderscheidingsvermogen, hielpen haar in de zware klim naar de top van de piramide. In 2011 werd Steffi Jones één van de markantste persoonlijkheden van het vrouwenvoetbal. Ze boorde nieuwe bronnen aan: het sportieve, het commerciële, het sociaal-culturele, het ecologische.

Ze had een droom. Ze had een zomerdroom. Het was de voetbalzomerdroom van Steffi Jones. In Frankfurt, de hoofdstad en het hart van het vrouwenvoetbal. Haar hoofdstad, haar hart, haar voetbal, haar heilige drievuldigheid. Daar werd zij dé voetbalvrouw van, van ‘die FIFA Frauen Weltmeisterschaft 2011’.

Meer berichtjes van Redactie De Witte Duivel

De Pro League begraaft zichzelf

BlogRedactie De Witte Duivel - 29/09/2022
Bij de Pro League las ik deze week dat in het voetbal de supporter centraal staat. Dat is voor mij een nieuw feit, want tot op vandaag leek de supporter eerder een lastige bijkomstigheid die je er moet bijnemen, omdat het nu eenmaal niet anders kan. Of waarvan je je bedient, als het nodig zou blijken.
[lees verder]

Wat te onthouden van het weekeinde? Bye bye wereldtitel

BlogRedactie De Witte Duivel - 26/09/2022
PLOEG VAN DE WEEK: Hongarije, dat Duitsland in eigen huis versloeg en op weg lijkt om een plaats in de Final Four te veroveren
SPELER VAN DE WEEK: Luka Modric, de 37-jarige krijger die Kroatië naar de Final Four loodste
BELGIE
De Rode Duivels vertrekken in november met een nederlaag [lees verder]

Het Heizeldrama (2/5)

BlogRedactie De Witte Duivel - 26/09/2022
1983-1984: LIVERPOOL, CITY OF MUSIC & FOOTBALL
Finale: Liverpool FC – AS Roma 1-1, penalty’s 4-2; 30 mei 1984, Stadio Olimpico Rome
De weg naar de finale in Rome…
(N.v.d.r.: In vijf afleveringen brengen we twee hoofdstukken uit ‘Het Gouden Boek van de Beker met de Grote [lees verder]

Jason Denayer – De schaamte voorbij

BlogRedactie De Witte Duivel - 25/09/2022
Echt schrikken van wat er in het voetbalwereldje allemaal kan, doe ik allang niet meer. Je kunt het zo gek niet bedenken of het gebeurt. Maar je kunt het ook zo gek niet bedenken of het gebeurt juist niet. Bij dit laatste denk ik vooral aan de operatie Propere handen. Gelukkig zijn hierbij geen glazen [lees verder]

Het Heizeldrama (1/5)

BlogRedactie De Witte Duivel - 24/09/2022
1983-1984: LIVERPOOL, CITY OF MUSIC & FOOTBALL
Finale: Liverpool FC – AS Roma 1-1, penalty’s 4-2; 30 mei 1984, Stadio Olimpico Rome
De weg naar de finale in Rome…
(N.v.d.r.: In vijf afleveringen brengen we twee hoofdstukken uit ‘Het Gouden Boek van de Beker met de Grote [lees verder]

Digitale aanmoedigingen in Polen

BlogRedactie De Witte Duivel - 24/09/2022
Wie lang genoeg voetbal volgt, kan zich wellicht nog herinneren hoe massaal Zweden op het WK van 1958 in eigen land werd opgezweept tot het bereiken van de finale. Een speciale cheerleader gaf de maat aan, zwaaiend met de nationale vlag. ‘Heja Sverige!’, ’luidde de yell, die in allerlei varianten [lees verder]

Good en slecht nieuws van de Pingelieër

BlogRedactie De Witte Duivel - 23/09/2022
BAD NEWS
Het Oktoberfest is begonnen en dus is iedereen in Bayern in opperbeste stemming… Zoniet bij Bayern München waar, na het 4e puntverlies op rij, een “Krise” dreigt. Het team van Julian Nagelsman verloor bij streekgenoot FC Augsburg met 1 – 0 en dat schmerzt sehr bij der Rekordmeister. [lees verder]

De Twee Wijzen: Dat Antwerp zo goed presteert is louter te danken aan toptrainer Mark van Bommel

BlogRedactie De Witte Duivel - 23/09/2022
De messcherpe inzichten van Frank en Peter zijn binnen over “det menneke uit Brach”. Is Mark van Bommel top of flop?
Frank (voor de stelling): Na de fiasco’s bij PSV en Wolfsburg was het een question Mark of het nog ergens wat zou worden met de Limburger aan het roer. Maar toen was daar opeens [lees verder]

16. Offside & onside – 23 september 2022

BlogRedactie De Witte Duivel - 23/09/2022
Offside

De volledig terechte rode kaart voor Roberto Martinez. Hoe haal je het als coach van een nationaal team in je hoofd om op die manier vals te spelen? Dit verdient meer dan een blaam en een schorsing. KBVB, neem je verantwoordelijkheid en veroordeel dit openbaar.
Charles De Ketelaere [lees verder]

Op zoek naar de ‘penaltykiller’

BlogRedactie De Witte Duivel - 20/09/2022
Liefst zes keepers moesten zich dinsdag onderwerpen aan een bijna wetenschappelijk penalty-experiment, dat Louis van Gaal in de aanloop naar het WK voor de Oranje-selectie noodzakelijk achtte.  Cillessen, Flekken en de debutanten Pasveer en Noppert, alle vier opgenomen in de groep van 24 spelers, kregen [lees verder]

Wat te onthouden van het weekeinde? Club Brugge: te groot voor Europa, te klein voor België

BlogRedactie De Witte Duivel - 18/09/2022
PLOEG VAN DE WEEK: Standard, dat Club Brugge door de mangel haalde
SPELER VAN DE WEEK: Philip Zinckernagel met twee fantastische goals tegen Club Brugge
BELGIE
De cijfers van Antwerp ogen week na week indrukwekkender: 29 op 29. Helaas geldt dat niet voor het geleverde voetbal. De Great [lees verder]

Goed en slecht nieuws- Pingelieër

BlogRedactie De Witte Duivel - 17/09/2022
BAD NEWS
Serdar Gözübüyük weigerde elk commentaar na de late overwinning van PSV op RKC Waalwijk. De scheidsrechter vertolkte een hoofdrol door de thuisploeg in de extra speeltijd een discutabele penalty toe te kennen. Dat deed denken aan vorig seizoen, toen Gözübüyük na een twijfelachtige [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.