Een kleine geschiedenis van het vrouwenvoetbal: van Lily Parr tot Wendie Renard (11)

 

 

Van 6 tot 31 juli loopt UEFA Women’s Euro 2022 in Engeland. Stilaan krijgt het vrouwenvoetbal het respect dat het verdient. Dat heeft een eeuw geduurd. Dik honderd jaar geleden trok de eerste vedette van het vrouwenvoetbal, Lilly Parr, in Groot-Brittannië tienduizenden fans naar de stadions. De vrouwelijke variant van het voetbal stak op dat ogenblik de mannelijke inzake populariteit naar de kroon. Tot woede van de Engelse conservatieve bondsbonzen. Deze maand volgen miljoenen televisiekijkers de prestaties van onder meer Wendie Renard, de hedendaagse opvolgster van Lily Parr. Ondanks haar penaltymisser tegen België is zij de succesvolste ‘clubvoetbalster’ ter wereld: met Olympique Lyonnais won ze onder meer acht keer de Champions League.

 

Naar aanleiding van UEFA Women’s Euro 2022 brengen we ‘een kleine geschiedenis van het vrouwenvoetbal’ in verschillende afleveringen. Deze zal ook in het najaar verschijnen in het nieuwe boekzine ‘Heldinnen van het voetbal’.

 

Ze verhinderde dat in het ‘Duitse decennium’ Duitsland in 2011 een derde opeenvolgende wereldtitel zou winnen. En er volgden nog – weliswaar verloren finales – in 2012 op de Olympische Spelen en in 2015 opnieuw op de World Cup. Vandaag aandacht voor Homare Sawa.

 

Een Sakura voor Sawa en een hommage aan Homare en Japan op de wereldbekers van 2011 en 2015

 

In 2011 werd Japan wereldkampioen in het vrouwenvoetbal door de Verenigde Staten te verslaan. Vier jaar later waren de rollen in de finale omgekeerd.

Ik schreef na de finale van 2011 en voor de finale van 2015 deze hommage aan Homare Sawa, de beste voetbalster van haar tijd.

Naar aanleiding van de achtste finale België – Japan breng ik deze tekst opnieuw.

Ik wens Sawa opnieuw een sakura toe. Dat deed ik vier jaar geleden ook al. Ik zat toen in een stokoud hotel op de Duits-Oostenrijkse grens in het gezelschap van enkele Japanse toeristen te kijken naar de wereldbekerkwartfinale Duitsland – Japan. Vanuit Passau zou ik de volgende dagen langs de Donau naar Wenen fietsen.

Hoewel ik aanvankelijk sympathie had voor het Duitse team – vooral vanwege de fantastische dribbelaarster Lira Bajramaj, ooit een Kosvaars oorlogsvluchtelingenkind én vanwege het Duitse emancipatieprogramma rondom het voetbal – veranderde ik tijdens de match van mening. Vanzelfsprekend vanuit opportunistische overwegingen – ik was de enige niet-Japanner van het televisiekijkende gezelschap en het is altijd comfortabeler om te sympathiseren met de winnaar – maar toch ook vanuit een keuze voor kwaliteit. En die kwaliteit had een naam: Homare Sawa. Daarom keer ik terug naar mijn beginzin: ik wens Sawa een sakura toe.

In de Japanse cultuur heeft de bloem een bijzondere betekenis. Vooral de sakura – sierkers – straalt een zekere filosofie uit: het intens genieten van de bloei van het leven, in het besef dat die van korte duur is. Deze sensatie heeft Sawa tijdens het FIFA Frauen Weltmeisteschaft 2011 meegemaakt, ondergaan en vooral zelf gecreëerd.

Homare Sawa! De vrouwelijke Xavi! Ze is echter vooral de eigen speelse – op het veld – en sobere – in de dagelijkse omgang – zelf. Ze droeg voor Japan de aanvoerdersband tijdens de lange weg naar het wereldgoudMen verkoos haar tot Goldener Ball  – beste voetbalster – en tot Goldener Shuh – meeste doelpunten – van het toernooi. Niemand deed beter dan de spirituele leidster van de nadeshiko. De bijnaam van het Japanse nationale vrouwenteam heeft een dubbele betekenis: prachtige bloem, meer bepaald de roze anjer, en perfecte vrouw.

De 33-jarige Sawa scoorde in de finale met een sublieme ééntijdse en vanzelfsprekend lijkende intikker drie minuten voor tijd de gelijkmaker tegen de Verenigde Staten (2-2). Het was haar tachtigste doelpunt in 172 interlands. Ze verdiende haar eerste selectie op haar vijftiende, tegen de Filippijnen in 1993. Sawa bepaalt het ritme van de kunst van het middenveldspel van Japan: tiki taka, passing game, kurzpassspiel, beau jeu zoals het nog niet werd geopenbaard in het vrouwenvoetbal. Ze inspireert de offensieve kracht maar denkt tevens vanuit defensieve lijnen. Ze bekwaamde zich in de laatste bal: ze verkiest de subtiele toets – breed of diep – die de tegenstander misleidt, op het moment dat het te laat is om in te grijpen. Zie de heerlijke steekpass op Karina Maruyama die in de 108 ste minuut van de kwartfinale de Duitse verdediging te kijk zette voor een recordpubliek van 17 miljoen verdwaasde televisiekijkers.

Na afloop ontrolde het ontroerde Japanse gezelschap de slogan To our friends around the world: thank you for your support. Dat herhaalden ze tot in de finale. Ze brachten de slachtoffers van de aardbeving en tsunami van 11 maart 2011 in herinnering. De coach toonde al eens beelden van de tragedie om zijn elftal te motiveren. Daarom vertolkten Sawa en haar gemiddeld tien jaar jongere ploeggenoten niet zomaar enkele voetbalwedstrijden. Ze speelden voor het helen van de wondeuit liefde voor het bedroefde land.

Met deze boodschap wonnen ze sympathie in de rest van de wereld. Die palmden ze vervolgens ook in met hun natuurlijke nonchalance – schril afstekend tegen het opgefokte Amerikaanse teambuildingsgoeroegedoe – en met het technische meesterschap in het zich immer herhalende samenspel. De briljante balschool kenmerkte zich door de klassieke Japanse noblesse: een vorm van door Homare Sawa uitgedragen authentiek adelschap. In een eigenaardige combinatie van schuchterheid, discretie en zelfbewustzijn.

Met de bloem van de hevige maar kortstondige levenskunst. Ik wenste Sawa toen een sakura toe. Maar zie, ze stopte, keerde terug en haalde zilver op de Olympische Spelen 2012 en goud op het Aziatisch Kampioenschap 2014. Zondag wacht haar een vierde finale op vier opeenvolgende toernooien, in haar zesde wereldkampioenschap. De Japanse wereldbekerzege van 2011 had een sterke impact op de samenleving: “raising the spirits of the people in the aftermath of the March 11 East Japan Earthquake.” De Nadeshiko League mocht een recordaantal fans en talrijke nieuwe sponsors verwelkomen. Sawa zelf ondertekende verschillende contracten met het bedrijfsleven en investeerde zelf fors in het meisjesvoetbal. Japan versloeg de voorbije vijf jaren in rechtstreekse confrontaties de wereldtop van het vrouwenvoetbal: Brazilië, Duitsland, Verenigde Staten, Zweden, Frankrijk. Dankzij The Nadeshiko Revolution: het letterlijk kleine elftal bekwaamde zich in positiespel, balbezit en snelle, korte passeerbewegingen en wordt omschreven als ‘het Barcelona van het vrouwenvoetbal’. De rol van Homare Sawa was daarin cruciaal: ondanks haar lengte van 1,64 cm ging ze geen duel uit de weg. Dertig jaar geleden begon ze te voetballen omdat ze haar jongere broer naar het veld volgde en werd uitgenodigd door diens coach om mee te spelen. Maakt ze in haar interland nummer 201 ditmaal echt de allerlaatste keer het verschil? Ik wens haar in de finale van de FIFA Women’s World Cup 2015 tegen de Verenigde Staten nogmaals een sakura toe.

Een sakura voor Homare Sawa, de waardige opvolgster van Mia Hamm.

 

 

Meer berichtjes van Redactie De Witte Duivel

De Pro League begraaft zichzelf

BlogRedactie De Witte Duivel - 29/09/2022
Bij de Pro League las ik deze week dat in het voetbal de supporter centraal staat. Dat is voor mij een nieuw feit, want tot op vandaag leek de supporter eerder een lastige bijkomstigheid die je er moet bijnemen, omdat het nu eenmaal niet anders kan. Of waarvan je je bedient, als het nodig zou blijken.
[lees verder]

Wat te onthouden van het weekeinde? Bye bye wereldtitel

BlogRedactie De Witte Duivel - 26/09/2022
PLOEG VAN DE WEEK: Hongarije, dat Duitsland in eigen huis versloeg en op weg lijkt om een plaats in de Final Four te veroveren
SPELER VAN DE WEEK: Luka Modric, de 37-jarige krijger die Kroatië naar de Final Four loodste
BELGIE
De Rode Duivels vertrekken in november met een nederlaag [lees verder]

Het Heizeldrama (2/5)

BlogRedactie De Witte Duivel - 26/09/2022
1983-1984: LIVERPOOL, CITY OF MUSIC & FOOTBALL
Finale: Liverpool FC – AS Roma 1-1, penalty’s 4-2; 30 mei 1984, Stadio Olimpico Rome
De weg naar de finale in Rome…
(N.v.d.r.: In vijf afleveringen brengen we twee hoofdstukken uit ‘Het Gouden Boek van de Beker met de Grote [lees verder]

Jason Denayer – De schaamte voorbij

BlogRedactie De Witte Duivel - 25/09/2022
Echt schrikken van wat er in het voetbalwereldje allemaal kan, doe ik allang niet meer. Je kunt het zo gek niet bedenken of het gebeurt. Maar je kunt het ook zo gek niet bedenken of het gebeurt juist niet. Bij dit laatste denk ik vooral aan de operatie Propere handen. Gelukkig zijn hierbij geen glazen [lees verder]

Het Heizeldrama (1/5)

BlogRedactie De Witte Duivel - 24/09/2022
1983-1984: LIVERPOOL, CITY OF MUSIC & FOOTBALL
Finale: Liverpool FC – AS Roma 1-1, penalty’s 4-2; 30 mei 1984, Stadio Olimpico Rome
De weg naar de finale in Rome…
(N.v.d.r.: In vijf afleveringen brengen we twee hoofdstukken uit ‘Het Gouden Boek van de Beker met de Grote [lees verder]

Digitale aanmoedigingen in Polen

BlogRedactie De Witte Duivel - 24/09/2022
Wie lang genoeg voetbal volgt, kan zich wellicht nog herinneren hoe massaal Zweden op het WK van 1958 in eigen land werd opgezweept tot het bereiken van de finale. Een speciale cheerleader gaf de maat aan, zwaaiend met de nationale vlag. ‘Heja Sverige!’, ’luidde de yell, die in allerlei varianten [lees verder]

Good en slecht nieuws van de Pingelieër

BlogRedactie De Witte Duivel - 23/09/2022
BAD NEWS
Het Oktoberfest is begonnen en dus is iedereen in Bayern in opperbeste stemming… Zoniet bij Bayern München waar, na het 4e puntverlies op rij, een “Krise” dreigt. Het team van Julian Nagelsman verloor bij streekgenoot FC Augsburg met 1 – 0 en dat schmerzt sehr bij der Rekordmeister. [lees verder]

De Twee Wijzen: Dat Antwerp zo goed presteert is louter te danken aan toptrainer Mark van Bommel

BlogRedactie De Witte Duivel - 23/09/2022
De messcherpe inzichten van Frank en Peter zijn binnen over “det menneke uit Brach”. Is Mark van Bommel top of flop?
Frank (voor de stelling): Na de fiasco’s bij PSV en Wolfsburg was het een question Mark of het nog ergens wat zou worden met de Limburger aan het roer. Maar toen was daar opeens [lees verder]

16. Offside & onside – 23 september 2022

BlogRedactie De Witte Duivel - 23/09/2022
Offside

De volledig terechte rode kaart voor Roberto Martinez. Hoe haal je het als coach van een nationaal team in je hoofd om op die manier vals te spelen? Dit verdient meer dan een blaam en een schorsing. KBVB, neem je verantwoordelijkheid en veroordeel dit openbaar.
Charles De Ketelaere [lees verder]

Op zoek naar de ‘penaltykiller’

BlogRedactie De Witte Duivel - 20/09/2022
Liefst zes keepers moesten zich dinsdag onderwerpen aan een bijna wetenschappelijk penalty-experiment, dat Louis van Gaal in de aanloop naar het WK voor de Oranje-selectie noodzakelijk achtte.  Cillessen, Flekken en de debutanten Pasveer en Noppert, alle vier opgenomen in de groep van 24 spelers, kregen [lees verder]

Wat te onthouden van het weekeinde? Club Brugge: te groot voor Europa, te klein voor België

BlogRedactie De Witte Duivel - 18/09/2022
PLOEG VAN DE WEEK: Standard, dat Club Brugge door de mangel haalde
SPELER VAN DE WEEK: Philip Zinckernagel met twee fantastische goals tegen Club Brugge
BELGIE
De cijfers van Antwerp ogen week na week indrukwekkender: 29 op 29. Helaas geldt dat niet voor het geleverde voetbal. De Great [lees verder]

Goed en slecht nieuws- Pingelieër

BlogRedactie De Witte Duivel - 17/09/2022
BAD NEWS
Serdar Gözübüyük weigerde elk commentaar na de late overwinning van PSV op RKC Waalwijk. De scheidsrechter vertolkte een hoofdrol door de thuisploeg in de extra speeltijd een discutabele penalty toe te kennen. Dat deed denken aan vorig seizoen, toen Gözübüyük na een twijfelachtige [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.