Een jaar na Charlie Hebdo

In zijn bekende gedicht Dover Beach kondigde de Britse criticus en dichter Matthew Arnold het einde van de religie aan: ‘De zee van het geloof die eens de wereld omsloot, trekt zich terug, en wij horen de melancholische echo van het wegebbende getij.’ Dover Beach dateert van 1867 en anderhalve eeuw later heeft zich voltrokken wat Arnold voorspelde. Althans wat het christelijke geloof betreft, dat grotendeels is verdampt. Je kan gerust stellen dat de overgrote meerderheid van de Vlaamse katholieken mettertijd agnosten zijn geworden, agnosten met een katholiek randje. 

Maar de geschiedenis verloopt nooit zoals verwacht en zorgt bij tijd en wijle voor een verrassing. Vandaag maken we de terugkeer mee van de verdwenen gelovige, maar dan wel in zijn meest archaïsche gedaante, en is religie weer een hot topic. De moslim eist zijn plaats op in onze samenleving en wil ruimte voor de islam. Voortaan leven we, om het met de titel van een te herlezen boek van Nobelprijswinnaar V.S. Naipaul te zeggen, ‘among the believers’. Wat dit problematisch maakt, is dat de islam geen godsdienst stricto sensu is, maar een rechtssysteem met zich brengt, de sharia, en een allesomvattende maatschappijvisie. Geen van beide is te verzoenen met de westerse waarden. Dat verklaart ook waarom radicale moslims naar Syrië trekken of terreuraanslagen plegen om zich te wreken op die westerse waarden, bijvoorbeeld op de vrije meningsuiting. En zo belanden we toch nog bij Charlie Hebdo en het recent verschenen pamflet van Willy Laes. 

Willy Laes? Die naam doet wellicht geen belletje rinkelen bij de lezer – dat is ook maar zelden het geval bij een gepensioneerd leraar. Maar wat Laes betreft is dat toch ten onrechte. Willy Laes was namelijk de eerste voorzitter van Amnesty International Vlaanderen. Hij profileert zich dan ook als mensenrechtenactivist. In die hoedanigheid publiceerde hij eerder al: Mensenrechten in de Verenigde Naties, een verhaal over manipulatie, censuur en hypocrisie (2011). Laes presenteert zichzelf ook uitdrukkelijk als atheïst. Dat leverde hem de steun op van twee notoire medestanders: de Nederlandse rechtsfilosoof Paul Cliteur, die het voorwoord schreef, en Dirk Verhofstadt, publicist en broer van, die met een citaat op de cover prijkt.

De inhoud van het pamflet, Een jaar na Charlie Hebdo, vat de auteur zelf voortreffelijk samen op zijn website:  ‘Tegen nuttige idioten verdedig ik de stelling dat vrije meningsuiting niet onderworpen kan worden aan godsdienstvrijheid. Dat aanslagen begaan in naam van een religie wel degelijk hun wortels vinden in die religie. En ik vertel de woelige geschiedenis van Charlie Hebdo, een Frans satirisch weekblad.’ Dat doet Laes in zes vrij korte hoofdstukken. In het vierde, getiteld De ontkenning, verwoordt de auteur zijn politiek incorrecte visie, die in essentie niet verschilt van die van Wim Van Rooy. Ook Laes ontmaskert het bij onze opiniemakers zo geliefde begrip ‘islamofobie’. Een citaat ter illustratie:

‘ … zo spreken en schrijven zij die door islamofobie en islamofoob te pas en te onpas te gebruiken maar één bedoeling hebben: anderen de mond snoeren, elk fatsoenlijk debat over religies verhinderen, godsdienstkritiek onmogelijk maken, de vrije meningsuiting beknotten, de open samenleving ondergraven.’

Dat is de nagel op de kop. Terecht verwijst Laes naar Albert Camus: ‘De zaken fout benoemen is bijdragen tot het ongeluk van de wereld.’ En dat is wat vandaag doelbewust gebeurt in het politiek correcte discours.

Maar wat denkt Willy Laes dan van die andere voorzitter van A.I. Vlaanderen, Eva Brems, nog een tijdlang volksvertegenwoordigster voor Groen? Eva Brems scheert islamkritiek en racisme over dezelfde kam en vindt dat islamofobie wettelijk moet worden bestraft. En wat denkt Laes over het boerka standpunt van A.I. Vlaanderen? Ik citeer de website:

‘Amnesty stelt vast dat een algemeen boerkaverbod in strijd is met de godsdienstvrijheid en de vrijheid van meningsuiting. Bovendien beperkt een dergelijke wet het recht van vrouwen op een leven vrij van dwang, intimidatie en discriminatie.’ (mijn cursivering) 

Die geperverteerde logica shockeert. Wie George Orwells toekomstroman Nineteen Eighty-Four kent, denkt daarbij aan de fameuze newspeak met slogans zoals SLAVERY IS FREEDOM. Over de evolutie van A.I., een in oorsprong heel verdienstelijke organisatie, valt ook een boekje open te doen. Wellicht een idee voor Willy Laes.

Alles samengenomen is Een jaar na Charlie Hebdo een lezenswaardig en nuttig pamflet. Wie na de lectuur ervan wat op zijn honger is gebleven of nog veel meer wil weten, kan ik alleen maar het monumentale werk van Wim Van Rooy aanbevelen: Waarover men niet spreekt

Een jaar na Charlie Hebdo | Laes Willy

Paperback / softback | Nederlands | Mens en maatschappij algemeen

7 januari 2015: twee gewapende mannen dringen binnen in het kantoor van het satirische weekblad Charlie Hebdo in Parijs en openen het vuur op de aanwezigen. Twaalf mensen komen om het leven, onder wie acht journalisten van het magazine. Het is een van de ergste [lees verder...]

Definitief teruggetrokken

Meer berichtjes van Miel Swillens

Wat is populisme?

BlogMiel Swillens - 25/04/2017
De auteur van dit essay Jan-Werner Müller is hoogleraar politiek aan Princeton University, maar werkt momenteel als onderzoeker rond het thema populisme aan de universiteit van Wenen. Wat is populisme? is gebaseerd op lezingen die Müller gaf aan het Weense Institut für die Wissenschaften vom Menschen [lees verder]

Kwaad

BlogMiel Swillens - 04/03/2017
Kwaad. Nederlanders over immigrantenis, de titel van het lijvige boek van de Nederlandse auteur en journalist Joost Niemöller, waarin 31 Nederlanders getuigen over hun malaise in de multiculturele samenleving. Het was hoogleraar en publicist Paul Scheffer, bekend van onder andere Het multiculturele [lees verder]

De islam voor ongelovigen

BlogMiel Swillens - 31/12/2016
De islam is een godsdienst van vrede. Politici, kerkleiders en opiniemakers herhalen die frase zo vaak dat het erop lijkt dat ze niet enkel de bevolking maar ook zichzelf willen overtuigen. Een evidente waarheid hoef je niet voortdurend te herhalen, die spreekt voor zich. Maar de islam een godsdienst [lees verder]

Salafisme versus democratie

BlogMiel Swillens - 28/11/2016
Of Dirk Verhofstadt dat nu leuk vindt of niet, het is zijn lot in de schaduw te staan van zijn oudere broer Guy. Maar wellicht troost hij zich met de gedachte verba volant scripta manent. De woorden van de politicus vervliegen in de wind, wat een publicist neerpent kent een wat duurzamer bestaan. Ondertussen [lees verder]

Het gevaar van de islam

BlogMiel Swillens - 25/06/2016
Het begrip ‘de Verlichting’ deed tot voor kort enkel een belletje rinkelen bij lezers met een penchant voor geschiedenis. In de krant zou je er vergeefs naar hebben gezocht. Vandaag is dat begrip alomtegenwoordig in debatten en polemieken. Iedere geïnformeerde Vlaming weet ondertussen dat de Verlichting [lees verder]

Nooit meer thuis

BlogMiel Swillens - 25/06/2016
Nooit meer thuis. Onderweg van West-Afrika naar Europa is het debuut van Annelies D’Hulster, een jongedame (1984) die voor Mo.be en deredactie.be over de vluchtelingen schrijft. In 2014 trok ze naar Sicilië om er de verhalen van Afrikaanse migranten op te tekenen. In een opwelling besloot ze naar [lees verder]

Weerbare democratie

BlogMiel Swillens - 12/03/2016
Het boek van rechtsfilosoof Bastiaan Rijpkema, Weerbare democratie: De grenzen van democratische tolerantie, is de commerciële editie van het proefschrift waarop de auteur vorig jaar promoveerde aan de Universiteit Leiden. Promotor was de bekende rechtsgeleerde en publicist Paul Cliteur. Gemakkelijke [lees verder]

Een jaar na Charlie Hebdo

BlogMiel Swillens - 02/01/2016
In zijn bekende gedicht Dover Beach kondigde de Britse criticus en dichter Matthew Arnold het einde van de religie aan: ‘De zee van het geloof die eens de wereld omsloot, trekt zich terug, en wij horen de melancholische echo van het wegebbende getij.’ Dover Beach dateert van 1867 en anderhalve eeuw [lees verder]

Islamofobe zombies

BlogMiel Swillens - 17/10/2015
Emmanuel Todd zou je een ‘publieke intellectueel’ kunnen noemen, een mensensoort die er vooral in Frankrijk in slaagt met gedurfde politieke stellingnames het politieke debat te beroeren en zelfs het beleid te beïnvloeden. Denk maar aan Bernard-Henri Lévy die Nicolas Sarkozy ertoe zou hebben overhaald [lees verder]
0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.