Een boek over Venetië?

Al in 1494 vond Canon Pietro Casola, een geestelijke die op pelgrimstocht naar Jeruzalem trok, dat geen goed idee. ‘Wat valt er nog te zeggen over Venetië?’ verzuchtte hij ‘Het is allemaal al eens gezegd!’ Serge Simonart haalde deze wijze spreuk als aanhef van zijn wondermooi ‘zintuiglijk en sfeervol fotoboek’ over de stad van zijn hart dat hij 521 jaar na de aanmaning van Casola schreef.

Boeken over Venetië zijn per definitie al lang overbodig, want in geen stad ter wereld is sinds meer dan mensenheugenis nauwelijks iets veranderd. Toch komen er elk jaar nog tientallen uit. Dat hoeft niet te verwonderen want het toerisme stijgt nog sneller dan het water van de lagune. En elke bezoeker wil natuurlijk een handleiding in handig pocketformaat terwijl hij achter het vlaggetje van de reisgids van Rialto naar San Marco loopt. Maar vooral: wie ooit al was het maar één keer in Venetië geweest is, wil meer weten over deze uitzonderlijke stad.

Die is eigenlijk niet zo groot, en vrij snel weet je waar je bent. De pracht van San Marco bewonder ik alleen voor dag en dauw, als de stad wakker wordt en de Venetianen naar hun werk lopen. Ik raad het iedereen aan om rond een uur of zes ’s morgens op het mooiste plein van de wereld te staan, met als vrijwel enig gezelschap de duiven die zich op dat moment nog normaal gedragen en niet als arrogante modellen voor de selfies van de duizenden bezoekers die een paar uur later het plein overbevolken.

Verdwalen

Ik kom al meer dan vier decennia in Venetië en ik pas de enige methode toe om niet gedegouteerd te raken door de verpletterende toeristenstromen: buiten de prille ochtenduren vermijd ik de plekken waar die naartoe worden gedreven en loop me bewust verloren in de smalle straatjes waar je soms helemaal alleen loopt, ook al ben je maar een tiental meter van de toeristische snelwegen.

Verdwalen in Venetië, het is ook wat Simonart als een kunst bezingt. Het moet zowat de enige stad ter wereld zijn waar je door de grote toeristische plekpleisters te vermijden de echte schoonheid van de stad ontdekt. Een stad die stil lijkt te staan in de tijd, die in geen vijfhonderd jaar ook maar een beetje veranderd is. Dat is uniek en leidt al sinds Venetië bestaat tot hoogst persoonlijke poëtische beschouwingen. De stad laat niemand onverschillig, omdat je nooit het gevoel hebt dat je alles gezien hebt of er alles over gelezen hebt. Vandaar dus het niet-aflatende succes van literatuur over Venetië. Het lijkt wel of er elke maand een interessant boek over de stad uitkomt…

Kaufmann

Onlangs las ik zo het merkwaardige Venise à double tourvan de Fransman Jean-Paul Kauffmann. Die naam zegt U misschien nog iets: Kauffmann werd in de jaren 80 drie jaar lang lang gegijzeld in Libanon, waarvan twee vastgeketend. Ongetwijfeld heeft die traumatiserende ervaring iets te maken met het onderwerp van zijn boek: Kauffmann probeerde maandenlang gesloten kerken in Venetië te bezoeken. Dat zijn er heel wat en hij mocht ondervinden hoe moeilijk het is om binnen te dringen in het labyrinth van de Italiaanse bureaucratie van Kerk, stad en staat. Het boek is een heerlijke beschrijving van zijn zoektocht. De lezer dwaalt met Kauffmann door Venetië, een stad die hij door en door kent en deelt zijn even lichtvoetige als erudiete overpeinzingen. Het is te hopen dat het boek binnenkort in een Nederlandse vertaling verschijnt.

Cultuurgeschiedenis

In afwachting mag geen liefhebber van de stad die zichzelf graag de Serenissima noemt De Klank van de Stad: Een cultuurgeschiedenis van Venetië missen. Auteur Eric Min schreef eerder het onvolprezen De Eeuw van Brussel: Biografie van een wereldstaden levert nu samen met muziekhistoricus Gerrit Valckenaers een bijzonder originele geschiedenis van Venetië af, doorheen verhalen van kunstenaars, schilders, componisten en schrijvers in wier leven de stad een grote rol heeft gespeeld. De auteurs hebben archieven en bibliotheken doorploegd en hun kennis van het terrein is indrukwekkend.

Het verdient aanbeveling om met het boek naar Venetië te gaan en met de auteurs in het spoor te lopen van bekende figuren zoals Wagner of Monteverdi, maar ook Proust of Sartre en de psychotherapeuten Freud en Lacan. Omdat de stad bevroren lijkt in de tijd is het niet moeilijk zich in te beelden dat men in de zelfde steegjes loopt als alle beroemde passanten in de lagunestad waarvan Min en Valckenaers alle details lijken te kennen. Hun toon is nooit aanmatigend, hun verhalen zijn amusant en aangenaam verteld en blijven boeien.

San Marco Village

In het eerste hoofdstuk ‘Travelling. Waarom Venetië ons blijft betoveren’ beschrijven de auteurs de mondiale fascinatie voor de stad, die iedereen herkent , ook wie ze nooit gezien heeft. Net zoals Parijs tot de Eiffeltoren wordt gereduceerd, volstaan een gondel, de Campanile van het San Marco Plein om de stad te evoceren. In Las Vegas en Macau werden rond die clichés casino’s gebouwd en langs de Boomsesteenweg in Schelle is er een heus ‘San Marco Village’ met feestzalen in Venetiaanse stijl. En wist u dat bij het begin van vorige eeuw Venetië werd nagebouwd op de terreinen van Tours en Taxis in Brussel? Zo kon iedereen zich vergapen aan kartonnen gevels, nepgondels en geïmporteerde duiven; dat de liedjes die er gezongen werden eigenlijk Napolitaanse hits waren, daar had niemand een probleem mee. Want Venetië geeft ons wat wij willen: dromen van een stad die buiten de realiteit lijkt te staan, waarop de tijd geen vat lijkt te hebben.

‘De klank van de naam van de stad volstaat om verlangen en verwachting op te roepen’ schrijven de auteurs heel terecht. Hun boek is een pareltje, een genot voor wie de stad kent en er van houdt. . En voor alle anderen zou het een reden moeten zijn om met De Klank van de Stad. Een cultuurgeschiedenis van Venetiëeindelijk naar daar te vertrekken…

De klank van de stad | Eric Min

Hardback | Nederlands | Geschiedenis algemeen

Alle wegen leiden naar Venetië, de plek in het noorden van Italië waar alle bezoekers een stuk van hun hart achterlaten. Venetië is ook de zinkende stad, symbool voor een Europa dat in verwarring op zoek is naar zichzelf. Meer dan cijfers en begrotingen zijn [lees verder...]

Uitverkocht

Meer berichtjes van Luckas Vander Taelen

Hoe Donald Muylle de weg wijst naar een betere wereld

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/06/2022
Kris Peeters denkt dat er binnen een aantal jaren een boek zal verschijnen met als titel ‘de Waanzinnige 21st eeuw’, naar analogie met het klassieke historisch werk van Barbara Tuchman over de 14de eeuw. De eerste decennia van onze eeuw lijken een onstuitbare roetsjbaan van onverwachte gebeurtenissen, [lees verder]

Lachen met wokers en complotdenkers

Recensie Luckas Vander Taelen - 01/06/2022
‘De Vrouw met de gouden arm‘ van Filip Huysegems is een meer dan lezenswaardige roman, en dit om ten minste vier redenen, essentieel om een boek aan te bevelen: het is niet alleen relevant, maar ook goed geschreven, met een onverwacht en verrassend einde en met vooral een grote dosis humor. [lees verder]

Weg met de media , leve de pers!

Recensie Luckas Vander Taelen - 24/05/2022
‘Fuck de media, red de pers‘ van Guido Van Liefferinge is een geëngageerd boek, een pamflet haast dat ons met hoogdringendheid attent wil maken op onrustwekkende evoluties in een wereld die hij bijzonder goed kent. De nu 81-jarige Van Liefferinge verwierf naam en faam met bladen als Joepie [lees verder]

Het einde van links en rechts volgens Hind Fraihi

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/04/2022
Als een vermaledijd virus daar niet anders over beslist had, dan zou Hind Fraihi in 2020 vier lezingen gehouden hebben in het kader van de Willy Calewaert-leerstoel. Dat kon dus niet, en dat is bijzonder jammer want wat Fraihi zou verteld hebben, is meer dan interessant.
Dat we dit kunnen stellen [lees verder]

De oorlog van Douglas Murray tegen het woke denken

Recensie Luckas Vander Taelen - 28/03/2022
Douglas Murray is een Engelse auteur die twee boeken schreef met titels als provocerende vlaggen van een niet bepaald politiek-correcte lading: The strange death of Europe (vertaald als Het opmerkelijke einde van Europa bij De Blauwe Tijger) en The Madness of the Crowds. Hij is niet bepaald een [lees verder]

Van Algerije naar Italië

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/03/2022
Joachim Pohlmann is natuurlijk niet zomaar een auteur. Hij heeft een uitgesproken profiel als voormalig woordvoerder van de N-VA, rechterhand van Bart De Wever en huidig kabinetschef Cultuur van Jan Jambon. En een tijdlang schreef hij ook columns voor De Morgen waar hij met sardonisch plezier de weldenkende [lees verder]

De identitaire lasagne van een straatkat

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/02/2022
Yasmina El Messaoudi zal in de Vlaamse mediageschiedenis herinnerd worden als eerste nieuwsanker van allochtone origine. Ze maakte haar debuut bij TV-Brussel (nu Bruzz) in 2008. Momenteel is ze als journaliste actief bij Radio 2 Vlaams-Brabant.
Aangrijpend
Maar met haar succesvolle mediacarrière [lees verder]

Met ervaren gidsen door het Europees doolhof

Recensie Luckas Vander Taelen - 28/12/2021
De titel van het boek van Tijn Sadée en Bert van Slooten over de Europese Gemeenschap: ‘Het Brusselse moeras‘ is wellicht een commerciële keuze omdat dit een smeuïge aanklacht laat vermoeden tegen schandalen en mistoestanden. En dat is het ook, maar dan ook weer niet. Maar het is vooral [lees verder]

Verlos ons van het kwaad: menselijke bom in Brussel

Recensie Luckas Vander Taelen - 30/11/2021
Het minste dat je van ‘Verlos ons van het Kwaad‘ van Joost Vandecasteele kan zeggen is dat het uitermate goed gedocumenteerd is. Dat is geen geringe verdienste, want de materies waarmee de auteur omgaat zijn allesbehalve transparant of eenvoudig. Vandecasteele combineert het verhaal van twee [lees verder]

‘Van waar dit allemaal komt’: Urbanus, het monument uit het pajottenland.

Recensie Luckas Vander Taelen - 20/11/2021
Ik was net geen zestien toen ik op een zaterdagavond in mijn geboortestad A. naar een optreden ging kijken van een nieuwe komiek die nog niemand gezien had. Maar iedereen had van iemand horen zeggen dat hij ongelofelijk grappig was. Alleen zijn naam al, die toch wat anders klonk dan Miel Cools bijvoorbeeld, [lees verder]

De tien geboden van Sammy Mahdi

Recensie Luckas Vander Taelen - 30/10/2021

Ik mocht Sammy Mahdi interviewen op de Brusselse stadszender Bruzz , in tempore non suspecto, toen hij nog geen staatssecretaris van migratie was. Hij was gewoon de voormalige voorzitter van de CD&V-jongeren, die nipt de strijd om het grote presidentschap van zijn partij verloren had van Joachim [lees verder]

Mijmeren met een voormalig Europees president

Recensie Luckas Vander Taelen - 13/10/2021
Lang geleden ontmoette ik Herman Van Rompuy voor het eerst, in de tuin van zijn huis in Sint-Genesius-Rode. Het was zijn broer Eric die me er heen had gelokt, toen ik die met een cameraploeg volgde in een reportage voor het legendarische programma ‘Strip-Tease’ van de RTBF. Het was de eerste, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.