Een boek over Venetië?

Al in 1494 vond Canon Pietro Casola, een geestelijke die op pelgrimstocht naar Jeruzalem trok, dat geen goed idee. ‘Wat valt er nog te zeggen over Venetië?’ verzuchtte hij ‘Het is allemaal al eens gezegd!’ Serge Simonart haalde deze wijze spreuk als aanhef van zijn wondermooi ‘zintuiglijk en sfeervol fotoboek’ over de stad van zijn hart dat hij 521 jaar na de aanmaning van Casola schreef.

Boeken over Venetië zijn per definitie al lang overbodig, want in geen stad ter wereld is sinds meer dan mensenheugenis nauwelijks iets veranderd. Toch komen er elk jaar nog tientallen uit. Dat hoeft niet te verwonderen want het toerisme stijgt nog sneller dan het water van de lagune. En elke bezoeker wil natuurlijk een handleiding in handig pocketformaat terwijl hij achter het vlaggetje van de reisgids van Rialto naar San Marco loopt. Maar vooral: wie ooit al was het maar één keer in Venetië geweest is, wil meer weten over deze uitzonderlijke stad.

Die is eigenlijk niet zo groot, en vrij snel weet je waar je bent. De pracht van San Marco bewonder ik alleen voor dag en dauw, als de stad wakker wordt en de Venetianen naar hun werk lopen. Ik raad het iedereen aan om rond een uur of zes ’s morgens op het mooiste plein van de wereld te staan, met als vrijwel enig gezelschap de duiven die zich op dat moment nog normaal gedragen en niet als arrogante modellen voor de selfies van de duizenden bezoekers die een paar uur later het plein overbevolken.

Verdwalen

Ik kom al meer dan vier decennia in Venetië en ik pas de enige methode toe om niet gedegouteerd te raken door de verpletterende toeristenstromen: buiten de prille ochtenduren vermijd ik de plekken waar die naartoe worden gedreven en loop me bewust verloren in de smalle straatjes waar je soms helemaal alleen loopt, ook al ben je maar een tiental meter van de toeristische snelwegen.

Verdwalen in Venetië, het is ook wat Simonart als een kunst bezingt. Het moet zowat de enige stad ter wereld zijn waar je door de grote toeristische plekpleisters te vermijden de echte schoonheid van de stad ontdekt. Een stad die stil lijkt te staan in de tijd, die in geen vijfhonderd jaar ook maar een beetje veranderd is. Dat is uniek en leidt al sinds Venetië bestaat tot hoogst persoonlijke poëtische beschouwingen. De stad laat niemand onverschillig, omdat je nooit het gevoel hebt dat je alles gezien hebt of er alles over gelezen hebt. Vandaar dus het niet-aflatende succes van literatuur over Venetië. Het lijkt wel of er elke maand een interessant boek over de stad uitkomt…

Kaufmann

Onlangs las ik zo het merkwaardige Venise à double tourvan de Fransman Jean-Paul Kauffmann. Die naam zegt U misschien nog iets: Kauffmann werd in de jaren 80 drie jaar lang lang gegijzeld in Libanon, waarvan twee vastgeketend. Ongetwijfeld heeft die traumatiserende ervaring iets te maken met het onderwerp van zijn boek: Kauffmann probeerde maandenlang gesloten kerken in Venetië te bezoeken. Dat zijn er heel wat en hij mocht ondervinden hoe moeilijk het is om binnen te dringen in het labyrinth van de Italiaanse bureaucratie van Kerk, stad en staat. Het boek is een heerlijke beschrijving van zijn zoektocht. De lezer dwaalt met Kauffmann door Venetië, een stad die hij door en door kent en deelt zijn even lichtvoetige als erudiete overpeinzingen. Het is te hopen dat het boek binnenkort in een Nederlandse vertaling verschijnt.

Cultuurgeschiedenis

In afwachting mag geen liefhebber van de stad die zichzelf graag de Serenissima noemt De Klank van de Stad: Een cultuurgeschiedenis van Venetië missen. Auteur Eric Min schreef eerder het onvolprezen De Eeuw van Brussel: Biografie van een wereldstaden levert nu samen met muziekhistoricus Gerrit Valckenaers een bijzonder originele geschiedenis van Venetië af, doorheen verhalen van kunstenaars, schilders, componisten en schrijvers in wier leven de stad een grote rol heeft gespeeld. De auteurs hebben archieven en bibliotheken doorploegd en hun kennis van het terrein is indrukwekkend.

Het verdient aanbeveling om met het boek naar Venetië te gaan en met de auteurs in het spoor te lopen van bekende figuren zoals Wagner of Monteverdi, maar ook Proust of Sartre en de psychotherapeuten Freud en Lacan. Omdat de stad bevroren lijkt in de tijd is het niet moeilijk zich in te beelden dat men in de zelfde steegjes loopt als alle beroemde passanten in de lagunestad waarvan Min en Valckenaers alle details lijken te kennen. Hun toon is nooit aanmatigend, hun verhalen zijn amusant en aangenaam verteld en blijven boeien.

San Marco Village

In het eerste hoofdstuk ‘Travelling. Waarom Venetië ons blijft betoveren’ beschrijven de auteurs de mondiale fascinatie voor de stad, die iedereen herkent , ook wie ze nooit gezien heeft. Net zoals Parijs tot de Eiffeltoren wordt gereduceerd, volstaan een gondel, de Campanile van het San Marco Plein om de stad te evoceren. In Las Vegas en Macau werden rond die clichés casino’s gebouwd en langs de Boomsesteenweg in Schelle is er een heus ‘San Marco Village’ met feestzalen in Venetiaanse stijl. En wist u dat bij het begin van vorige eeuw Venetië werd nagebouwd op de terreinen van Tours en Taxis in Brussel? Zo kon iedereen zich vergapen aan kartonnen gevels, nepgondels en geïmporteerde duiven; dat de liedjes die er gezongen werden eigenlijk Napolitaanse hits waren, daar had niemand een probleem mee. Want Venetië geeft ons wat wij willen: dromen van een stad die buiten de realiteit lijkt te staan, waarop de tijd geen vat lijkt te hebben.

‘De klank van de naam van de stad volstaat om verlangen en verwachting op te roepen’ schrijven de auteurs heel terecht. Hun boek is een pareltje, een genot voor wie de stad kent en er van houdt. . En voor alle anderen zou het een reden moeten zijn om met De Klank van de Stad. Een cultuurgeschiedenis van Venetiëeindelijk naar daar te vertrekken…

De klank van de stad | Eric Min

Hardback | Nederlands | Geschiedenis algemeen

Alle wegen leiden naar Venetië, de plek in het noorden van Italië waar alle bezoekers een stuk van hun hart achterlaten. Venetië is ook de zinkende stad, symbool voor een Europa dat in verwarring op zoek is naar zichzelf. Meer dan cijfers en begrotingen zijn [lees verder...]

Definitief teruggetrokken

Meer berichtjes van Luckas Vander Taelen

Op zoek naar zwarte Johny

Recensie Luckas Vander Taelen - 03/12/2022
Wannes Peremans is al jaren researcher in de televisiewereld. Tijdens zijn opzoekingen voor een nieuwe reeks over het einde van de Tweede Wereldoorlog, stootte Peremans in een Amerikaans archief op een foto die genomen was bij de bevrijding van het nazi-concentratiekamp van Dachau. Daarop is een zwarte [lees verder]

Johan Sanctorum trekt ten strijde tegen de kakistocratie

Recensie Luckas Vander Taelen - 23/11/2022
De merkwaardige term ‘kakistocratie’ zou voor het eerst gebruikt zijn in de 17de eeuw. De omschrijving van een systeem geregeerd door de minst bekwamen is niet scatologisch, zoals de eerste drie letters zouden kunnen laten vermoeden, maar gebaseerd op het Griekse woord ‘kakistos’, [lees verder]

Hendrik Conscience: echt het slechte geweten van Vlaanderen?

Recensie Luckas Vander Taelen - 20/10/2022
Hendrik Conscience, de man wiens naam altijd vergezeld wordt van het epitheton dat hij zijn volk leerde lezen, genoot tijdens zijn leven een uitzonderlijke reputatie. Zijn werken werden verslonden en doorgegeven, voortdurend herdrukt, vertaald in het Frans, Duits en Engels en tot toneelstukken bewerkt. [lees verder]

Hoe de islamitische hoofddoek het Belgische compromis in gevaar brengt

Recensie Luckas Vander Taelen - 29/09/2022
In Iran woedt een ware bevrijdingsoorlog tegen het theocratische islamistische regime, na de dood van een jong meisje dat volgens de kledingpolitie haar hoofddoek niet op de juiste manier droeg. In een nooit geziene uitbarsting van publieke verontwaardiging trokken duizenden vrouwen de straat op en verbrandden [lees verder]

Brussel als blauwdruk?

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/08/2022
Het kan helaas niet altijd gezegd worden van elke minister, maar wel van Sven Gatz: als Brussels minister van onder andere Meertaligheid, weet hij waarover hij spreekt. Hij komt als geboren en getogen Brusselaar uit een familie, waarin de twee landstalen werden gesproken. Zelf volgde hij als jurist een [lees verder]

Op zoek naar golfbrekers in een zee van drek

Recensie Luckas Vander Taelen - 09/08/2022
Op mijn moeders rommelige zolder staat nog altijd, onder een beschermende stoffen doek, het Philips-televisietoestel uit mijn jeugd, in de verre jaren zestig. Dat was zowat het meest prestigieuze object waarnaar heel onze woonkamer was gericht. In zowat elke huis stond een identiek exemplaar en iedereen [lees verder]

Flik in hellhole Molenbeek

Recensie Luckas Vander Taelen - 08/08/2022
De Ecolo-jongeren organiseerden op hun jeugdkampen ooit een spelletje waarbij het erop aankwam om een politieagent op de kop te slaan. Ze verspreidden ook stickers waarop de politie ondubbelzinnig van moord werd beschuldigd. Dat is de sfeer onder vele jonge Brusselaars die agenten niet meer zien als [lees verder]

Hitler als fotomodel

Recensie Luckas Vander Taelen - 06/08/2022
Het is allerminst verbazend dat Adolf Hitler als spreekwoordelijk monster, verantwoordelijk voor de dood van miljoenen, het onderwerp is geweest van honderden biografieën en duizenden boeken. Die stroom aan publicaties zal ondanks de voortschrijdende tijd waarschijnlijk nooit ophouden, want de afkeer [lees verder]

Hoe Donald Muylle de weg wijst naar een betere wereld

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/06/2022
Kris Peeters denkt dat er binnen een aantal jaren een boek zal verschijnen met als titel ‘de Waanzinnige 21st eeuw’, naar analogie met het klassieke historisch werk van Barbara Tuchman over de 14de eeuw. De eerste decennia van onze eeuw lijken een onstuitbare roetsjbaan van onverwachte gebeurtenissen, [lees verder]

Lachen met wokers en complotdenkers

Recensie Luckas Vander Taelen - 01/06/2022
‘De Vrouw met de gouden arm‘ van Filip Huysegems is een meer dan lezenswaardige roman, en dit om ten minste vier redenen, essentieel om een boek aan te bevelen: het is niet alleen relevant, maar ook goed geschreven, met een onverwacht en verrassend einde en met vooral een grote dosis humor. [lees verder]

Weg met de media , leve de pers!

Recensie Luckas Vander Taelen - 24/05/2022
‘Fuck de media, red de pers‘ van Guido Van Liefferinge is een geëngageerd boek, een pamflet haast dat ons met hoogdringendheid attent wil maken op onrustwekkende evoluties in een wereld die hij bijzonder goed kent. De nu 81-jarige Van Liefferinge verwierf naam en faam met bladen als Joepie [lees verder]

Het einde van links en rechts volgens Hind Fraihi

Recensie Luckas Vander Taelen - 12/04/2022
Als een vermaledijd virus daar niet anders over beslist had, dan zou Hind Fraihi in 2020 vier lezingen gehouden hebben in het kader van de Willy Calewaert-leerstoel. Dat kon dus niet, en dat is bijzonder jammer want wat Fraihi zou verteld hebben, is meer dan interessant.
Dat we dit kunnen stellen [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.