Didier Reynders sans tabous

In het boek Didier Reynders sans tabou gaan twee gerenommeerde Franstalige journalisten op zoek naar de mens achter het beeld dat we van de ook in Vlaanderen niet onomstreden liberale politicus hebben. Eén ding is zeker: Didier Reynders is een politiek dier zoals we er weinig hebben in België. Gespreid over 25 hoofdstukken antwoordt Didier Reynders, minister van Buitenlandse Zaken, op de meest indringende vragen over zijn privé- en openbare leven. De lezer leert niet alleen de mens Reynders beter kennen, maar krijgt ook inzage in het reilen en zeilen van de Belgische politiek zoals de gedreven Franstalige liberaal die heeft ervaren en nog altijd ervaart.

Reynders (Luik, 6 augustus 1958) stamt langs vaderszijde uit Limburg, maar zijn overgrootouders hadden zich in Luik gevestigd op zoek naar werk. Nooit heeft Reynders zijn grootmoeder Nederlands horen spreken. Toen hij als jongeman op vakantie was aan de kust, verkeerde hij er met Franstaligen en hij geeft zelf toe hoe dat niemand van hen op het idee kwam om er Nederlands te praten – hoe ‘politiek incorrect’ die opmerking vandaag ook moge klinken (p. 12). De taal van de Vlamingen heeft Reynders al doende leren beheersen. Dat komt omdat hij naar eigen zeggen ‘durft praten’. Hij heeft ‘le goût de la parole‘ (de smaak van het gesproken woord). Schrijven is aan hem niet besteed, spreken doet hij liever, en hij raadt een kersvers politiek mandataris dan ook aan om vanaf het begin het woord te nemen. Zijn keuze voor de advocatuur en de politiek lag in de lijn van die liefde voor het gesproken woord.

Ontmoetingen

Hoe je leven verloopt, hangt ook af van de personen die je levenspad kruisen: ‘Ce sont les rencontres avec des personnes qui sont déterminantes dans la vie.‘ (p. 18; ‘Het zijn ontmoetingen met personen die bepalend zijn voor het leven’). Reynders noemt de onlangs overleden François Perin als de professor die hem door zijn passie voor het grondwettelijke recht wist te boeien, maar het is vooral de figuur van de liberale politicus Jean Gol die zijn leven een nieuwe wending gaf. In 1982 ging Reynders aan de slag op het kabinet van Gol, minister van Justitie en van Constitutionele Hervormingen en zo kreeg hij de smaak van de politiek te pakken, ‘de dossier en dossier, de négociation en négociation‘ (p. 18; ‘van dossier tot dossier, van onderhandeling tot onderhandeling’), politiek als het middel om je ideeën te realiseren, om iets in beweging te zetten (p. 61). Reynders wierp zich in de actieve politiek, werd verkozen als gemeente- en later als provincieraadslid en klom zo de politieke ladder op tot waar hij nu beland is, op Buitenlandse Zaken. Dat is zeker niet zijn eindstation, maar ‘Si on me propose un jour de devenir Premier ministre, pourquoi pas – mais je suis prêt à travailler avec celui ou celle qui est porté par une majorité.‘ (p. 204; ‘Indien men me op een dag voorstelt premier te worden, waarom niet – maar ik ben bereid om te werken met hem of haar die door een meerderheid wordt gedragen’). Reynders is een man die de uitvoerende macht weet te smaken, ook vanuit het besef ‘que c’est le gouvernement qui est à la manoeuvre.‘ (p. 24; ‘dat het de regering is die aan de hefbomen zit’). Maar hij voegt er de hoop aan toe dat er een formule wordt gevonden om een betere rolverdeling tussen regering en parlement te verkrijgen.

Natie

Reynders verwijst vaak naar het gedachtegoed van Gol. Hoe deze droomde van een fusie van de Franse Gemeenschap en het Waalse Gewest (p. 41), wat verijdeld werd door de Parti Socialiste (PS). Hoe Gol niet zozeer francofiel, dan wel ‘francolâtre‘ was (p. 79). Vanuit die mateloze bewondering voor alles wat Frans is, schreef Gol ook: ‘Il faut donner aux francophones une nation à aimer.‘ (‘Men moet de Franstaligen een natie geven om te beminnen’). Net zoals de Vlamingen hun Vlaanderen hebben, zo zouden de Franstaligen van België volgens Gol een Franstalige entiteit moeten hebben en beminnen. Reynders zelf heeft ‘une fierté plus belge que wallonne‘ (‘een trots die meer Belgisch dan Waals is’) en voelt zich ook Europeaan. Hij gelooft dat België evolueert naar een structuur met vier (Vlaanderen, Wallonië, Brussel en de Duitstalige Gemeenschap). De kwestie-Brussel verhindert het uiteenvallen van België, Brussel in het België van vandaag, is als ‘de melk in de koffie’ (p. 80), je krijgt het er niet meer uit.

N-VA

In het interviewboek passeert de Belgische en de Waalse politiek van de afgelopen vier decennia de revue. Alle dossiers van Cockerill-Sambre tot de bankencrisis komen aan bod, net zoals de grote namen die er een rol in hebben gespeeld. Uiteraard ontbreken bespiegelingen over de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) niet. Reynders merkt op dat N-VA een ‘geslaagde hold-up’ heeft gepleegd op de Open Vld, maar ondanks haar liberale kijk op de sociaaleconomische dossiers toch een conservatieve partij is gebleven (p. 202). Hij weet niet goed of N-VA bereid is om mee te besturen op het federale vlak, maar als het zo zou zijn, ‘beaucoup de choses deviendraient possibles.‘ (p. 203; ‘zouden veel dingen mogelijk worden’). Reynders blijft in contact met de mensen van N-VA, maar wacht het resultaat van de verkiezingen af. In ieder geval verzet hij er zich tegen om bij voorbaat N-VA uit te sluiten: ‘Mais lancer une exclusive à l’égard de la N-VA, non. Ma limite, ce sont les extrêmes: extrême droite et extreme gauche.‘ (p. 206; ‘Maar N-VA bij voorbaat uitsluiten, neen. Mijn grens, dat zijn de extremen: extreemrechts en extreemlinks’).

Toekomst

Als iemand die zich als een vis in de internationale wateren voelt, ziet Reynders de toekomst van België niet los van die van Europa. Volgens hem gaat de Europese Unie een meer federale structuur ontwikkelen, met de Europese Commissie als regering, en waarin de Belgische federatie zich gaat integreren met meer en meer eigen bevoegdheden voor het regionale en lokale niveau. Voor de Fédération Bruxelles-Wallonie als instiutioneel onding ziet Reynders geen toekomst weggelegd: ‘Au lieu de rassembler, elle a séparé.‘ (p. 222; ‘In plaats van bijeen te brengen heeft ze voor de scheiding van de geesten gezorgd’).

De Nederlandstalige versie verschijnt einde februari bij Uitgeverij Pelckmans onder de titel Didier Reynders. Zonder taboe. Het boek zal een extra deel omvatten, specifiek voor/over Vlaanderen.

Didier Reynders sans tabou | Buxart Martin

Paperback / softback | Frans | Politieke geschiedenis en geschiedenis van de internationale betrekkingen

L"homme se livre peu souvent, parle rarement de lui, de ce qui le passionne, de ce qui l"irrite, de ce qui le fâche, de ce qui le fait pleurer. Il évoque rarement sa femme, ses enfants, ses amis. Pourquoi n"est-il pas catholique alors que son père faisait la [lees verder...]



Meer berichtjes van Dirk Rochtus

Vensters op Duitsland

Recensie Dirk Rochtus - 17/07/2021
Hoe krijg je het best in boekvorm zicht op Duitsland in de twintigste eeuw? Je brengt medewerkers van het Duitsland Instituut Amsterdam (DIA) en redacteurs van het tijdschrift Kleio samen en zorgt voor een goede verdeling van de thema’s. En die zijn rijkelijk voorhanden, ook al is het behandelde tijdsgewricht [lees verder]

Terreur in de Weimarrepubliek

Recensie Dirk Rochtus - 10/07/2021
De moord op de christendemocratische politicus Walter Lübcke op 2 juni 2019 joeg een schokgolf door de Bondsrepubliek Duitsland. De dader was een rechtse extremist. Het was niet de enige daad van terreur die op het conto van extreemrechts stond. Op 9 oktober 2019 pleegde een andere extremist een mislukte [lees verder]

Strijd om te overleven

Recensie Dirk Rochtus - 27/04/2021
Wat een beklijvend boek is het pas verschenen Cabaretière in de kampen: de zelfgetuigenis over wat een jonge, vrijgevochten Duitse vrouw had meegemaakt in verschillende naziconcentratiekampen! En de enige ‘schuld’ van Isa Vermehren (1918-2009) bestond daarin dat haar broer Erich, werkzaam bij de [lees verder]

Gevaarlijk boek na meer dan 70 jaar weer vertaald

BlogDirk Rochtus - 21/04/2019
In tegenstelling tot wat algemeen gedacht werd, was Mein Kampf niet verboden in het naoorlogse Duitsland. In feite had de regering van de deelstaat Beieren als bezitter van de auteursrechten er gewoonweg geen belang bij om een van de meest omstreden en ‘gevaarlijke’ boeken van de 20ste eeuw [lees verder]

Geen Marx zonder Engels

BlogDirk Rochtus - 05/05/2018
‘Onze vriendschap is als die tussen Orestes en Pylades,’ schreef Karl Marx in 1864 aan Friedrich Engels. De vergelijking met de antieke Griekse helden was niet zo ver gezocht. Zelden hebben twee denkers zo nauw samengewerkt, zo veel vreugde en pijn met elkaar gedeeld als de grondleggers van [lees verder]

Glansvol binnenkijken

BlogDirk Rochtus - 26/12/2017
Huizen van dichters spreken tot de verbeelding. Ze verbinden verleden en heden, ze wekken de herinnering op aan een leven, een gebeurtenis, een schepping. Een van de  eerste dingen die de Duits-joodse dichter Heinrich Heine deed toen hij in 1831 naar Parijs was geëmigreerd, was een kijkje gaan nemen [lees verder]

‘Wat ons bindt … Duitsland!’

BlogDirk Rochtus - 15/02/2016
Een Poolse germanist die zich midden jaren ’80 wendde tot de enigmatische Duitse ‘Dichtersoldat’ Ernst Jünger (1895-1998): dat was niet zo vanzelfsprekend in het politiek-culturele klimaat van die jaren. Hoe uit die briefwisseling tussen Wojciech Kunicki en Ernst Jünger een intellectuele [lees verder]

Didier Reynders niet mals voor N-VA

BlogDirk Rochtus - 28/02/2014
Eindelijk ligt het boek Didier Reynders zonder taboes in de Vlaamse boekhandel. De Franstalige versie is twee maanden geleden al verschenen en werd hier eerder besproken. De Nederlandstalige uitgave is verrijkt met het hoofdstuk ‘Didier Reynders made in Vlaanderen’.
Vis
De [lees verder]

Didier Reynders sans tabou

BlogDirk Rochtus - 31/12/2013
Gespreid over 25 hoofdstukken antwoordt Didier Reynders, minister van Buitenlandse Zaken, op de meest indringende vragen over zijn privé en openbare leven. De lezer leert niet alleen de mens Reynders beter kennen, maar krijgt ook inzage in het reilen en zeilen van de Belgische politiek zoals de gedreven [lees verder]

Didier Reynders sans tabous

BlogDirk Rochtus - 30/12/2013
In het boek Didier Reynders sans tabou gaan twee gerenommeerde Franstalige journalisten op zoek naar de mens achter het beeld dat we van de ook in Vlaanderen niet onomstreden liberale politicus hebben. Eén ding is zeker: Didier Reynders is een politiek dier zoals we er weinig hebben in België. Gespreid [lees verder]

Links-liberalisme

BlogDirk Rochtus - 09/10/2012
De eersten die hij er eind jaren ’80 hoorde over spreken, zoals sommige politici van de VU, verwezen naar het Nederlandse D66 als voorbeeld. Maar in België domineerden steeds de drie klassieke breuklijnen op levensbeschouwelijk, economisch en communautair vlak het politieke leven en het ideologische [lees verder]
0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.