Deutsche Trump bij Deutsche Bank

Donald Trump is pias en president en camoufleert zijn Duitsheid. Karakterieel en emotioneel is hij een ‘Brulljesmacher‘, een brulboei en praatjesmaker. Zo zeggen ze dat in het Duitse Kallstadt, bij Mannheim, vanwaar de clan Trump(f)  afkomstig is. De omhooggevallen fraudeur heeft tot vandaag een hechte relatie met Deutsche Bank. Een nationale, Duitse bank en trots die tijdens twee stormachtige decennia dé grootste wereldbank werd en van dat voetstuk is gedonderd door gesjoemel, corruptie, onbekwaamheid bij de leiding en foute grootklanten zoals The Donald.

Groot maar schimmig

De man die tijdens televisiedebatten en op Twitter zijn tegenstanders uitscheldt voor ‘fraudeur’ kan zonder tegenspraak diezelfde titel opeisen, wel met een knoert van een hoofdletter. Trump heeft bijvoorbeeld op belachelijke gronden zijn advocaten laten procederen tegen de Deutsche Bank over regulier aangegane grote leningen die hij niet wil terugbetalen, wat het moeras waarin de bank ploeterde almaar viezer maakte.

Een schitterend boek, dat perfect past in de aanloop naar 3 november, is De Duistere Bank (2020) van David Enrich. Nu vertaald in proper en niet te financieel-technisch Nederlands. Enrich is financieel redacteur van The New York Times. En een jachthond bij het apporteren van de schimmige deals van Deutsche Bank. Om in de VS, met het oog op wereldheerschappij in financiële kringen, te ankeren startte DB een samenwerking met een vastgoedmagnaat die door alle andere banken werd afgewezen: Donald Trump. De huidige president behoort voor de topfinanciers met enig ethisch besef tot het chique uitschot.

Jarenlang steggelde de investment banking-afdeling van DB met de afdeling privé-klanten over de relatie met Trump. De investment bankiers ervaarden Trump van bij de eerste leningen als een onbetrouwbaar, procederend, dubieus sujet. Terwijl de ‘private banking’ zich daar weinig van aantrok. Zij wilde de rijksten der aarde van dienst zijn. In 2016 kwam het tot een hoogoplopend conflict, niet het eerste, omdat de private bankiers een grote lening wilden verstrekken aan Trump. Die was ogenschijnlijk bedoeld voor Turnberry, een luxe golfresort van Trump in Schotland.

Campagnefinanciering eerst

Trump was op dat ogenblik kandidaat-president en het vermoeden was huizenhoog dat de lening zou afgewend naar de campagne die een bom duiten vergde. Op dat ogenblik was Deutsche al twee decennia de enige bank die nog zaken deed met de vastgoed-keizer. In 2016 moest Trump 350 miljoen dollar aan DB en dat maakte de bank tot zijn grootste schuldeiser.

En dat ondanks het feit dat twee afdelingen van Deutsche, bij afzonderlijke gelegenheden, hadden gezworen nooit meer zaken te doen met Donald T. Hij had de ergerlijke gewoonte zijn geldschieters te bedriegen, niet alleen DB, ook Citigroup en JPMorgan Chase. Achter het bankengeld kon de kerel, die vaker failliet ging dan hij recht in zijn schoenen stond, zich vermommen als succesvolle zakenman. En serieuze kandidaat om niet alleen de VS, maar ook ons, de wereld, te leiden.

Waarom dong Deutsche Bank naar Amerikaanse geldkoningen? De eerste twaalf decennia van zijn bestaan, onder meer tussen 1933 en 1945 als nazi-bank, was Deutsche een geldverstrekker aan Duitse en andere Europese bedrijven. Die business was weinig winstgevend en eind de jaren tachtig begon het Duitse icoon te lonken naar de rijkdommen van Wall Street. De charismatische Edson Mitchell, met zijn helper en beste vriend Bill Broeksmit, allebei ervaren Amerikaanse Wall Street-ers, zouden Deutsche een spectaculaire esthetische chirurgie laten ondergaan.

Deutsche beconcurreerde algauw de grootsten onder de Amerikaanse investeringsbanken. Het meeslepende verhaal van David Enrich over ‘Der Untergang’ van Deutsche Bank opent met de zelfmoord van Bill Broeksmit. Hij verhing zich in 2014 thuis aan de wandelriem van zijn hond Daisy. Broeksmit kon de stank en de geheimen van wat hij mee had georganiseerd bij zijn Duitse werkgever niet meer verdragen en kapte met het leven.

Niemand begreep ten volle de risico’s

In 2008, in volle financiële wereldcrisis, waren onder de leiding van CEO Josef Ackermann, de jaarcijfers van Deutsche in één decennium verviervoudigd. Tussen haakjes, de Zwitser Ackermann was de eerste met die CEO-titel. Voordien was er een zweem van collectieve leiding en heette de feitelijke nummer 1 ‘Sprecher’ (woordvoerder) van de ‘Vorstand’.

De meer dan 2 biljoen dollar aan bedrijfsmiddelen maakte de bank zo groot als de volledige Duitse economie. Risicovol, en het begin van de neergang, was dat slechts 15% van die bedrijfsmiddelen leningen waren aan bedrijven of huishoudens, historisch gezien de belegde boterham van Deutsche. Drie keer zoveel bestond uit derivaten. Deze wankele en nieuwsoortige financiële producten waren voor de bankverkopers en hun klanten zwarte dozen: niemand begreep ten volle de risico’s en de architectuur van deze samenraapsels en herverpakkingen van bijvoorbeeld hypotheken.

Deutsche zat met die scheeftrekking van middelen op een tijdbom. In de directe nasleep van de toenmalige financiële crisis werd DB niet gedwongen de balans te versterken met miljarden vers kapitaal, zoals de Amerikaanse grootbanken. Deutsche loog zichzelf voor op rozen te zitten. Zelfoverschatting was ingeburgerd geraakt op de streng bewaakte verdieping van de Vorstand in Frankfurt. Twaalf jaar later is de voormalige wereldbank Deutsche nog immer financieel krakkemikkig. Met klanten als de vierenvijftigste president van de VS, een beroepszwendelaar, is dit hoogmoed die voor de val kwam.

De duistere bank | David Enrich

Paperback / softback | Nederlands | Literaire non-fictie algemeen

Het Schokkende verhaal van de Deutsche Bank als het symbool van roekeloos, gewetenloos en crimineel beleid in de bankenwereld.David Enrich, financieel redacteur bij The New York Times, doet al jaren grondig onderzoek naar de schimmige praktijken van [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Frans Crols

Woody Allen en de Vlaamse Beweging

Recensie Frans Crols - 03/06/2022
Messianisme is een Joodse traditie en voortgang die uitwaaierde. Het is Bijbels, christelijk, marxistisch, ecologisch, Vlaams, actueel. Je vindt messianisme in eigen dosissen bij Franz Kafka, Martin Buber, Karl Marx, Woody Allen, Greta Thunberg, Bart De Wever en Tom Van Grieken.
Een sliert messianisme [lees verder]

Lenin, plunder de plunderaars

Recensie Frans Crols - 17/05/2022
De titel is een vondst, de omslag toont een leeuwachtige hondenkop in Vlaamse kleuren met een zweem rood. Uitgeverij EPO publiceert ‘Debatfiches van de Vlaamse elite’. De Vlaamse Osservatore Proletaro (EPO staat voor Education Prolétaire, Proletarische Opvoeding) groepeert denkend klein [lees verder]

Rusland, de hel van Dante

Recensie Frans Crols - 10/05/2022
Scheldwoorden passen niet bij een boekbespreking. Je moet je bij de bundel van Bill Browder hoofdstuk na hoofdstuk verbijten. De top van Rusland is melaats met korstendikke leugens en zwavel.
De Goddelijke Komedie
‘De stromen bloed die uit hun wonden dropen, vormden, tezamen met hun [lees verder]

De kudde graast verder

Recensie Frans Crols - 20/04/2022
Eén buitenbeen is geen doorbraak. De Vlaamse pers blijft een weide met een ampele kudde. De oplossing is Nederland.
Wat is een kopblad? Het antwoord vindt u achteraan, gelieve toch eerst enkele paragrafen te lezen. Luc Pauwels is een crème van een VRT-journalist, met zijn reportages, dossiers [lees verder]

Matthias Desmet ‘De psychologie van totalitarisme’ en het Ministerie van Waarheid in Moskou

Recensie Frans Crols - 08/03/2022
De oorlogsroes van de Russen weerkaatst het rijzende totalitarisme van het Kremlin. Na de drollige Stalin en Hitler is Poetin dé moderne totalitair, een man met het lijf en de kop van de hoofdacteur van een kantoorsoap. Het gevaarlijkste type.
Transhumanisme
Een koene en modieuze denker [lees verder]

De kerk trilt los van Vlaanderen

Recensie Frans Crols - 01/03/2022
Kerkelijk had 1962 een primeur, een diepteduik met een onderzoeksboek in de Vlaamse Kerk door gewijden en leken. Zestig jaar later volgt een herhaling met ‘De Kerk in Vlaanderen’. Luidt de titel over 60 jaar ‘De Islam in Vlaanderen’ bij gebrek aan Kerk?
Verzwakking
In [lees verder]

Waarom de wereld niet sneuvelt

Recensie Frans Crols - 15/02/2022
‘De wereld in 2050 kapot’. Groene catastrofisten verspreiden dergelijke profetieën. De werkelijkheid is verwarrender én veerkrachtiger dan het refrein ‘Het einde is nabij’. Een wijs boek vindt de weg.
Homo Deus, ja u en ik zijn Mensgoden, staat tussen mijn boeken. Het [lees verder]

Christendom voor iedereen

Recensie Frans Crols - 01/02/2022
Een Leuvense nieuwtestamenticus schreef een meeslepend boek over het christendom ontluikend in de Grieks-Romeinse wereld. Een medicijn tegen moedeloosheid en nietsisme. Iedereen in Vlaanderen is cultureel christen.
Tegen moedeloosheid en kromdenken
Traditie en herbronnen zijn champagne tegen [lees verder]

De algocratie wordt uw nieuw leven

Recensie Frans Crols - 20/01/2022
Angsthazen en roeptoeters springen over mekaar bij de Artificiële Intelligentie. Zijn de algoritmes, die de macht van ieders leven worden, hoopgevend, neutraal, afschrikwekkend, ethisch of onethisch? ‘Wij, robots’ van Lode Lauwaert van de KU Leuven hakt wegeltjes door het kreupelhout.
[lees verder]

De Belgische ruimtevaartmissie

Recensie Frans Crols - 19/12/2021
De Zuidpool is sedert een eeuw ook ons territorium. Adrien de Gerlache opende in 1897 Antarctica voor Belgisch geld en Belgisch patriotisme. Julian Sancton, een Amerikaan, schreef een waarheidsgetrouwe thriller over de Belgica en zijn avonturiers. Uitstekende lectuur tussen Kerst en Oudjaar.
Laatste [lees verder]

Zieken worden zombies

Recensie Frans Crols - 01/11/2021
Het schandaal is Amerikaans, de branche is Belgisch. Opioïden dreven 450.000 mensen naar de dood. De verslavende pijnstiller OxyContin sloopte zieke en zwakke Amerikanen. De rijke joods-Amerikaanse Sacklers dachten voornamelijk aan hun geldkoffer. Tot de bejubelde filantropen paria’s werden.
[lees verder]

Het kringloopkatholicisme groeit

Recensie Frans Crols - 02/10/2021
Eindelijk verschijnt er een goed en mooi boek van een Vlaamse historicus over missionarissen. Waren het knechtjes van de kolonialen, racistisch geïnspireerde oppermensen, simpelen van geest die een religie uitventte waar geen behoefte aan was?
Het verkruimelende kerkse
De grootste oen kent [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.