De verbeelding als betere werkelijkheid

Ze leggen een gezicht bloot van meer dan 2000 jaar oud en dat niemand in al die tijd had gezien. ‘Het gezicht van een vrouw , uit één stuk gehouwen in steen. De kalksteen gaf het een maagdelijke aanblik, zoals een gesluierd gezicht van marmer. Ze keek recht voor zich uit, met een peilende, doordringende blik. Je kon er niet aan ontsnappen.‘

Na een hevige stortbui is een stapelmuur ingestort en een deel van een helling weggespoeld. In die stenen bergwand vindt een oude boer, Sécaillat, bijzondere steenscherven die uit een ander tijdperk lijken te komen: stukken van een amfoor, van een olielamp, van iets heel anders?  In de streek waren eerder al verbazingwekkende ruïnes van een neo-lithisch graf blootgelegd en Gallo-Romaanse overblijfselen van vestigingen waren er talrijk.
Sécaillat roept de hulp in van zijn buurman, de naamloze ik-figuur in het boek. Samen besluiten ze opgravingen te starten. Want de boer wil niet dat de overheid er bulldozergewijs zijn kersenbomen omver rijdt.
Dat is het verhaal op zich.

De kersenboom staat symbool voor de wedergeboorte van het leven na een lange winter, staat voor het kwetsbare leven op aarde.

Toch lees je van bij het begin geboeid verder. Auteur Olivier Mak-Bouchard – het is zijn debuut als romanschrijver – voert je mee in een aparte wereld die bestaat uit drie figuren, meneer Sécaillat, – die in het boek altijd met ‘meneer’ aangesproken wordt, zijn vrouw Mireille die aan Alzheimer lijdt en niet goed beseft wat er gebeurt en de naamloze ik-persoon, wiens vrouw op zakenreis is in Japan. En niet vergeten de grote witte kat met zwarte pootjes die ze de Huzaar noemen. Later voegt Blanche, eega van de ik-persoon zich alsnog bij in het verhaal.

Het opgraven verloopt aanvankelijk als bij een prille liefde, schrijft Bouchard. ‘Eerst doe je onnozel, alsof je niets in de gaten hebt, of je voor haar geen belangstelling hebt. Kat – en muis -spelletje, weet je wel. Omdat je niet blaakt van zelfvertrouwen, durf je niet. En dan weet je het. Het gaat gebeuren. Dat is geweldig. Dat gevoel had ik bij elke scherf aardewerk die uit de grond kwam: we gingen iets vinden ook al wisten we nog niet wat.’

‘Wie waren de laatste die deze ogen had kunnen aanschouwen voordat ze bedekt werden met een lijkwade van aarde. Waren die ogen expres bedekt met aarde? Of waren vergetelheid en verwaarlozing gewoon de laatste gezellen geweest?’

Het lied van de mistral‘ is een ode aan het Provençaalse landschap, – de geuren, de fauna en flora én..  de mistral – en tegelijk een eerbiedige blik voor de overlevering, – letterlijk, wat onze voorouders ons nalaten en wat we zelf zullen of kunnen doorgeven.

Dankzij hier en daar plaatselijke uitspraken en citaten in het oude dialect, (op het einde van elk hoofdstuk vertaald) hoor je de Provence, door de gerechten en speciale kruiden proef en ruik je ze.
Je zit meteen mee in het verhaal.

Naarmate je vordert in het boek, word je meer en meer deelgenoot van de vele legendes die nog leven in deze streek van de Alpes-de-haute-Provence en de Vaucluse. De Mont Ventoux en de god Vintur spelen er een belangrijke rol.  Van de oversteek van Hannibal tot de Cabro d’or: het geitje met de gouden hoeven en hoorns als schatbewaarder van een mythische schat. De ik-persoon beleeft het helemaal opnieuw als maakt hij zelf deel uit van het sprookje.

De mistral is de Meesterwind. Er zijn dagen dat hij zo vals is als de pest.Hij is een ondeugende god die graag met ons speelt, hij is net een kind dat doet waar hij zin in heeft. Op goede dagen is hij vrolijk, geeft ons speelse duwtjes, vindt hij het leuk om ons ons evenwicht te doen verliezen. Op slechte dagen heeft hij kuren, als een verwend kind dat van zijn ouders altijd alles mocht. Als een kind dat zijn middagdutje niet heeft gehad, trappelend over de grond rolt om zijn zin te krijgen. Dan kwelt hij ons, bezorgt ons hoofdpijn (…) Maar waar een kind rustiger van wordt, is een mooi verhaal of een slaapliedje. Dat moet je de Meesterwind geven om hem in slaap te sussen.’

De mysterieuze legendes van de Provence
Je wordt erin meegevoerd en je bent als vanzelf in vervoering. Dat maakt dit boek uitermate boeiend. Wat aanvankelijk begint als een vermakelijk ‘opgravings’verhaal wordt geleidelijk opgenomen in de alom heersende mysterieuze legendes van de Provence. Je merkt het zelfs aan de schrijfstijl die plots plastischer, beeldsprakerig en haast metaforisch wordt. Alsof de auteur zélf meegevoerd wordt in vervoering, jawel.

Pluim voor de auteur die in dit debuut meteen de juiste toon zet, een aangename verteltrant vond en de lezer tot op het einde weet te boeien. Knap!
Het maakt mij alvast benieuwd naar meer.

 

Het lied van de mistral | Olivier Mak-Bouchard

Hardback | Nederlands | Vertaalde literaire roman, novelle

Een hommage aan de natuur en het landschap van de prachtige en zo geliefde Franse Provence, voor de lezers van De acht bergen van Paolo Cognetti en Daar waar de rivierkreeften zingen van Delia OwensDe mistral is een krachtige wind die [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

Zonder kunst geen leven

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Omdat de muze‘ is het levensverhaal van Sara de Swart die zich ophoudt en deel uit maakt van de Tachtigers, de nieuwe kunst- en literaire beweging in Nederland, anno 1880 en later.
Net zoals Zora del Buono in ‘De maarschalk’ (hier eerder besproken) de levensloop van haar grootmoeder, [lees verder]

De verbeelding als betere werkelijkheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Ze leggen een gezicht bloot van meer dan 2000 jaar oud en dat niemand in al die tijd had gezien. ‘Het gezicht van een vrouw , uit één stuk gehouwen in steen. De kalksteen gaf het een maagdelijke aanblik, zoals een gesluierd gezicht van marmer. Ze keek recht voor zich uit, met een peilende, doordringende [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.