De troonopvolger

De grootmeesteres van de sfeervolle politieroman wordt de 78-jarige Amerikaanse letterkundige Donna Leon weleens genoemd. Ruim dertig jaar woonde ze in Venetië. Niet alleen schreef ze een Venetiaans kookboek en een toeristische wandelgids maar ook dertig politieromans die zich allen situeren in de dogestad. Ieder jaar een.

Niet in het Italiaans

Thans woont Leon in een dorp in Zwitserland. Haar detectiveverhalen hebben allen als centrale hoofdfiguur commissario Guido Brunetti van de Venetiaanse questura of politiebureau, een doodnormale man en huisvader die met zijn gezin in het centrum van de stad woont.

Brunetti’s vrouw is professor Angelsaksische literatuur en gespecialiseerd in het werk van de Engelse naturalistische romanschrijver Thomas Hardy. Beiden genieten van het leven en houden van een goede maaltijd en een goed glas wijn. Als liefhebber van de Italiaanse keuken krijg je al gauw de smaak in de mond als je de desbetreffende passages leest.

Leon maakt van haar hoofdfiguur dankbaar gebruik om met de regelmaat van de klok kritiek te uiten over allerlei Italiaanse wantoestanden: de maffiose praktijken, de welig tierende corruptie, de onbekwaamheid en de heersende wantoestanden bij de Italiaanse administratie, het gerechtswezen en het politiewezen, het massatoerisme, milieuvervuiling… Misschien is dat wel de reden waarom ze zich steevast verzet tegen een Italiaanse vertaling van haar boeken.

Gonzalo

Liefhebbers van harde actie en wilde achtervolgingen kunnen de boeken van Donna Leon beter links laten liggen. Die zullen ze in haar boeken niet terugvinden. Commissaris Brunetti is geen held maar iemand die nadenkt vooraleer te handelen. Bij Leon zit de spanning vooral in de (subtiele) details en de sfeerbeschrijvingen. Zo ook in haar nieuwste boek in Nederlandse vertaling.

In De troonopvolger wordt Brunetti niet zozeer ingeschakeld om een misdaad op te lossen, als om de gangen van een gepensioneerde kunsthandelaar na te gaan. Deze kinderloze Gonzalo steekt zijn homoseksualiteit niet onder stoelen of banken. Om te voorkomen dat zijn rijkdommen na zijn dood in handen vallen van zijn familie met wie hij in onmin leeft, wil hij een ‘zoon’ adopteren. Zijn vrienden willen hem dat idee uit zijn hoofd praten. Ze gaan er vanuit dat de zoon alleen maar op zijn geld en rijkdom uit is.

Dottore

Tot ruim over de helft van het boek wordt er geen misdrijf gepleegd en vernemen we vooral veel over het verborgen leven van de voormalige veehouder en galerijhouder die Gonzalo was. Ook de dagelijkse beslommeringen op de questura ontbreken niet.

Dat levert onder meer grappige inkijkjes in de Italiaanse samenleving op. Wanneer Elettra, de secretaresse, verrassend snel informatie uit het buitenland heeft ontvangen, zegt ze tegen Brunetti: ‘Het gaat daar niet zoals bij ons, dottore. Iemand op het ministerie hoeft geen neef van je zwager te zijn of iemand met wie je op de lagere school hebt gezeten.’

Als ook de beste vriendin van Gonzalo vermoord wordt in haar hotelkamer, is het eindelijk tijd voor het echte politiewerk. Het einde van het boek zorgt dan voor een verrassing.

De troonopvolger verdient het om langzaam gelezen te worden, en ja, als lezer dien je te genieten van de details met op de achtergrond het mooie Venetië. En liefst nog met een glas Italiaanse witte wijn binnen handbereik.

Guido Brunetti De troonopvolger | Donna Leon

Paperback / softback | Nederlands | Literaire thriller

‘Je weet dat ik er niet van hou om me met dingen te bemoeien die mij niet aangaan.’ Met dezewoorden begint conte Falier zijn verzoek aan commissario Guido Brunetti om eens onderzoekte doen naar zijn goede vriend Gonzalo, een welgestelde, maar kinderloze [lees verder...]

Definitief teruggetrokken

Meer berichtjes van Pieter Jan Verstraete

Joseph Roth: een zwalpende meesterverteller en razende journalist

Recensie Pieter Jan Verstraete - 27/01/2023
Met zijn biografie over de Oostenrijkse romanschrijver en excellente journalist Joseph Roth schreef de Engelse verslaggever Keiron Pim als eerste voor zijn taalgebied het levensverhaal van deze eeuwige zwerver en zuipschuit. De vertaling is tevens de eerste Roth-biografie die in de Lage Landen bij de [lees verder]

Het trollenleger van J.K. Rowling: zesde Cormoran Strike-detective

Recensie Pieter Jan Verstraete - 15/01/2023
Na haar succes met de Harry Potter-boekenreeks legde Joanne K. Rowling zich toe op het misdaadgenre. Onder het pseudoniem Robert Galbraith begon ze te schrijven aan een serie detectives onder de noemer Cormoran Strike (zie ook Doorbraak van 27 december 2020). Ook deze reeks groeide uit tot een immens [lees verder]

Atoomoorlog op het nippertje voorkomen: de Cubacrisis van 1962

Recensie Pieter Jan Verstraete - 30/12/2022
In oktober 1962 kwam het haast tot een kernoorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. In zijn nieuw boek De Afgrond laat de Britse historicus Max Hastings aan de hand van nieuwe bronnen zien hoe door een kettingreactie van misverstanden de spanningen tussen 16 tot en met 28 oktober steeds [lees verder]

Een journaliste in een politieteam

Recensie Pieter Jan Verstraete - 13/12/2022
In het echte leven werkt Carina van Leeuwen (1959) voor de politie van Amsterdam, waar ze als inspecteur werkt als forensisch specialist in het cold case team — het onderzoeken van onopgeloste moorden uit het verleden na nieuwe aanwijzingen. Daarvoor werkte ze als operatieassistente in diverse ziekenhuizen.
[lees verder]

Van Uilenspiegel tot Roeland: een degelijke geschiedenis van het Vlaams Huis in Gent

Recensie Pieter Jan Verstraete - 08/12/2022
Vele jaren lang bewaarde Oswald van Ooteghem het archief van het Vlaams Huis in Gent. Enkele jaren geleden vroeg hij de Leuvense historicus Peter van Windekens om er de geschiedenis van te schrijven.
Wie Van Windekens enigszins kent, weet dat hij een ervaren ‘archiefrat’ is die de onderste [lees verder]

Een ‘donker’ toerist reist kriskras door Europa: een beleving

Recensie Pieter Jan Verstraete - 26/11/2022
In zijn vorig boek Het lijk van de dictator (2020) deed de gewezen hoogleraar Luc Rasson (1956) verslag over het overlijden en vooral het lange naleven van drie Europese dictators: Mussolini, Franco en Pétain. Hij deed dit met veel verve en vanuit een persoonlijke invalshoek. Thans ligt zijn tweede [lees verder]

Twaalf Europese ‘makers’ van geschiedenis en hun tijd

Recensie Pieter Jan Verstraete - 10/11/2022
In zijn nieuwste boek Persoonlijkheid en macht onderzoekt de bekende Britse historicus en Hitler-biograaf Ian Kershaw hoe twaalf Europese staats- en regeringsleiders met verschillende achtergronden en uit verschillende politieke systemen macht konden verwerven en uitoefenen, en in hoeverre die macht [lees verder]

Stormval: een prachtige Scandinavische detective

Recensie Pieter Jan Verstraete - 26/10/2022
Stormval brengt ons terug naar het einde van de vorige eeuw toen in Norrland of de noordelijkste landsdelen van Zweden een zestienjarig meisje, Lina Straved verdween. Iedereen ging ervan uit dat ze vermoord werd. De in zichzelf gesloten dader Olaf Hagström was een veertienjarige jongen, die na dagenlange [lees verder]

Mussert schuldig aan moord?

Recensie Pieter Jan Verstraete - 15/10/2022

We schrijven zomer 1940. Nederland en andere West-Europese landen zijn bezet door de Duitsers. In Den Haag installeren ze zich. Tal van gebouwen zijn in beslag genomen. Hun bestuurs-, militaire- en politieapparaten beginnen zich meer en meer te moeien met het Nederlandse bestuur. Nog kan de Nederlandse [lees verder]

Wie valt er nog te vertrouwen…

Recensie Pieter Jan Verstraete - 23/09/2022
Eerder mochten we hier de vorige thriller Rookgordijn van het Noorse auteursduo Jørn Lier Horst (oud-rechercheur) en Thomas Enger (journalist)  bespreken. In hun derde gemeenschappelijke thriller Slagzij (Noors: Slagside) bewijzen ze andermaal hun kunnen. Beiden zijn goed op elkaar ingespeeld.
Interne [lees verder]

Cyriel Verschaeve als beeldhouwer, een leerrijke inventaris

Recensie Pieter Jan Verstraete - 17/07/2022
Op het voorbije Cyriel Verschaeve-colloquium op 2 juli in Alveringem liet referaathouder Paul Verbraeken zijn toehoorders weten, dat Verschaeve (1874-1949) in zijn boetseerwerk, “hoe geïnspireerd en gedreven ook”, het nodige vakmanschap ontbrak. Een echte scholing, opleiding had hij nooit genoten. [lees verder]

De Friezen en de Eerste Wereldoorlog

Recensie Pieter Jan Verstraete - 30/06/2022
Direct na het losbarsten van de Eerste Wereldoorlog in augustus 1914 stelde Winston Churchill, toen minister van Marine, aan het kabinet voor om het Nederlandse Waddeneiland Ameland met 3000 mariniers te gaan bezetten. Hij wilde er een vlootbasis uitbouwen om van daaruit de Duitse Bocht, alsook Denemarken [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.