De taal van zwijgenden

‘Ik zag mezelf mijn broer mijn ouders. En daar kwam de moeder aanrennen. Schreeuwde dat ze iets moesten doen. Hem moesten redden. De dieren loeiden van opwinding. Het paard hinnikte doden doden.’

Het verhaal van een zus, Jana Kippo, die in een sneeuwstorm terugkeert naar ‘Het Hoge Noorden’, haar ouderlijk huis, waar haar tweelingbroer, die iedereen Broer noemt, zich dood drinkt, denkt ze. Beetje bij beetje ontdek je wat er aan de hand is.

‘Hij weet niks van mij. Ja behalve dat ik een vadermoordenares ben maar dat weet iedereen. Ja zei mijn broer dat weet iedereen. Behalve dat hij niet stierf.’

Dat Jana als kind haar vader probeerde te vermoorden met een hooivork, bijvoorbeeld.
Dat Broer daar uiteindelijk in slaagde en bij haar werd weggehaald. Dat ze nu een relatie begint met een schilder, die als 10-jarige zijn oudere broer zag omkomen in een hooizolderbrand. Dat schuldbesef, dat trauma.

‘Ik schilder om te begrijpen. Dat is de enige reden dat ik schilder. Ik schilder me naar de binnenste kern van mijn geheugen toe. En nu schilder je je naar de binnenste kern van mijn herinneringen toe zei ik. Onze herinneringen ik was er tenslotte ook bij. Ik hoop dat je veel rode verf op je palet hebt zei ik.’

Dat ze werk vindt bij de thuiszorg en zieke, dementerende oudjes gaat verzorgen: wassen en douches en luiers verversen en eten serveren en zalfjes insmeren.
Dat ze mee gaat jagen met een groep mannen en zij, roofdier, weigert om op elanden-met-kleintjes te schieten.

De taal van zwijgenden
Elke mens, elk personage lijkt hier wel beschadigd, fysisch of psychisch. Het gevolg van zo’n gesloten gemeenschap? Er wordt veel gezwegen.
Sommigen weten alles en ze zwijgen. Soms is het een voordeel.’
En: ‘Soms is die stilte niet in staat om naar nieuwe woorden te zoeken.’
Dat onuitgesprokene maakt de relatie tussen Jana en John intens: niet alles moet voortdurend uitgelegd, verklaard worden. Hoewel het daar tenslotte toch toekomt. En niet iedereen blijkt te zijn wie hij beweert te zijn.

Ja, ‘Mijn broer’ is een donker verhaal, – de Scandinavische natuur in het hoge noorden – naturalistisch zeg maar met gewelddadige taferelen, maar als schijnbare tegenstelling tegelijk ook liefdevol. Een luisterrijk verhaal, een leesrijk verhaal. In een snelvaart en een meesterlijke zeggingskracht die je als lezer buiten adem laat. Smirnoffs schrijfstijl is daarin bepalend. Buiten een punt gebruikt zij bijvoorbeeld geen leestekens. De punt de onderbouw blijft bestaan. Een rauw punt rouwpunt. Dat maakt haar zinnen tot pure spreektaal, vaak ook met slechts half uitgesproken gedachten, zinnen die plots eindigen. Afbreken. Zoals mensen praten.

Mokerslag
Oppassen met boude beweringen en superlatieven, maar Mijn Broer is ronduit indrukwekkend. Een verhaal over een brute, gewelddadige vader die zijn kinderen terroriseert, mishandelt en misbruikt, klinkt op zich al méér dan mis. En is niet nieuw. Er zijn zwijnen onder de mensheid. Dat besef dus.
Maar hoe! Hoe Smirnoff dit vertelt, ‘de stomp in de maag’ zoals de uitgever dat noemt, hoe ze flashbacks verweeft in het leven van vandaag, de wrange jeugdherinnering – ‘de teleurstelling weergalmde tot in het heden’ – hoe ze een uitgekiend ritme hanteert dat je als lezer even op adem laat komen, hoe ze dit verhaal als een mokerslag opbouwt en reconstrueert, het is authentiek en ontzagwekkend. Je bent er zó – meteen – ondersteboven van.

‘We waren geen liefhebbende familie. We waren slechts genendragers die nageslacht op de wereld zetten en deden wat gedaan moest worden. Meestal op de slechtst denkbare manier en met pover resultaat.’

Sommige boeken lees je met een glimlach op de lippen, dit lees je met toegeknepen mond. En hoe je na de laatste bladzijde dit boek even vast houdt met een ronding om de lippen: de O van bewondering.

Karin Smirnoff is inmiddels de nieuwste Scandinavische literaire sensatie – haar JanaKippo trilogie verkocht 600.000 exemplaren – het is wachten op verdere vertalingen.
Smirnoff staat meteen op mijn ‘verrekijkerslijstje’: schrijvers om in het oog te houden.

 

Jana Kippo-trilogie Mijn broer | Karin Smirnoff

Paperback / softback | Nederlands | Vertaalde literaire roman, novelle

Jana komt thuis om haar tweelingbroer Broer op te zoeken, die nog steeds in de kleine vervallen familieboerderij woont en zich vastbesloten aan het dooddrinken is. Ze sluit zich aan bij het geheel mannelijke jachtgezelschap, waar ze weigert op elanden met kalveren [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

Zonder kunst geen leven

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Omdat de muze‘ is het levensverhaal van Sara de Swart die zich ophoudt en deel uit maakt van de Tachtigers, de nieuwe kunst- en literaire beweging in Nederland, anno 1880 en later.
Net zoals Zora del Buono in ‘De maarschalk’ (hier eerder besproken) de levensloop van haar grootmoeder, [lees verder]

De verbeelding als betere werkelijkheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Ze leggen een gezicht bloot van meer dan 2000 jaar oud en dat niemand in al die tijd had gezien. ‘Het gezicht van een vrouw , uit één stuk gehouwen in steen. De kalksteen gaf het een maagdelijke aanblik, zoals een gesluierd gezicht van marmer. Ze keek recht voor zich uit, met een peilende, doordringende [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.