De schaduwzijde van het licht

Het begint als ik overal om moet huilen.
(…) Om de zakdoek die van de waslijn ontsnapt, maar verstrikt raakt in een hoge boom en wanhopig in de wind blijft wapperen.
Het heeft niets met haar te maken, en toch moet ik bij alles aan haar denken.

Zo begint Nieuweling, het debuut van Marion Bruinenberg: een fascinerend boek.
Beeld je in dat je in een afgelegen dorp woont, ergens in de bergen, waar je tijdverdrijf letterlijk wordt: hoe verdrijf ik de tijd en tracht ik verveling te vlug af te zijn.
Zo leest de vertelster Simone boeken: de behoefte om zelf te leven had ze niet, de personages in haar boeken deden dat voor haar. Lezen gaf haar controle, rust.

‘Ik voedde mezelf met andermans bestaan, zodat ik als beloning weer wat meer mens mocht worden.’ 

De dagelijkse sleur worden rituelen, gewoonten en aanpassingen aan het onbestaande, want haast uitgestorven dorpsleven, dat als in een schilderij verstild lijkt. Levenden die al dood zijn. Tot er iemand opduikt in het leven van Simone en kleur in het dorp brengt. Ook letterlijk.

Het dorp is niet alleen oud, het is eenzaam. In de steek gelaten. Het ligt in een zacht glooiende vallei en heeft als enige gezelschap de akkers en velden die eromheen liggen. Als de wind waait, trillen de grashalmen en verandert het landschap in een zee van groene golven. Steeds maar weer spoelen ze over de velden, en toch komen ze nooit verder.’

In het dorp gebeurt niets, verandert niets, – alles wordt slechts herinnerd. De mensen die het dorp nu nog verlaten, doen dat niet uit vrije wil, maar worden door de dood gedwongen. Alles gaat er zoals het hoort, lijkt wel het motto van het dorp en zijn inwoners.

‘Boven hun. hoofden hingen een paar vogels stil in de lucht. Ze sloegen hun vleugels wel uit, maar kwamen toch niet verder.’

De keuzes die je maakt, overhellend van links naar rechts, zoals een weegschaal die nooit in evenwicht is. Dorp of stad? Aanpassen of rebelleren? Slachtoffer of dader? Trots of schaamte? Moeder of vader?
Simone voelt zich wel vaker twee kinderen: een van haar vader en een van haar moeder, alsof gesplitst.  Het laat haar verscheurd achter, dus blijft ze waar ze is, want ‘als je niet kiest kan je ook geen fouten maken’.
Ze ondergaat het gelaten en toch is er dat vurige verlangen om te leven. Terwijl ze zelf er niet zo veel aan vindt, aan dat leven.

Overschaduwd

Sommige alinea’s zijn met een penseel geschreven: schilderijtjes, waarin je de liefde voor taal aanvoelt. Een stilistische weergave, een verzinnebeelding van wat de auteur met haar ogen in haar donkere kamer opgeslagen heeft. En nu blootstelt aan het licht.
Dat is ook een thema van het boek. De schaduw die door de hoge omringende bergen over het dorp, over de mensen hangt. Negen maanden lang.

En dan verschijnt Eveline, botanicus die planten en bloemen komt bestuderen die zo lang in de schaduw moeten groeien en zich aangepast hebben aan de extreme omstandigheden.
Het contrast kan niet groter zijn: de kleurrijke logé die als het ware de zon in huis brengt door haar niet te stoppen woordenval, haar enthousiasme, haar levenslust. Haar vertrouwen in de wereld om haar heen. Maar niets is wat het lijkt.

De goddelijke natuur

Nieuweling‘ laat je opnieuw kennismaken met de natuur. Want, ‘we lijden aan plantblindheid’, zegt Eveline. We zien het niet meer. We hebben er geen oog voor. ‘De meeste mensen lopen, rijden en vliegen langs de mooiste bomen, bloemen en struiken zonder ze waar te nemen. We delen de natuur geen actieve, maar een passieve rol toe in onze omgeving: die van opvulling in de achtergrond.’
De beschrijvingen van het landschap tijdens de wandelingen van Simone en Eveline brengen je als lezer dichter bij de natuur. Mooi van Bruinenberg!
Het was een genot om haar te volgen, haar ogen te zien zoeken, haar te zien terugdeinzen als ze een plant ontdekte, alsof die zojuist voor haar tevoorschijn was gekomen. Zij zag alles alsof het nieuw was, elke dag is anders. Alleen al door naar haar te kijken, werd ik steeds vrolijker.’
Eveline als Gaia, de godin van de natuur.

Maar net zoals je planten op hun hoogtepunt moet snoeien, juist om ze te behouden de wilde uitschieters moet wegknippen, moet je vriendschap in evenwicht houden, leert Simone. Want alles heeft een schaduwkant. Zoals de waarheid ook zijn leugens kent.

Eveline vertrekt. Maar dat is niet het einde van het verhaal. Integendeel, dan begint het pas.
En word je toch nog verrast.

Nieuweling is heel gewoon een heel mooi debuut: een sterk verhaal, met liefde voor taal geschreven, dat je met plezier leest en blijft lezen.
Zonder meer een top tien boek.

 

Nieuweling | Marion Bruinenberg

Paperback / softback | Nederlands | Literaire roman, novelle

"Droomdebuut. Met grote precisie verkent Marion Bruinenberg in Nieuweling de menselijke geest." ***** Elsevier Weekblad"Geweldige debuutroman." Mezza ADSimone woont in een donker dorp diep in de bergen, [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

Zonder kunst geen leven

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Omdat de muze‘ is het levensverhaal van Sara de Swart die zich ophoudt en deel uit maakt van de Tachtigers, de nieuwe kunst- en literaire beweging in Nederland, anno 1880 en later.
Net zoals Zora del Buono in ‘De maarschalk’ (hier eerder besproken) de levensloop van haar grootmoeder, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.