De roep van de moeder op het kuiken in het ei

Ieder kind heeft recht op een trauma. Dàt maakt je rijk. Dat is weelde. Op de bodem, juist  op de dieptepunten, kun je wakker worden in een nieuwe realiteit. Juist als alles kapotgaat kun je opnieuw beginnen.’

Ik heet Schuld. Aangenaam.

‘Niet iedereen kon gered worden, misschien wílde niet iedereen gered worden, ook al drong de omgeving nog zo aan. Moéten aanpassen, moéten conformeren aan de wil van de omgeving. Katharina (Kat) worstelt er heel haar leven mee.
Ze voelt zich almaar schuldig: schuldig omdat haar ouders niet die genegenheid voor elkaar tonen waar zij van droomt, schuldig omdat haar moeder haar nooit in de armen sluit (letterlijk en figuurlijk), schuldig omdat haar oma alleen stierf, schuldig wanneer ze het woord ‘concentratiekamp’ hoort, schuldig als ze later in haar relatie haar relaas niet kan doen… ‘Hoe kon ik het vertellen als ik het zelf niet eens begreep?’

‘Ik weet wat er op jouw grafsteen komt er staan. Sorry dat ik hier lig.’

Een oorlog in een oorlog

Zo ziet Kat haar leven: haar oma gestorven én niet veel later haar vader in een fabrieksongeluk.
Haar moeder afwezig en in de weer met andere mannen.
Ze lieten elkaar los, ieder in hun eigen wereld, met hun eigen definities van geluk.’
Altijd al zocht Kat beschutting tegen haar eigen kleine oorlog, tegen haar gebrek aan geborgenheid.
Laat dat het thema van het boek zijn.

‘Zal mijn kind besmet worden met mijn verdriet, met het verdriet van mijn moeder?’

Dát zijn de vragen die ertoe doen.

‘Wist je dat de moeder en het kuikentje al met elkaar praten als het nog in het ei zit? Zo kan het kuiken de roep van de moeder herkennen wanneer het uit het ei kruipt.’

Familiegeheim

Op latere leeftijd ontdekt Kat het verborgen gehouden verhaal van haar moeder die tijdens de Tweede Wereldoorlog op feestjes van de Duitse bezetter werkte, informatie doorgaf aan het verzet en noodgedwongen onderdook op Texel. Ook daar wordt ze geconfronteerd met de ‘Duitsers’.

Zo begrijpt Kat de bij momenten vreemde houding van haar vader in haar jeugd, de kinderen die haar ‘besmet’ noemden, de anonieme scheldbriefjes onder de voordeur, de vaak afwezige blik in de ogen van haar moeder…

Ze wil weten maar dat weten maakt haar alleen triest. En eenzaam.

Soms sneeuwt het in april is een sterk verhaal, – vooral het deel over haar moeder Helena is meeslepend en aangrijpend. Een verhaal dat  gebaseerd is op waar gebeurde feiten en dat Janneke Siebelink in dit debuut mooi uitwerkt en construeert.
Een aanwinst!

 

Soms sneeuwt het in april | Janneke Siebelink

Hardback | Nederlands | Literaire roman, novelle

Soms sneeuwt het in april vertelt het verhaal van een meisje dat opgroeit met het gewicht van haar moeders oorlogstrauma op haar schouders. Een aangrijpende en meeslepende geschiedenis die gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Hoe ga je om met [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Een Vlaams Huis tegen antiflamingantisme

BlogHerre Daelemans - 15/11/2022
De Vlaamse frontsoldaten in de Eerste Wereldoorlog hadden te maken met een ongezien antiflamingantisme: het zou de Vlaamse beweging enkel sterker maken.
Nieuwe politieke formaties met een voorheen nooit gezien Vlaams-nationaal programma dienden zich aan: de wens van zelfbestuur werd steeds duidelijker [lees verder]
Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.