De nieuwe Don Delillo

Een man die gedurende zijn vlucht alleen maar een stoelnummer is, leest hardop de cijfergegevens van het vliegtuigschermpje boven zijn hoofd. Statistieken. Zijn vrouw naast hem luistert ternauwernood, ze schrijft alles op wat haar te binnen schiet in een klein notitieboekje. Om over twintig jaar, als ze dan nog leeft, te achterhalen wat ze nu niet meteen begrijpt.

Het vliegtuig maakt een noodlanding. Ook in het ziekenhuis — de man heeft een crash-kras op zijn voorhoofd — praat de onthaalmedewerkster vastgeroeste formules als zinnen.

De Derde Wereldoorlog, al noemen we het niet zo

Alle elektronica is uitgevallen: forenzen verliezen zichzelf op straat zonder hun smartphone tegen hun oor. Verkeerslichten doven uit, een digitale politieagent verstart als een standbeeld in houding. De lift blijft onbeweeglijk stil, het grootbeeldtelevisiescherm in de huiskamer blijft zwart. De aanwezigen – twee mannen en een vrouw — zitten te wachten op de Superbowl, een American football-wedstrijd. De man voor het scherm praat op de duur zelf sportverslaggeving na van een fictieve wedstrijd, doorspekt met tv-reclameslogans die hij jarenlang hoorde. En onbewust in zich opnam. ‘Verzachtend en vochtinbrengend. Biedt u twee keer zoveel voor dezelfde lage prijs. Vermindert de kans op hart- en geestesziekten.’

Zijn vrouw zit anderhalve meter verder in een schommelstoel. En toch zo vastgeklonken aan mekaar dat ‘er ooit een dag komt dat we allebei zijn vergeten hoe de ander heet,’ zegt ze. Een eeuwige student in dezelfde huiskamer blijft onophoudelijk citaten en denkbeelden uit zijn obsessief onderzoek van zijn idool Einstein uitspuwen.

De essentie

Dit is waar het om gaat in het nieuwste boek, De stilte, een kortverhaal, van Don Delillo. Boekenliefhebbers kennen hem van onder meer Onderwereld, zijn ‘Great American Novel’ over de ziel van de Amerikaanse samenleving. Delillo’s verhalen kenmerken zich vooral door een fatalistische, bijna dystopische visie op het technologisch universum en de daaruit voortvloeiende weerloosheid. Het onvermijdelijke falen. Hoe geavanceerder, hoe kwetsbaarder.

Wat zijn we nog zonder technologie? Elke mens moet zich dan opnieuw zien uit te vinden. De stilte is daar een stilistisch uitgepuurde versie van: zijn kwintessens, samengebald in een kortverhaal — zelfs met een grotere bladspiegel, slechts 124 pagina’s. De wereld is alles, het individu is niets. Begrijpen we dat allemaal?, is de slotzin van het boek. Waarna de man, handen in de nek gevouwen, enkel nog naar een zwart scherm blijft staren. Hopend op wat niet komt.

Gelatenheid

De deskundigen zullen het wel oplossen, lijkt de algemene teneur. ‘Is dit de onverschillige berusting waarmee de ondergang van de wereldbeschaving zijn beslag krijgt,’ vraagt de vrouw in het luchtledige. Het uitvallen van alle systemen en dat gelaten accepteren: misschien hebben we er altijd wel naar verlangd, subliminaal, subatomair, schrijft Delillo.

Dit team is klaar om uit de schaduw te treden en de gelegenheid aan te grijpen De man doet verslag terwijl hij gebiologeerd naar het zwarte tv-scherm blijft turen. We moeten onszelf steeds voorhouden dat we nog leven, zegt Tessa, vliegtuigpassagier en net niet neergestort, maar ‘genoodland’, al is dat officieel geen werkwoord. Ontwijkt de tackle, passt de bal — onderschept!

Treurend

‘E-mail-loos. Probeer je het eens voor te stellen. Zeg het hardop. Hoor hoe het klinkt. E-mail-loos.’ En: ‘Waar is het gezag dat zich over onze beveiligde elektronica ontfermt, ons encryptievermogen, onze tweets, trollen en bots? Is alles in de datasfeer blootgesteld aan storingen en diefstal?’ Het is een verpleegster in het ziekenhuis die haar gedachten de vrije loop laat. ‘En moeten we hier dan maar gaan zitten’, vraagt ze retorisch, ‘treuren over ons lot?’

Misschien leven we in een geïmproviseerde werkelijkheid. Een toekomst die nog geen vaste vorm hoort aan te nemen. Uiteindelijk hoeven we alleen maar onze situatie in ogenschouw te nemen, zegt de Einsteinadept. Wat er ook gebeurt in het heelal, we zijn nog steeds mensen, de menselijke scherven van een beschaving.’ Dat gonst even na: … de menselijke scherven…

Dit boek, De Stilte,  laat je toch – even – verstild in de verte kijken.

De stilte | Don Delillo

Hardback | Nederlands | Vertaalde literaire roman, novelle

De stilte van Don DeLillo speelt zich af op een bijzondere zondag in het jaar 2022, Super Bowl Sunday. Vijf mensen hebben een etentje gepland in een appartement in Manhattan. Een emeritus hoogleraar natuurkunde, haar echtgenoot en een van haar oud-studenten [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Een Vlaams Huis tegen antiflamingantisme

BlogHerre Daelemans - 15/11/2022
De Vlaamse frontsoldaten in de Eerste Wereldoorlog hadden te maken met een ongezien antiflamingantisme: het zou de Vlaamse beweging enkel sterker maken.
Nieuwe politieke formaties met een voorheen nooit gezien Vlaams-nationaal programma dienden zich aan: de wens van zelfbestuur werd steeds duidelijker [lees verder]
Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.