De kudde graast verder

Eén buitenbeen is geen doorbraak. De Vlaamse pers blijft een weide met een ampele kudde. De oplossing is Nederland.

Wat is een kopblad? Het antwoord vindt u achteraan, gelieve toch eerst enkele paragrafen te lezen. Luc Pauwels is een crème van een VRT-journalist, met zijn reportages, dossiers en analyses. Voor hem schakel ik mijn buis in, voor de rest blijft zij op negen tiende van de avonden grijszwart. Je kan beter een Franse, Nederlandse of Britse krant of zender volgen.

Een hartenkreet uit medialand

Het roomsoes-gehalte van Pauwels klimt met zijn Journalistiek in tijden van fake news. Een hartenkreet na decennia in het vak.

Twee punten vallen in het boek meteen op: ten eerste de vrees waarmee hij zeven jaar worstelde om ietwat vuile was te tonen, en ten tweede de omzichtigheid om de bazen van de VRT en de media in het algemeen niet te kielhalen.

U moet het boek lezen: het zal u de bevestiging bezorgen van wat u reeds jaren voelt, weet en ziet. In Vlaanderen is een journalist lid van een kudde aan de leiband van wat gisteren politiek correct heette, en vandaag woke. Luc Pauwels ontdekt deze waarheid. Tot zijn verbazing achterhaalt hij dat kerncentrales — die voor de mediabazen, hun voetvolk en de Vivaldi-bewaarengelen van gazet en teevee, synoniem zijn aan Hiroshima, (’toch, ja toch en godverdomme’ — Pauwels zegt noch schrijft het, maar je hoort het hem binnensmonds fluisteren) — nuttige en fijne kanten hebben.

Rechtse zakken

De verleiding is om Pauwels uitvoerig te citeren, maar koop het boek en doe dat zelf, om te graaien in de eigen ervaring van mediatieke botsingen. Maar vooraf, om de sfeer te schetsen die hij op zijn wijze beschrijft, geef ik u een inkijkje in de mediatieke wereld. Met het team van het economisch magazine Trends, dat ik dertig jaar leidde, waren wij voor 75% van de confraters rechtse zakken, outcasts, lijfeigenen van het kapitaal. Het grootste part van de ex-Pol & Soc’ers kon zich geen ander perspectief indenken dan wat de sociaaldemocratie en haar groene uitbreiding voorhielden.

Heeft het ons verdriet? Bijlange niet: wij voelden ons gevleid om het schimpen. Rebel zijn is opfleurend, het leven is anders saai. Vooral door de herhaalde vaststelling dat alles verkruimelde waar de politiek correct-denkende mediaklasse voor applaudisseerde. Om in de branche te blijven: De Morgen, een initiatief van gauchisten, leeft anno 2022, en reeds jaren voordien, bij de gratie van een topondernemer met het hart (lichtjes) links maar zeker de portemonnee rechts.

Geen echte mediakritiek in Vlaanderen

Hoe komt dat toch, die blijvende linksige stempel van onze media? Dat is omwille van het kudde-effect: men houdt zich graag op te midden van gelijkgezinden, verkondigt noch in conversaties, noch in artikelen, noch in commentaren knallende woorden. Liever wordt men omhelsd door de vakbroeders dan doen waarvoor men wordt betaald: nieuws en analyses brengen met ballen. Ook al dreinen de confraters in koor: ‘Bah!’

Het is ook omwille van het ontbreken in Vlaanderen van stelselmatige en kundige mediakritiek. Mark Grammens zaliger fouilleerde in zijn eenmansblad Journaal de media en leunde daarbij op zijn jarenlange ervaring in de Britse pers (waar hij onder meer medewerker was van The Guardian). En Johan Sanctorum herhaalt die oefening in Doorbraak, en de ontslagen, want te brutaal en te eerlijk, VUB-prof Frank Thevissen koterde messenscherp in de Vlaamse pers.

Waar is echter iets belangrijkers? Een vakblad gestuurd, beheerd, gevuld door de communicatiefaculteit van een Vlaamse universiteit of van Vlaamse universiteiten? Waarom bestaat hier geen kopie van de Columbia Journalism Review (CJR) of de American Journalism Review? Wie vergelijkt vlot, intelligent, hard de kwaliteit van bijvoorbeeld de energieverslaggeving van De Standaard, De Morgen, De Tijd, VRT en VTM? Geen kat.

De Vlaamse Vereniging van Journalisten heeft het ledenblad De Journalist dat neigt naar een CJR maar er kan veel en veel meer. In Vlaanderen is er professionele kritiek op boeken, op theaterstukken, op coureurs, op duivenmelkers, op pianisten, op politici, op alles, maar geen doorlopende, combattieve praat over de zogenaamde vierde macht (de media). Zij doet haar goesting, voelt zich o zo lekker en mooi en ideaal. Dus prachtig werk, Pauwels.

In Vlaanderen geen erkenning

Vorig jaar in de lente verscheen Kobalt blues van Erik Bruyland, ex-medewerker van Trends, een goede collega en een vriend, over de plundering gedurende de jongste 70 jaar van de Congolese bodemrijkdommen door Gécamines en een sliert van internationale roofbaronnen (Chinezen, Amerikanen, Belgen). Parallel lag Cobalt blues, de Franse vertaling, in de etalage. In de Vlaamse pers, hoofdzakelijk door wat zich kwaliteitsmedium meent te mogen noemen, is het boek doodgezwegen. Wel is er een resem van lof in de Belgische en Afrikaanse Franstalige pers.

Onderhandeld wordt over een Engelse editie. Een verslaggever van De Morgen besteedde twee uur in gesprek met de auteur, was laaiend enthousiast, beloofde wekenlang dat het interview zou gepubliceerd worden. Twaalf maanden later slaapt het nog immer in zijn schrijfmachine. Waarom wordt het boek weggegomd? De hoofdreden is dat Bruyland, geboren en getogen in Kolwezi, en het kobalt onder zijn neus zag opduiken, genuanceerd verhaalt over de kolonisering van ‘ons Centraal-Afrika’. Dat botst met de ultra’s van het wokisme. Een bij-reden voor dit weggommen — ik lijd niet aan achtervolgingswaanzin — is dat hij een ex-journalist van Trends is, en dus niet koosjer. Zo werkt het ons-kent-ons van de Vlaamse media.

Kopblad

Plaats nu voor het kopblad. Dat is een lokale editie van een dagblad met dezelfde of grotendeels dezelfde inhoud als het hoofd- of moederblad. Voor betere journalistiek in Vlaanderen heeft Luc Pauwels tips. Een bazooka is echter op zijn plaats. DPG Media — gemakshalve de mediakring rond Het Laatste Nieuws — bezit kwaliteitskranten in Nederland (zoals De Volkskrant). En Mediahuis — gemakshalve de mediakring rond De Standaard — idem dito (zoals NRC). Je bevuilt het nest niet met de vaststelling dat de Nederlandse journalistiek veel sterker is dan de Vlaamse. Eén voorbeeld: de betere artikelen die de jongste jaren verschijnen in De Standaard zijn ‘gekoppensneld’ bij het Nederlandse zusterblad NRC.

Wie een heuse boekenrubriek zoekt vergeet de Standaard der Letteren en kiest voor de vrijdagse boekenkatern van NRC. Minder zweetvoetengeur. In grote lijnen gaat hetzelfde op voor de vergelijking van De Morgen en De Volkskrant. De Vlaamse lezer — voor de kijker geldt een gelijkaardige operatie — is beter af met De Standaard als kopblad van NRC, met onder meer de automatische aanwinst van een correspondentennet buitenland om jaloers op te zijn, en De Morgen als kopblad van De Volkskrant.

Gevolg: professionelere kranten in Vlaanderen met hogere creativiteit, betere pennen, betere artikelen, betere columns, betere internationale verslaggeving. Een mediatieke Lage Landen op de deurmat van de Vlaamse lezers is zuivere toegevoegde waarde.

Dank u, Luc Pauwels, om het verschijnen van die toekomst mee mogelijk te maken.

 

Journalistiek in tijden van fake news is verkrijgbaar in onze webwinkel.

Journalistiek in tijden van fake news | Luc Pauwels

Paperback / softback | Nederlands | Non-fictie informatief/professioneel algemeen

"Doen we als mainstream media onze job wel goed genoeg?" Het is een vraag die VRT-onderzoeksjournalist Luc Pauwels al jaren bezig houdt. Want hij ziet te veel verontrustende alarmsignalen. Een themadossier in "De Journalist" in februari 2021 gaf aan dat de vertrouwenscijfers [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Frans Crols

Woody Allen en de Vlaamse Beweging

Recensie Frans Crols - 03/06/2022
Messianisme is een Joodse traditie en voortgang die uitwaaierde. Het is Bijbels, christelijk, marxistisch, ecologisch, Vlaams, actueel. Je vindt messianisme in eigen dosissen bij Franz Kafka, Martin Buber, Karl Marx, Woody Allen, Greta Thunberg, Bart De Wever en Tom Van Grieken.
Een sliert messianisme [lees verder]

Lenin, plunder de plunderaars

Recensie Frans Crols - 17/05/2022
De titel is een vondst, de omslag toont een leeuwachtige hondenkop in Vlaamse kleuren met een zweem rood. Uitgeverij EPO publiceert ‘Debatfiches van de Vlaamse elite’. De Vlaamse Osservatore Proletaro (EPO staat voor Education Prolétaire, Proletarische Opvoeding) groepeert denkend klein [lees verder]

Rusland, de hel van Dante

Recensie Frans Crols - 10/05/2022
Scheldwoorden passen niet bij een boekbespreking. Je moet je bij de bundel van Bill Browder hoofdstuk na hoofdstuk verbijten. De top van Rusland is melaats met korstendikke leugens en zwavel.
De Goddelijke Komedie
‘De stromen bloed die uit hun wonden dropen, vormden, tezamen met hun [lees verder]

De kudde graast verder

Recensie Frans Crols - 20/04/2022
Eén buitenbeen is geen doorbraak. De Vlaamse pers blijft een weide met een ampele kudde. De oplossing is Nederland.
Wat is een kopblad? Het antwoord vindt u achteraan, gelieve toch eerst enkele paragrafen te lezen. Luc Pauwels is een crème van een VRT-journalist, met zijn reportages, dossiers [lees verder]

Matthias Desmet ‘De psychologie van totalitarisme’ en het Ministerie van Waarheid in Moskou

Recensie Frans Crols - 08/03/2022
De oorlogsroes van de Russen weerkaatst het rijzende totalitarisme van het Kremlin. Na de drollige Stalin en Hitler is Poetin dé moderne totalitair, een man met het lijf en de kop van de hoofdacteur van een kantoorsoap. Het gevaarlijkste type.
Transhumanisme
Een koene en modieuze denker [lees verder]

De kerk trilt los van Vlaanderen

Recensie Frans Crols - 01/03/2022
Kerkelijk had 1962 een primeur, een diepteduik met een onderzoeksboek in de Vlaamse Kerk door gewijden en leken. Zestig jaar later volgt een herhaling met ‘De Kerk in Vlaanderen’. Luidt de titel over 60 jaar ‘De Islam in Vlaanderen’ bij gebrek aan Kerk?
Verzwakking
In [lees verder]

Waarom de wereld niet sneuvelt

Recensie Frans Crols - 15/02/2022
‘De wereld in 2050 kapot’. Groene catastrofisten verspreiden dergelijke profetieën. De werkelijkheid is verwarrender én veerkrachtiger dan het refrein ‘Het einde is nabij’. Een wijs boek vindt de weg.
Homo Deus, ja u en ik zijn Mensgoden, staat tussen mijn boeken. Het [lees verder]

Christendom voor iedereen

Recensie Frans Crols - 01/02/2022
Een Leuvense nieuwtestamenticus schreef een meeslepend boek over het christendom ontluikend in de Grieks-Romeinse wereld. Een medicijn tegen moedeloosheid en nietsisme. Iedereen in Vlaanderen is cultureel christen.
Tegen moedeloosheid en kromdenken
Traditie en herbronnen zijn champagne tegen [lees verder]

De algocratie wordt uw nieuw leven

Recensie Frans Crols - 20/01/2022
Angsthazen en roeptoeters springen over mekaar bij de Artificiële Intelligentie. Zijn de algoritmes, die de macht van ieders leven worden, hoopgevend, neutraal, afschrikwekkend, ethisch of onethisch? ‘Wij, robots’ van Lode Lauwaert van de KU Leuven hakt wegeltjes door het kreupelhout.
[lees verder]

De Belgische ruimtevaartmissie

Recensie Frans Crols - 19/12/2021
De Zuidpool is sedert een eeuw ook ons territorium. Adrien de Gerlache opende in 1897 Antarctica voor Belgisch geld en Belgisch patriotisme. Julian Sancton, een Amerikaan, schreef een waarheidsgetrouwe thriller over de Belgica en zijn avonturiers. Uitstekende lectuur tussen Kerst en Oudjaar.
Laatste [lees verder]

Zieken worden zombies

Recensie Frans Crols - 01/11/2021
Het schandaal is Amerikaans, de branche is Belgisch. Opioïden dreven 450.000 mensen naar de dood. De verslavende pijnstiller OxyContin sloopte zieke en zwakke Amerikanen. De rijke joods-Amerikaanse Sacklers dachten voornamelijk aan hun geldkoffer. Tot de bejubelde filantropen paria’s werden.
[lees verder]

Het kringloopkatholicisme groeit

Recensie Frans Crols - 02/10/2021
Eindelijk verschijnt er een goed en mooi boek van een Vlaamse historicus over missionarissen. Waren het knechtjes van de kolonialen, racistisch geïnspireerde oppermensen, simpelen van geest die een religie uitventte waar geen behoefte aan was?
Het verkruimelende kerkse
De grootste oen kent [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.