De Kiekeboes in troebel water: prachtig stripverhaal mist iets

Het nieuwe album ‘In troebel water’ is vermakelijk en prachtig getekend. De tekenstijl begint wel steeds meer af te wijken van de klassieke Kiekeboe-verhalen van geestelijke vader Merho. Kiekeboe blijft ondanks wel onschuldig en soms kostelijk vermaak voor jong en oud.

De Kiekeboes is één van de populairste stripreeksen in Vlaanderen. Een door en door Vlaamse strip die helaas nooit echt potten brak in Nederland en ook bijzonder moeilijk buiten het Nederlandse taalgebied te slijten bleek. De echte fans blijven de reeks allicht tot hun dood Kiekeboe noemen, maar de uitgeverij besloot enige jaren geleden om de reeks te hernoemen naar De Kiekeboes. Volgens de oorspronkelijke tekenaar/schrijver Walter Merhottein dekte de nieuwe naam beter de lading. Het was een soort verjongingsoperatie, die ook de overdracht naar nieuwe tekenaars en scenaristen moest vereenvoudigen.

Merho-opvolgers

Dit album is van de hand van striptekenaar Kristof Fagard en scenarist Peter Van Gucht. Fagard is zondermeer een waardig opvolger van Merho. Fagard tekent de bekende personage zeer getrouw in Merho-stijl, maar de nevenfiguren lijken soms weggelopen uit stripverhalen uit het weekblad Spirou. Dit laatste hoeft de lezer niet te storen, al zullen er altijd die hard-fans blijven wiens leesplezier hierdoor wordt vergald.

Scenarist Van Gucht daarentegen laat enige steken vallen. Het meest ergerlijke zijn de krampachtige kiekeboenamen. Merho had de gewoonte om personages lachwekkende namen te bezorgen en dit droeg bij tot het plezier. In dit album zijn die namen vooral ergerlijk en vaak ook fout. Tot overmaat van ramp wist Van Gucht blijkbaar niet dat het leesteken tilde in het Spaans op de N komt te staan zoals in España en nooit op de klinker O (dat is Portugees). Twee keer maakt hij die fout. Bij de slechterik ‘Nico Lodeõn’ irriteert dit het meeste. Ook de namen die op Z eindigen zoals Cardanaz, Ramenaz enzovoort zijn daardoor extra belachelijk voor wie een beetje een notie Spaans bezit. Dan nog liever Jommekesspaans in dialogen. De krampachtigheid waarmee alle namen van frisdrank, hotel tot luchthaven grappig moeten ogen is een beetje kinderachtig en vooral flauw.

De jonge lezertjes zullen hier niet over struikelen. Die jonge lezertjes zullen dan weer wel de lappen uitleg in de tekstballonnen vervelend vinden. Van Gucht wil gewoon teveel uitleggen in de dialogen. Van de ijsbergtheorie heeft Van Gucht blijkbaar nog nooit gehoord. Hoe minder de auteur uitlegt over de motieven van de slechten of de inhoud van een geheim, hoe meer de plot tot zijn recht komt. Alfred Hitchcock zei ooit dat een geheime formule enkel boeiende cinema opleverde als ze geheim bleef. Bij strips is dit niet anders. Het voorkomt ook allerlei onzin op het einde van het verhaal waar Kiekeboe moet vertellen dat het namaakgoud zijn glans verliest in aanraking met zuurstof. Los van het feit dat dit laatste uit de vorige pagina’s van het verhaal zeker niet op te maken viel. Dergelijke kunstgrepen zijn ook niet te vertalen in een beeldverhaal. Een slimme scenarist vermijdt dit.

Van poppenkast tot stripinstituut

Merho begon de reeks Kiekeboe ooit als een spin-off van het populaire poppentheater van zijn broer. Voordien tekende Merho de stripreeksen Pats en Tits voor de Studio Vandersteen. Dit waren strips voor de jongere lezertjes. Die doelgroep qua leeftijd was geen toeval. Pats was tevens het belangrijkste personage uit het poppentheater van de familie Merhottein en daarom moest na enkele albums de naam worden veranderd in Tits (naar het strohoedje dat in Antwerpen een tits heette naar de winkel Titz waar nu de Innovation huist. In de Otto Veniusstraat is nog een mooie muurschildering met die naam boven de ingang van het magazijn te zien).

Kiekeboe was vooral een krantenstrip die verscheen in Het Laatste Nieuws. De stripverhalen verschenen lang in zwart-wit ondanks het feit dat bijna elke populaire strip reeds in vierkleurendruk verscheen. Na de overgang van de liberale uitgeverij Julius Hoste naar Standaard Uitgeverij kwamen eindelijk kleurenstrips van Kiekeboe uit. Op korte tijd stak Kiekeboe Suske en Wiske naar de kroon qua populariteit.

Steeds professioneler, steeds generieker

Dat dezelfde scenarist nu zowel Kiekeboe als Suske en Wiske schrijft, lijkt een miskleun van de uitgeverij. Zo zien recente Sus-en-Wis-albums eruit als moderne Kiekeboes en omgekeerd zien diezelfde Kiekeboes er steeds minder uit als Kiekeboes.

De bladopmaak van dit album en de tekeningen zijn echter bijzonder fraai en ogen eigentijds. De decors, de auto’s enzovoort zijn bijzonder mooi getekend. De Kiekeboes lijkt in niets meer op een klassieke Vlaamse krantenstrip en kan naast Franco-Belgische stripverhalen staan qua grafische kwaliteit en prachtige inkleuring (door Ine Merhottein). In principe is dit een positieve evolutie voor de reeks. Wel moeten het team en de uitgever iets strenger toekijken op de unieke identiteit van hun product.

Het 155ste album ‘In troebel water’ loont dus zeker de moeite als losstaand stripverhaal. Dat de bewegingen van de personages dikwijls duidelijk afwijken de typische bewegingen zoals Merho die tekende hoeft de pret niet te bederven. Wat niet weet, wat niet deert. Een stripreeks evolueert nu eenmaal. Daarom is het zonde dat enkele gimmicks kenmerkend voor Merho dermate worden overdreven dat het op een pijnlijke parodie begint te lijken. Niettemin is dit album heel goed voor wie de oudere albums nog niet kent of er niet mee opgroeide. Daarom is dit album ook een goed excuus voor nieuwe lezertjes om de oudere albums te gaan ontdekken. Wie al enige jaren de strips niet meer las in de krant zal zeker met plezier dit album consumeren, om vervolgens de oude uit de boekenkast te plukken. 

De Kiekeboes In troebel water | Kristof Fagard

Paperback / softback | Nederlands | Strips algemeen

Op een dag haalt Marcel een man op aan de luchthaven. Het gaat om Juan Gotzjiménaz, afkomstig uit het Zuid-Amerikaanse mini-staatje San Rancun en bedenker van het gloednieuwe watermerk Eau Pardon. Gotzjiménaz wordt echter op de luchthaven het slachtoffer van [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Lode Goukens

Degelijk boek dat indoctrinatie uitwasemt

Recensie Lode Goukens - 10/12/2021

Om de zoveel tijd komt een vernieuwde versie uit van het boek over ‘Europa’ door VRT-journalist Rob Heirbaut en UGent-professor Hendrik Vos. Eigenlijk gaat het boek over de Europese Unie en het gebruik van de term Europa zegt meestal genoeg. Pro-EU-adepten gebruiken liefst Europa in plaats [lees verder]

Geef de kinderen een cadeau en geniet zelf

Recensie Lode Goukens - 30/08/2020
Terug voor het eten is het tweede album van de stripreeks Suske en Wiske Junior; een album dat geheel bestaat uit 32 pagina’s gags van één pagina. Het album is steengoed, werkelijk subliem, al zullen veel gags eerder voor mama of papa bestemd zijn. Een beter excuus om een album voor de kinderen te [lees verder]

De Kiekeboes in troebel water: prachtig stripverhaal mist iets

Recensie Lode Goukens - 01/09/2020
Het nieuwe album ‘In troebel water’ is vermakelijk en prachtig getekend. De tekenstijl begint wel steeds meer af te wijken van de klassieke Kiekeboe-verhalen van geestelijke vader Merho. Kiekeboe blijft ondanks wel onschuldig en soms kostelijk vermaak voor jong en oud.
De Kiekeboes is één [lees verder]

Morsen met Homerus en Vergilius

Recensie Lode Goukens - 09/09/2020
Soms vraagt een recensent zich af wat auteurs bewoog om een klassieker uit de wereldliteratuur te nemen en die dermate te verkrachten dat het bijna een strafbaar feit zou horen te zijn. Het stripboek De laatste Trojaan is zo’n misbaksel.
Niet van de minsten
De auteurs zijn nochtans niet [lees verder]

Franse censuur vertekende Belgische strip

Recensie Lode Goukens - 13/09/2020
Door de stripalbums die Eddy Paape tekende voor de reeks Jan Kordaat uit te brengen in één bundel rehabiliteert uitgeverij Scratch een van de meest onderschatte Belgische striptekenaars van de jaren 1950. Dankzij een aantal boeiende achtergrondartikels krijgt de lezer ook de context van die jaren mee. [lees verder]

Kleine prachtige lelijke tekeningen

Recensie Lode Goukens - 16/09/2020
Met Het drama van Wortelana brengen Linthout en Urbanus het 190ste stripalbum uit van de bv-strip rond de komiek Urbanus. Het album valt zeker te pruimen en is als onschuldige absurde ontspanning gewoon wat het pretendeert te zijn. Toch is het fenomeen van een lelijk getekende, absurde en vulgaire strip [lees verder]

Spannende strips rond oldtimers

Recensie Lode Goukens - 20/09/2020
De reeks Brian Bones  van tekenaar Georges Van Linthout en scenarist Rodolphe combineert mooie klassieke auto’s en spannende strips. De eerste twee delen verschenen onlangs in het Nederlands bij Silvester en het vierde album verscheen pas in het Frans bij Paquet. Het blijken stuk voor stuk topalbums. [lees verder]

Daedalus en Icarus is een hoogvlieger

Recensie Lode Goukens - 26/09/2020
Het album Daedalus en Icarus uit 2016 was de internationale doorbraak van de Italiaanse striptekenares Giulia ‘Hicka’ Pellegrini. Het bleek het bewijs dat een degelijk scenario sluimerend tekentalent van de marge naar het hoofdpodium kan brengen. Het scenario van Clotilde Bruneau – die toen ook [lees verder]

Beter een goede kopie dan een slecht origineel

Recensie Lode Goukens - 12/10/2020
Met Blauwblauw neemt een nieuwe striptekenaar de reeks de Kiekeboes over. Of althans een deel ervan. Er lijken immers meerdere teams aan te werken, wat opvalt aan de verschillende tekenstijlen.
Blauwblauw (nummer 156) werd getekend door Steve Van Bael en geschreven door Bruno De Roover. Jos Vanspauwen [lees verder]

De Ilias in strip – het kan en het kan goed

Recensie Lode Goukens - 14/10/2020
Al vaak vatten onverlaten de Ilias aan om er een stripverhaal van te breien. Meestal met desastreuze gevolgen. De Franse uitgeverij Glénat slaagde er tussen 2016 en 2020 in om een hele cyclus op te zetten met telkens bijzonder goed geslaagde verstrippingen van de klassieke mythes. Uitgeverij Daedalus [lees verder]

Een Nederlandse ooggetuige van de Spaanse burgeroorlog

Recensie Lode Goukens - 17/10/2020
Egodocumenten uit de Spaanse burgeroorlog zijn zeldzaam in onze contreien. Door de Tweede Wereldoorlog bleek in Vlaanderen en Nederland nauwelijks interesse voor dit conflict op het einde van de jaren 1930. De generale repetitie van de Duitse en Italiaanse luchtmacht en vloot kon buiten het Iberische [lees verder]

Op zoek naar de bronnen van de Nijl

Recensie Lode Goukens - 18/10/2020
Een Engelsman in mijn boom, geschreven door Olivia Burton en getekend door Mahi Grand, is een fraai uitgegeven graphic novel met vele verdiensten. Historische feiten, verdichting, fictie en humor zorgen voor een prachtig verhaal over de controversiële ontdekkingsreiziger Richard Francis Burton en de [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.