Calvonisme

Elke poging om zijn denken uit te kristalliseren en te verfijnen, van elke politicus, waar en wanneer ook, verdient alle lof. Te vaak kijken politici naar elkaar, naar de pers of naar hun voorzitter. Te weinig wordt er origineel of gespierd denkwerk verricht door partijpolitici. De voorbije tien jaar hebben we achtereenvolgens Jean-Marie Dedecker, Bart De Wever en Wouter Beke stevige ideologische teksten weten schrijven – de gloriejaren van de ideoloog Guy Verhofstadt liggen al lang achter ons. Vanuit linkse hoek was de ideologische spoeling eerder dun. Of technisch, en dan (ik schreef bijna ‘dus’) was het een tekst van Frank Vandenbroucke (over John Rawls, om die maar te noemen).

Kristof Calvo stond op mijn lijstje toen ik nog uitgever was om aan te spreken. Het vuur waarmee Calvo wekelijks de strijd aangaat met de meerderheid tijdens de plenaire zittingen, de goesting waarmee hij columns schrijft in De Morgen. Dat jonge geweld mocht zijn pen wel eens in de groene inkt dopen. Een andere uitgever was me echter voor.

F*ck de zijlijn werd alvast ontzettend goed gehypet. Of er veel van blijft hangen, van wat er werd gehypet, is nu maar de vraag. 75 voorstellen doet Calvo op het einde van zijn boek. Voorheen schetst hij in zeven grote hoofdstukken thema’s die hem nauw aan het hart liggen en waarrond hij aan politiek wil doen, waarover hij wil mobiliseren.

Eén van die 75 voorstellen is het organiseren van een referendum over België. Of liever: over een onafhankelijk Vlaanderen. Een referendum in Vlaanderen dus, over zijn staatkundige toekomst. Of Brussel daarbij hoort, en wat Wallonië daarover dan denkt, werkt Calvo niet uit. Maar het is wel het voorstel dat ruim werd opgepikt in de pers en voor een domme reactie zorgde van N-VA-Kamerfractieleider Hendrik Vuye. Bij het vorige referendum vielen er doden en stond het land op de rand van de burgeroorlog. Elke historische vergelijking loopt mank. Dat wist ook Vuye, maar een beter argument kwam er niet. Met als gevolg dat de N-VA niet wou reageren op Calvo’s voorstel.

Nochtans werkt Calvo wel wat meer interessante denkpistes uit. Meest opvallend is echter de teneur van het boek. Van de linkermarge wroet hij zich een baan naar het politieke centrum. Hij zou niet liever willen dan midden in het bed te liggen, en deel uit te maken van de macht. Niet verwonderlijk, waarom zou je anders aan politiek doen? Om ten eeuwige dage in de oppositiebanken je kostuumbroek te slijten? Mocht dat toch zo zijn, wil hij ondernemer worden.

Door het beste van liberalisme én socialisme te willen nastreven, de lof van het compromis te zingen, en rentmeesterschap naar voor te schuiven als een realiseerbaar doel, lijkt Calvo meer moedig in het midden te gaan staan, dan hij zelf wenst. Los van enkele uitgesproken sociaaleconomische standpunten (vermogensbelasting gekoppeld aan een soort getrapte flat tax) ademt dit boek vooral christendemocratisch pragmatisme. Maar dan zonder de ‘c’. 

Calvo is niet de bedrijfskritische of bedrijfsleiderhatende linkse jongen. Bien au contraire. Hij heeft alles respect voor wie werkt en onderneemt – wil het zelf ook ooit proberen – en plaatst de middenstand, met de middenklasse tegenover de 1% van de Indignado’s die mogen opdraven voor de kost van de samenleving. Hij is ook voorstander van een vak economische geletterdheid – een plichtvak zelfs – in het secundair onderwijs. Lagere vennootschapsbelastingen en harmoniseren van sociale statuten lijken wel uit de koker van werkgeversorganisaties te komen. Het basisinkomen – daar heeft hij het langst over nagedacht – heeft hij dan weer van bij Philippe van Parijs.

In interviews voorbije weken bestreed Calvo de receptie dat hij evenzeer een links-liberaal kan genoemd worden. Hij is ‘volmondig’ groen. En dan niet alleen omdat hij op zijn veertiende van Agalev een programmabrochure heeft toegestuurd gekregen, waar hij – op zijn vraag naar meer informatie – van de SP enkel een gesigneerde foto van Steve Stevaert ontving. Nochtans zou hij kunnen gedijen in de liberaal-groene partijen die er in de Duitstalige landen bestaan (Grünliberale in Zwitersland, ÖDP in Baden-Württemberg/Duitsland of NEOS in Oostenrijk). En een groene liberaal als Willem-Frederik Schiltz zal zich ook wel kunnen herkennen in tal van Calvo’s ideeën.

Welk etiket je ook op Calvo wil kleven – centrist, links-liberaal of ecologist – hij noemt zichzelf possibilist. In een debat in het ATV-zondagochtendprogramma Wakker op zondag verklaarde hij ‘veel over het possibilisme gelezen te hebben’ – en we moeten wel nageven dat er aan de grondslag van F*uck de zijlijn wel wat literatuur ligt. Als je dat ‘possibilisme’ googelt, krijg je weinig concrete links om Calvo’s denkrichting te duiden. Ik kende het zelf als de nieuwe redelijke religie, als ik dat zo mag noemen, dat geloof in de Ratio voor nietsisme of zelfs atheïsme plaatst. Bedacht voor wie niet durft te springen in de leegte van het niets. Maar daarover gaat het hier niet. 

Volgens Calvo slaat possibilisme op ‘Doen wat er kan. Doen wat er anders kan.’ Daarbij gaat het om de ‘haalbaarheid van de (politieke) voorstellen’. Calvo haalde zijn mosterd bij zijn generatiegenoot historicus Rutger Bregman, medewerker aan het internettijdschrift De Correspondent. Die noemt zichzelf niet klassiek links, noch rechts. Zo ook Calvo. En plots zitten we weer pal in het moedige midden van pragmatisme, haalbaarheid en menselijkheid. Wouter Beke had dit ook kunnen schrijven. Het is dan al te verrassend Calvo te zien pleiten voor een ‘3D-plan’ met hetwelk ‘groenen eigenlijk naar de samenleving kijken: vrijheid, rechtvaardigheid en duurzaamheid’. Voeg er ‘verantwoordelijkheid’ aan toe en het zou écht uit Bekes koker kunnen komen. En dat het verkiezingsprogramma van de CD&V in 2014 ook het ‘3 D-plan’ heette is uiteraard toeval.

De verdienste van dit boek ligt erin dat Calvo op een aantal terreinen duidelijke lijnen heeft getrokken. Dat hij ook heel concrete beleidsvoorstellen doet – de ene al serieuzer te nemen dan de andere (zoals het ondertitelen van RTBf- en VRT-programma’s in de ‘andere’ landstaal). En dat is op zich toe te juichen. Dit boek is geen wollig boek, maar een concreet document om beleid mee te voeren. En daarmee is het belangrijkste gezegd. Zoals het ook al op de cover staat: F*ck de zijlijn. Dat mag wel heel letterlijk worden genomen. Calvo wil op Vlaams en federaal niveau Groen in de meerderheid krijgen. Om beleid te voeren. En allicht om minister te worden.

F*ck de zijlijn | Calvo Kristof

Paperback / softback | Nederlands | Mens en maatschappij algemeen

Als hét gezicht van de oppositie straft Kristof Calvo wankel beleid af enzet hij weleens een minister in zijn of haar hemd. Samen met zijngroene fractie trekt hij resoluut de kaart van een inhoudelijke oppositietegen deze regering. Een mens zou [lees verder...]

Definitief teruggetrokken

Meer berichtjes van Karl Drabbe

Verdeeldheid in eenheid

Recensie Karl Drabbe - 18/05/2021
De Lage Landen, zeg maar: de Benelux met een stuk van wat vandaag ‘Hauts de France’ heet en het Land van Kleef in Duitsland. Dat is zowat het gebied dat de Lage Landen sinds de middeleeuwen vormen. Een regio in de delta van de grote rivieren, waar een klimaatopwarming voor relatieve landbouwopbrengsten [lees verder]

100 jaar bedevaarten naar de IJzer

Recensie Karl Drabbe - 14/05/2021
In 2020 vond de honderdste IJzerbedevaart plaats. Wat ooit begon als een massamanifestatie in dorpen van gesneuvelde Vlaamse frontsoldaten uit de Eerste Wereldoorlog, evolueerde naar pacifistische colloquia in mineur aan de voet van de IJzertoren. De affiches van de honderd manifestaties werden nu gebundeld [lees verder]

De moord op Hitlers halfnicht

Recensie Karl Drabbe - 13/05/2021
‘Angelika Maria (Geli) Raubal (1923-1931) was een dochter van Angela Raubal, die een halfzus was van Adolf Hitler. Zodoende was Geli Raubal een halfnicht van hem.
Toen Hitler in 1929 een appartement betrok in München, werd zijn halfzuster Angela zijn huishoudster. Samen met Geli woonde [lees verder]

De eerste globalisering

Recensie Karl Drabbe - 13/04/2021
Als er één wetmatigheid de geschiedenis van de mensheid typeert, is het wel continuïteit. Ondanks alle grote theorieën of cesuren die mensen post hoc zien of verklaren in het verleden. Continuïteit is echter zo voor de hand liggend, dat ze weinig verrassend lijkt. Ze doet zich voor tegen de achtergrond [lees verder]

De Dietsche nationaalsocialist

Recensie Karl Drabbe - 11/04/2021
Het is prof. Bruno De Wever die Reimond Tollenaere in een artikel ‘De Dietse nationaalsocialist’ noemde. De meeste hardcore nazi’s in Vlaanderen zaten tijdens de Tweede Wereldoorlog bij DeVlag/Algemeene SS Vlaanderen. Tollenaere koos er echter voor binnen het VNV te blijven, de grootste collaboratiebeweging, [lees verder]

Europees aanmodderen

Recensie Karl Drabbe - 09/04/2021
Aanmodderen. Of voortmodderen. Er is allicht een nuanceverschil. Het ene werkwoord klinkt al minder uitgesproken negatief dan het andere. Volgens Caroline De Gruyter is voortmodderen het motto van zowel de Oostenrijkse Habsburgmonarchie als van de Europese Unie. Ook slordigheid, gekluns, halfbakken compromissen [lees verder]

Moorden in Dresden

Recensie Karl Drabbe - 13/03/2021
Dresden, 1944-1945. De historische stad kreunt onder de bombardementen van de geallieerden. Tienduizenden Duitsers vluchtten uit het oosten voor de Rode Russen. Het Derde Rijk loopt op zijn laatste benen; Hitlers wonderwapen laat het afweten. En als klap op de vuurpijl krijgt de politie er te maken met [lees verder]

BDW: docusoap wordt boek

Recensie Karl Drabbe - 06/03/2021
‘Politiek is een slecht toneelstuk met briljante acteurs.’ Die oneliner hanteert Bart De Wever wel vaker. Het net verschenen boek In het hoofd van Bart De Wever sluit er ei zo na mee af. Datzelfde boek kan je recenseren met een parafrase daarvan: ‘een slecht boek met briljante acteurs’.
[lees verder]

Ik ga op expeditie, en ik neem mee…

Recensie Karl Drabbe - 25/02/2021
‘Ik ga op reis, en ik neem mee…’ U speelde het spelletje als kind zeker ook. Of u speelt het weleens met kinderen en/of kleinkinderen. Eindeloos plezier in de auto, op weg naar een verre vakantiebestemming gegarandeerd. Al kunnen vakantiebestemmingen ons hoogstens doen wegdromen van [lees verder]

Covid doodt, eenzaamheid ook

Recensie Karl Drabbe - 01/02/2021
Wie dacht dat de lockdown een ‘leuke, luie, ontspannende periode zou worden — de hele dag voor de buis of met een spannend boek en een lekker wijntje — had het mis’. Denk maar aan jonge gezinnen met kinderen op een klein appartement. Afstandsonderwijs in arme gezinnen, waar niet voldoende [lees verder]

De middeleeuwen waren anders

Recensie Karl Drabbe - 12/01/2021
De middeleeuwen kwamen ten einde met de renaissance, het quatrocento. Toen zochten geleerden en kunstenaars in Italië terug aansluiting bij het roemrijke verleden van het ‘beschaafde’ Oude Rome. Letterlijk slaat het op de ‘wedergeboorte’ van de ‘Klassieken’. De tien [lees verder]

Complotdenkers, carrièrejagers en charlatans

Recensie Karl Drabbe - 22/12/2020
De vrijmetselarij is wereldwijd gebaseerd op Grote Principes die ook de Franse Revolutie – en vandaag de Franse Republiek – kenmerken: vrijheid, gelijkheid, broederschap. Of bij uitbreiding vrijheid, gewetensvrijheid, religieuze verdraagzaamheid, democratie, wereldburgerschap. Van een goede man een [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.