‘Ik ga leven’, de wanhoopskreet van Lale Gül

Een jong meisje dat een boek moet schrijven om te kunnen leven. Letterlijk. Anno 2021 is dit een verschrikking. De voorbeelden die de jonge Lale Gül (23) aanhaalt, zouden heel de wereld moeten doen opschrikken. Dit is afschuwelijk en wraakroepend. Vrouwonvriendelijkheid in de islam: het is nog een te braaf woord.

Wishful thinking van links

Ondertussen krijgt Lale ontelbare bedreigingen, wordt ze bijna verstoten door de eigen familie en moet ze onderduiken. Ik dacht dat het verhaal van Ayaan Hirsi Ali vijftien jaar geleden de ogen zou openen. Dat was en is naïeve wishful thinking. ‘Het is een schande dat een zo dappere criticus van de islam als Ayaan Hirsi Ali Nederland moest “ontvluchten” om zich veilig te voelen’, schreven de Nederlandse kranten toen. Het was ‘een overwinning voor de intolerantie in Nederland’. Vandaag, zoveel later, is er qua onverdraagzaamheid tegenover andersdenkende, vrijgevochten vrouwen niets veranderd.

Bedreiging ook voor Lale Gül

Onlangs verscheen ook Ayaan Hirsi Ali’s boek Prooi over de onderdrukking van de vrouw in de islam. Sterker, Ayaan vreest dat de recente instroom van mensen uit een islamitische samenleving het religieus fanatisme doet toenemen en een bedreiging vormt voor de rechten van álle vrouwen.

Dat wordt schrijnend duidelijk in het boek Ik ga leven van Lale Gül. Ze houdt het simpel en concreet met dagelijkse voorbeelden. ‘Muziek mag niet, daten is verboden, het hebben van vrienden van het andere geslacht is onwettig, je leuk kleden en opmaken is ongepast, ’s avonds buiten zijn is niet geoorloofd, films tv-series kijken waarin wordt gezoend is onaanvaardbaar, het vieren van verjaardagen of andere heidense feestdagen mag niet, werken met mannen kan niet en ook uitgaan en feesten op festivals is verboden, selfies op sociale media maken je te schande…’
Lale schrijft er hele paragrafen over: wat er allemaal niet mag. Wat heeft het leven nog te bieden, vraagt ze zich af, waarom mogen wij, jonge meisjes, ons niet vermaken?

Die openhartigheid — de vuile was buiten hangen — leverde haar een ongeziene hetze op, in die mate dat ze al verklaarde nooit nog iets over islam te zullen schrijven. Dat durft ze niet meer. Ze is ondertussen haar ouderlijk huis ontvlucht.
Je suis Charlie. Wie herinnert zich dat nog?

Doen alsof

Leven in een strikt islamitisch gezin, betekent onvermijdelijk stiekem zijn, is Lale’s conclusie. Een dubbelleven: thuis kuis gekleed en met hoofddoek, buitenshuis stiekem make-up en sieraden dragen, met jongens afspreken en alcohol serveren in een restaurant. Maar het betekende voor haar vooral: voortdurend vragen stellen. Over haar opvoeding, over haar leven.

En concluderen dat zij, die het dragen van een hoofddoek nog altijd een vrije keuze van de vrouw noemen, het niet begrepen hebben. Sterker, ze helpen jonge meisjes mee onderdrukken. Maar dat is dan weer mijn conclusie.

Leuk

Ondertussen is volgens het woke gedachtegoed assimilatie een taboe geworden. Zelfs integratie is niet langer essentieel. We leven immers in een geglobaliseerde wereld en ‘wat is het leuk, die Marokkaanse restaurantjes en die Turkse kebabs’. Die progressieve goedmensgedachte leidt nu tot een voorheen zo verguisde apartheid. Een bijna onvermijdelijke seksesegregatie, wat duidelijk spreekt uit het boek van Lale Gül. Wie integratie niet nodig vindt, aanvaardt die apartheid.

The proof of the pudding is in the eating

Erdogan liet ons even proeven van die pudding. Hij verklaarde zonet uit het Istanbulverdrag te stappen, een Europese conventie die geweld tegen vrouwen wil bestrijden. Want, zo stelt hij zonder blikken of blozen, dat verdrag stemt niet overeen met de normen en waarden van de Turkse samenleving. Dat betekent dan dat femicide, (69 vrouwen werden reeds vermoord in Turkije) geweld tegen vrouwen en hun gedwongen onderwerping, eigen is aan de Turkse samenleving. Inherent aan islam.
Zeg dat Erdogan het gezegd heeft.

Het wordt dus pijnlijk om onze politici te horen verklaren dat ze de strijd tegen ‘islamofobie’ willen aangaan. Een rechtgeaard mens kan een religie als islam niet aanvaarden. Want dat past dan weer niet in de normen en waarden van de Europese samenleving. Voor die waarden zou stilaan elk rechtgeaard mens mogen opstaan. Ook Europese politici.

Ik ga leven is verkrijgbaar in onze online boekhandel

Bestel hier uw exemplaar

 

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

Zonder kunst geen leven

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Omdat de muze‘ is het levensverhaal van Sara de Swart die zich ophoudt en deel uit maakt van de Tachtigers, de nieuwe kunst- en literaire beweging in Nederland, anno 1880 en later.
Net zoals Zora del Buono in ‘De maarschalk’ (hier eerder besproken) de levensloop van haar grootmoeder, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.