BJÖRN SOENENS: De stem uit Amerika

Het beste bewijs dat ‘de droom van Amerika’ een kwestie van gokken is, is de huidige president van Amerika. Donald Trump wist wat de zure klachten van het werkvolk zonder werk zijn, heeft zijn hersenerwt op zero gezet en gewonnen. Misschien is het nog simpeler: de dommen kiezen voor een dwaze. Maar Björn Soenens, de huidige stem uit Amerika, zit er mee, en is er zo door omringd dat er een boek te maken viel met de strapatsen van de grote twitteraar.

Duiding bij duiding

Our man not in Havana, but in New York is een journalist pur sang. Hij informeert en geeft tegelijk duiding. Sterker, hij geeft duiding bij duiding, zoals uit het voorwoord blijkt. De lezer heeft dat lesje niet nodig, hij kan zelf wel uitmaken wat de meaning of life van de journalist is. Waarmee de enige kritische noot van Dagen zonder Trump gekraakt is.
Björn Soenens kan zijn persoonlijk mening in de verslagen voor de Vlaamse televisie neutraliseren, toch proef je in diens Berichten uit Amerika zijn sociaal gekruid engagement, gebaseerd op de Verlichtingsgedachte.

Zij begint met de erkenning van de werkelijkheid. In verband met Donald Trump: is hij op democratische wijze verkozen? Tot het tegendeel – Russische inmenging – is bewezen, is het antwoord, ja, de brulkikker is naar wet en orde terecht Amerikaans president. Met andere woorden, je mag het niet eens zijn met de man, maar je mag het hem niet kwalijk nemen dat hij president is. De Amerikaanse kiezer is daarvoor verantwoordelijk, zelfs zij die niet zijn gaan stemmen. Een gezegde dat in de Verlicht Franse hoofdstad de ronde doet is hieromtrent helder als het water van Lake Tahoe: ‘Les Americains, ils ce sont Trumpez.’ 

Eerder voordeel dan nadeel

Dit gezegd zijnde, wat is het verschil tussen de journalist en de auteur? Een journalist en zeker een televisieverslaggever moet bondig zijn. Als auteur kan hij uitweiden. Dat lukt Soenens wonderwel omdat zijn schrijftaal heel dicht bij de spreektaal aanleunt en hij extra garnituur in zijn berichten steekt. Zo kan hij beter aantonen waarom de kritiek op Trump vaak een averechts effect heeft. De president heeft er eerder voordeel dan nadeel van. Door het morrend volk dat al gauw meent dat zíjn man in zijn eentje moet opboksen tegen de politieke profiteurs, van links én rechts, en de vertegenwoordigers van de gegoede klasse, de journalisten, vooral die van de geschreven pers.

Voorbeeld [pagina 30]: ‘De unanieme anti-Trumpmentaliteit van de eerbiedwaardige media loopt volgens de Amerikaanse historicus en politiek analist Thomas Frank nagenoeg parallel met de houding van dezelfde media om mensen voor te schrijven hoe ze eigenlijk zouden moeten denken, of wat ze moeten vinden van de wereld. Daar zit ‘m de kneep. Een pleidooi voor het omarmen van multiculturalisme, globalisme, internationale handelsakkoorden, stedelijk denken en culturele tolerantie tegenover alle seksuele geaardheden, wordt door miljoenen Amerikaanse burgers als een elitaire zienswijze, ver weg van hun eigen zorgen.’

Streng maar rechtvaardig

Eén tegen allen werkt altijd averechts. Björn Soenens heeft dat goed begrepen en tipt de lezer zonder partij te kiezen. Hij is streng maar rechtvaardig. Al blijft hij een criticus, wat elke journalist ongeacht zijn persoonlijke visie moet zijn. Als auteur, en met dit boek heel sterk, kan hij echter de mediakudde verlaten. Vanuit een persoonlijke visie commentaar geven op het wel en wee van Amerika onder Trump, wat er aan die kerel voorafging en wat er vermoedelijk na hem staat aan te komen.

Om dit te bereiken hanteert Soenens een truc, niet van de foor maar van de katheder: hij laat de tegenpartij aan het woord of toont hun wijze van handelen aan om te trumpen op Trump. Terwijl Björn Soenens, aan de onderliggende toon te zien, in de grond van zijn hart een anti-Trumper is, wijst hij precies aan wat er fout is met al dat gekat op Donald. Het maakt dat Dagen zonder Trump een boek is met eerder filosofische dan politieke reflecties. Met als gevolg dat het aanvaardbaar is voor de linkse als de rechtse lezer. Wat op zich weer meebrengt dat dit boek commercieel een voltreffer is, want ik heb een derde druk in de hand en die dateert van mei van dit jaar, een maand na de eerste en de tweede druk.

Soenens als hobo

In de meeste berichten daagt Donald Trump op. Logisch, hij is op korte termijn als de Nar van het Witte Huis even beroemd geworden als de koe van La Vache qui rit. Toch zijn de meest swingende beschouwingen deze waarin de president hooguit met een half woord ter sprake komt. Soenens wordt daarin een hobo die de vinger legt op de Amerikaanse pijnpunten.

De lezer leert er de onderkant, achterkant en zijkant van het Amerikaanse leven door kennen en eigenlijk interesseert Björn Soenens dat meer dan de strapatsen van de president.

Af en toe komt een film ter sprake, uit de tijd dat Hollywood nog geen kitschfabriek was, zodat de lezer een extra aanknopingspunt heeft, zoals Paris, Texas van Wim Wenders. Dit in verband met een natuurramp waarin Florida niet het Aards Paradijs blijkt te zijn maar het voorgeborchte van de hel.

Soenens ware aard

Ook blijkt Björn Soenens verkikkerd te zijn op de grandeur van honderdjarige hotels. In het verslag over de laatste nacht in de bar van het ten dode opgeschreven Waldorf Astoria Hotel, maakt de lezer pas echt kennis met wie Soenens werkelijk is: uiterlijk een stoere jongen, innerlijk een overgevoelig man, belezen en kunstgevoelig.

Het overduidelijkst komt dit tot uiting in het verslag over de zittingen van de nachtrechtbank van New York, waarin zowel de roman Misdaad en Straf van Dostojewski ter sprake komt als Bob Dylans Hurricane. De schrijver zowel als de zanger worden opgeroepen om Soenens’ ware aard te tonen.

Als journalist van de VRT is dat te merken, maar nog veel meer als auteur van verslagen van een man on the road.

Dagen zonder Trump | Soenens Björn

Paperback / softback | Nederlands | Literaire non-fictie algemeen

Het zijn woelige tijden in de Verenigde Staten. Björn Soenens begon een nieuw leven in Amerika op de dag dat Donald Trump de eed aflegde als verrassende nieuwe president. Als correspondent ziet hij hoe het land op drift lijkt en in een razend tempo verandert. [lees verder...]

In stock

Meer berichtjes van Guido Lauwaert

In welke vrouw leef ik?

Recensie Guido Lauwaert - 14/06/2021
De code van de Duitse codeermachine Enigma werd gekraakt door Alan Turing. Over hem en zijn werk werd een mooie film gemaakt. Hij toont aan dat het een zware klus was en het scheelde geen haar of het was niet gelukt.
De sleutel
Wat voor de Enigma-machine opgaat, gaat ook op voor de poëzie. [lees verder]

Proust, Beckett en Bart Stouten

Recensie Guido Lauwaert - 23/05/2021
Twee auteurs die niet weg te denken zijn uit de 20ste eeuw zijn Marcel Proust (1871-1922) en Samuel Beckett (1906-1989). Een Fransman en een Ier die Parijs als vertrek- en eindpunt van hun literaire leven hadden. Van Klara-producer Bart Stouten is geweten dat beide schrijvers hem na aan het hart liggen. [lees verder]

De ‘recherche’ van Luc Boudens

Recensie Guido Lauwaert - 02/05/2021
Hij was jaren aan de drank, maar nu heeft Luc Boudens de fles geruild voor de pen. Dat werd tijd. Zijn derde roman, Op eenzame hoogte, dateert van 2014. Zes jaar drinken zonder aan de slag te gaan laat zijn sporen na. Maar goed, de vierde is er en kreeg als titel De oogappel. Hij, de oogappel, slaat [lees verder]

Simone De Beauvoir, teder en liefdevol

Recensie Guido Lauwaert - 25/12/2020
Het gebeurt maar zelden dat na het lezen van de laatste bladzijde opnieuw naar de eerste gegrepen wordt. Dat ee roman een indruk van subliem meesterschap heeft achtergelaten. Dat is mij een paar weken geleden overkomen na het lezen van de nooit eerder gepubliceerde roman De onafscheidelijken van Simone [lees verder]

Van Joris Van Severen tot Pablo Picasso

Recensie Guido Lauwaert - 14/11/2020
Vlamingen? Je vindt ze overal. In alle maten en gewichten. Oost-Vlamingen in het bijzonder. Niet toevallig ging Gent, de echte hoofdstad van Vlaanderen, om de week over de tong aan het Franse hof. Het was altijd wat met die koppigaards. Zelfs toen de koning plaats had gemaakt voor een president, was [lees verder]

Blijf in uw kot – 100 crisisgedichten

BlogGuido Lauwaert - 12/09/2020
Het maandenlange verblijf heeft bij velen stilstand in denken en doen veroorzaakt. Bij anderen daarentegen voor actie. Ze bestreden de verveling die automatisch opkomt bij het nietsdoen door te doen waarin ze denken goed te zijn. Bij de kunstcriticus en dichter Bert Popelier is dit gedichten schrijven.
[lees verder]

Lang leve en schrijve Gaston Durnez!

BlogGuido Lauwaert - 18/09/2018
Gaston Durnez wandelt met de Vlaamse heiligen de geschiedenis in. De eerste heilige in het boek is niet de recentste overledene, maar de heilige waarmee hij als jonge man naar de oorlog trok. De Tweede Wereldoorlog wel te verstaan, want al verschijnt het boek naar aanleiding van zijn 90ste verjaardag, [lees verder]

BJÖRN SOENENS: De stem uit Amerika

BlogGuido Lauwaert - 25/08/2018
Het beste bewijs dat ‘de droom van Amerika’ een kwestie van gokken is, is de huidige president van Amerika. Donald Trump wist wat de zure klachten van het werkvolk zonder werk zijn, heeft zijn hersenerwt op zero gezet en gewonnen. Misschien is het nog simpeler: de dommen kiezen voor een dwaze. Maar [lees verder]

De niet mislukte Zuivering van Tom Lanoye

BlogGuido Lauwaert - 11/11/2017
De tijd van de grote vertellers is voorbij. Moesten Dostojewski, Zola, Musil, Céline en Proust vandaag met een roman bij een uitgever verschijnen, hij zou het pak bekijken en nog voor hij één letter heeft gelezen zeggen: ‘Te dik, daar hebben wij geen lezers voor.’
Een kroonjaar of een zoveelste [lees verder]

zwart is het wit van mark insingel

BlogGuido Lauwaert - 11/10/2017
Wat in eerdere bundels sterk opviel en in de ‘verzamelde gedichten’ van Mark Insingel [1935] opvallender dan voorheen is het minimale gebruik van kapitalen [hoofdletters] en leestekens. Alsof ze het gevoel dat de dichter er in heeft gelegd en de boodschap die hij oproept in de weg staan. Bovendien [lees verder]

Het Verlangen naar Frankrijk

BlogGuido Lauwaert - 21/03/2017
DOLEN – Onderweg in Europa, het eerste fotoboek van Michiel Hendryckx verscheen in 2009. Het is een verslag van een zoekende naar de bevestiging van wat hij al weet. In 2014 verscheen Altijd ergens. Een vervolg maar geen verlengstuk van het eerste. De zoekende doolt niet langer maar zwerft [lees verder]

In de wereld

BlogGuido Lauwaert - 19/02/2017
Het verhaal is niet zo belangrijk. De korte inhoud ervan staat op de achterflap. Het gevoel dat je bij het lezen besloop, moet in woorden, zinnen omgezet worden. Het verwekt in het geval van de laatste roman van de begin dit jaar overleden Robert Anker geen groot enthousiasme.
Over de doden niets [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.