Bekend bij God

Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.

Ik mocht het lezen.

Verlies
De wintergeest van Kate Mosse is een kortverhaal, zo je dat wil, een fonkelend pareltje (letterlijk – Hulde aan de uitgever!) en tegelijk een onnoemelijke levensles. Die zal je zelf ontdekken bij het lezen.
Een man verliest zichzelf in verdriet: zijn oudere broer sneuvelt in de oorlog, dat is: hij is als vermist opgegeven. ‘Wellicht dood’ is de boodschap. Zijn ouders vergeten dat ze nóg een zoon hebben: treuren om de ene en verliezen tegelijk de andere. De Watson boys, zoals de broers mekaar noemden: stoutmoedig en onverslaanbaar, ‘we are the Watson Boys’, zolang we samen zijn.

De overlevende (Frederick is zijn naam, Freddie) kan de dood van zijn broer steeds minder aanvaarden, vertrekt voor een doelloze reis – het vinden van een roeping, een richting in zijn leven – en waart rond in Frankrijk, ‘vanuit de behoefte om voorwaarts te gaan, om te vergeten. Eer de doden, jazeker, herdenk hen, maar ga voorwaarts. Ook al zijn  de geliefde doden er altijd.

Hoe je vanuit je ooghoeken een glimp van hen kan opvangen. Naast je.

Hij belandt als bij toeval in een bergdorpje, dicht bij de Spaanse grens, waar er net een traditioneel jaarfeest staat te gebeuren: het Fête de Saint-Etienne. Hij vertelt er na enig beschroomd aarzelen zijn verhaal aan de wondermooie, ongrijpbare Fabrissa, die na het feest plots verdwenen is. Als in een sprookje, Assepoestergewijs.

Magisch

De wintergeest is een betoverend boek(je). Je wordt meegezogen in het verhaal, je maakt deel uit van het landschap. Magie! Je hoort de stem van Fabrissa, zachtjes in de wind om het huis, in de knisperende vlammen van de open haard..
Fantaumas del ivèrn, klinkt het in het plaatselijk patois. ‘De winden die door de bomen janken als de sneeuw komt, zijn de stemmen van diegenen die vastzitten in de bergen. .. De wintergeesten.’

Ik hoorde het. Neen, ik voelde het. Een gefluister, bijna als zingen.

Beenderen, schaduwen en stof
Kate Mosse slaagt erin om een bevreemdende sfeer te creëren – dat is kunst.
Tegelijk weet ze het verdwijnen van de broer te koppelen aan het mysterieus verdwijnen van een hele gemeenschap. Dat verhaal gaat terug tot de katharenvervolging in de middeleeuwen, anno 1329.

Een groen land doordrenkt met het bloed van gelovigen.

Frederick vindt er in zijn zoektocht naar Fabrissa de sporen van terug.
En hij weet meteen waarom: zowel om te getuigen van de manier waarop zij zijn gestorven als van de gevangenis die hij zelf, voor zichzelf gemaakt had. ‘Zonder begrip bestaat er geen verlossing.’

Kate Moss (bekend van de bestsellers Stad van tranen en Tijden van vuur) schept hier een sfeervolle vertelling die de lezer ongetwijfeld aangrijpt.

 

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

Zonder kunst geen leven

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Omdat de muze‘ is het levensverhaal van Sara de Swart die zich ophoudt en deel uit maakt van de Tachtigers, de nieuwe kunst- en literaire beweging in Nederland, anno 1880 en later.
Net zoals Zora del Buono in ‘De maarschalk’ (hier eerder besproken) de levensloop van haar grootmoeder, [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.