Adem.. niet te vergeten!

Het begint idyllisch. Ergens in een onooglijk Frans dorpje – 49 inwoners – in de Languedoc aan de voet van de Pyreneeën.

‘Een dorpsfeest als in een oude film van Fernandel, met grote lange tafels op het marktpleintje, lekker eten, de beste wijn, vrolijke muziek en oprechte feestvreugde. En natuurlijk de prachtige omgeving: een glooiend landschap, even mooi als in Toscane. De kastelen van de Katharen, lang geleden gebouwd op prachtige plekken, nu stille getuigen van een rijk verleden.’

Een groepje vrienden gaat er acht dagen lang een huisje in sneltempo restaureren. Een van hen is Filiep, hoofdarts van een ziekenhuis. Ze sluiten zich af, druk doende als ze zijn, weg van de wereld, het wereldnieuws, – de smartphone ligt met lege batterij, ergens in een hoek.
Ze vernemen iets over een virus uit China. ‘Iets meer dan een griep, besloten Jef en ik, de twee medici in het gezelschap. Het vorige SARS-virus had zich ‘doodgemuteerd’ en had nooit onze streken bereikt.’

Alarm

Op de terugweg naar huis hoort de ik-persoon, auteur Filiep Bataillie, steeds meer alarmerende berichten. Het boeiende aan dit boek is dat je geleidelijk – dagboekgewijs – leest en leert hoe een pandemie in de dagelijkse praktijk aangepakt wordt. Fenomenaal is het werk van het verpleegkundig personeel. Fenomenaal ook hoe ze met beperkte middelen steeds oplossingen vinden.

‘We graven loopgraven, we stapelen zandzakjes op en voeren munitie aan. We doen ons best, als trouwe soldaten. Het zal wel lukken. Maar over de munitie maken we ons zorgen.

De beschermingsmiddelen zullen rap op zijn. ‘Potverdomme, de rollercoaster gaat almaar sneller.’
Te weinig FFP2 mondmaskers?  we maken ze zelf. In een grote kledingzaak, gaat het personeel, technisch werkloos, thuis vrijwillig maskers stikken.
Geen schorten? We gebruiken afdekdoeken van de operaties – we doen toch geen operaties meer- contacteren een kledingzaak, laten patronen maken, zoeken stiksters.

‘Plots lijkt het wel alsof ik in een aflevering van Fata Morgana zit, dat tv-programma waarin een stad in een week tijd een reeks veeleisende collectieve opdrachten moet uitvoeren en beloond wordt met sterren. Zo was het haast elke dag in het ziekenhuis: één uitdaging waar iedereen voor gaat, een strikte taakverdeling binnen een toegekende tijd, aandoenlijk nauwgezet.

‘En wat een energie hebben die mannen en vrouwen…’

You’ll never walk alone

20 maart 2020: om 8u45 werd op 164 Europese radiozenders ‘You’ll never walk alone’ gedraaid. Als ondersteuning voor iedereen in de zorg, patiënten en verplegend personeel. Om 12u volgde er applaus voor de zorgsector, witte lakens worden buiten gehangen, een welgemeende #mercivanuitmijnkot.

Een medewerker van Bataillie post elke dag een ‘nieuwsflash Corona’ zodat ook het druk bezig personeel op de hoogte kan blijven van ‘’de-toestand-is-ernstig-maar-niet-hopeloos.
(Deze nieuwsflashes werden ook opgenomen in het boek, zodat je een écht dagboek krijgt: een terugblik hoe het er in 2020 elke dag aan toeging.)

Het voelde aan als een wereldoorlog met een gemeenschappelijke onzichtbare vijand, schrijft Bataillie. Met zeer veel slachtoffers. De zorg werd het allerbelangrijkste: een topprioriteit. Het werd een maatschappelijke testcase: hoe omgaan met elkaar, omgaan met verlies, omgaan met het volgen van regels.’

Adem

En dan wordt Bataillie zelf besmet. ‘Ik heb meegeholpen om een heel ziekenhuis in twee stromen te verdelen, spoedgevallen, operatiekwartier, intensieve zorg… Thuis kan ik niet aanvaarden dat anderen het voor mij doen. Niks mag ik nog aanraken. Het voelt alsof ik melaats ben. Het ergste is dat we elkaar niet meer mogen aanraken. Geen knuffels, geen kus, geen… Niks. Ik mis je…’

Hij vertelt vanuit eerste hand hoe het voelt, hoe het evolueert en verslechtert. Hij vreest even voor het ergste, wanneer hij haast onvermijdelijk opgenomen wordt op de intensieve afdeling, zuurstof nodig heeft, vecht voor adem. En er uiteindelijk gelouterd uitkomt.

Enkele maanden geleden betekende geen zuurstof, geen inspanning, nu betekent voldoende zuurstof vrijheid.’ Adem!

‘Achteraf bekeken was 2020 een ongelooflijk jaar. Mensen helpen!
Daarom,’ schrijft Bataillie, ‘daarom zal ik 2020 nooit vergeten.’

 

(De basis van dit boek is een monoloog: Adem 2020. Filiep Bataillie stond daarmee vijftien keer op het podium voor telkens 2500 toeschouwers. De opbrengst van voorstelling en boek gaat naar 8 kunstwerken ter nagedachtenis van de Corona-slachtoffers zowel voor de overledenen als de economisch en psychisch gedupeerden, en vooral voor de kinderen.
Een van de kunstwerken wordt geplaatst voor de ingang van het AZ Herentals waar Bataillie hoofdarts is. De overige in 7 omringende gemeenten: ze worden met elkaar verbonden via een ‘knuffelroute’. De inhuldiging vindt plaats op 13/2/2022, niet toevallig de vooravond van Valentijn.)

Adem | Filiep Bataillie

Paperback / softback | Nederlands | Literaire fictie algemeen

Ademis een verhaal dat je raakt,dat je naar adem doet happen,even herkenbaar als beklijvend.Wat een indrukwekkende en beklijvend mooie, boeiende en aangrijpende voorstelling. Ze heeft me diep geraakt. Zo snel kunnen de dingen, kunnen levens veranderen. Zo sterk, [lees verder...]

Naar de boekpagina

Meer berichtjes van Herre Daelemans

Een Vlaams Huis tegen antiflamingantisme

BlogHerre Daelemans - 15/11/2022
De Vlaamse frontsoldaten in de Eerste Wereldoorlog hadden te maken met een ongezien antiflamingantisme: het zou de Vlaamse beweging enkel sterker maken.
Nieuwe politieke formaties met een voorheen nooit gezien Vlaams-nationaal programma dienden zich aan: de wens van zelfbestuur werd steeds duidelijker [lees verder]
Extra korting Van 20/09/2022 tot 27/09/2022.

Wetstraat Blues

Boek van de week
Het wordt grappig mocht het niet zo tragisch zijn.
‘De kloof met de burger’ is er al zo’n 30 jaar en niemand slaagt erin ze te dichten.

Die kloof lijkt zo stilaan structureel te zijn, een vast onderdeel van onze democratie.
VRT journalist Ivan de Vadder, Wetstraatjournalist, [lees verder]

Bekend bij God

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Kleinood is zo een van die woorden die zich als vanzelf wegstoppen, gierig als ze zijn op zichzelf. Je vindt ze niet wanneer je naar hen op zoek gaat, ze openbaren zich aan jou als hen dat uitkomt. Zomaar, zo lijkt het.
Dit is een kleinood en ik kwam het als vanzelfsprekend tegen. Natuurlijk.
[lees verder]

Het verborgen verdriet

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Daar beneden ligt het meer, glanzend en stil, omzoomd door berken tot aan de waterkant. En het saunahuisje waar de jongens op zomeravonden met hun vader in zaten, na afloop het water in strompelend over de scherpe stenen. In een rij liepen ze, met hun handen uitgestrekt balancerend, als een crucifix.’
[lees verder]

Niemand is volmaakt. Maar goh, wat schieten we prachtig tekort!

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
De geschiedenis zal ons veroordelen.
(…) Maar hoe zit het dan met God? Ik hapte naar adem. Weet je als mensen het over God hebben … Ik denk, ik weet niet zeker of ze altijd… ik bedoel, God is niet iets waarvan je kunt bewijzen of het wel of niet bestaat. Maar zoals ik het bekijk, hebben [lees verder]

Tot leven gewekt, passioneel en vurig

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
Lauren Groff brengt u naar het jaar 1158. ‘De wereld vertoont de vermoeide sporen van de aflopende vastentijd. ‘ Marie de France, zeventien jaar komt het bos uit. ‘Alleen, te paard, in kil maarts gemiezer. De wind luwt. De bomen suizelen niet meer. Marie voelt het hele landschap toekijken hoe zij [lees verder]

Zelfs de stenen zullen huilen

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022

“er was een tijd dat boeken zo kostbaar waren dat we ze met eerbied behandelden, dat we ze aan onze kinderen beloofden, aan onze geliefden schonken..”
Dit is het op ware feiten gebaseerde levensverhaal van Edmond Charlot, een jongen die als 21-jarige zijn droom weet waar te maken: [lees verder]

De vloek van een familie

Recensie Herre Daelemans - 19/05/2022
‘Je moest geheimen laten waar ze hoorden: in het rijk van het zwijgen. Vooral de waarheid over ‘De Gebeurtenis’ mocht niemand te weten komen, te gevaarlijk, het toneel van het voorval was immers nog altijd het diepste zuiden van Italië, het kon tot wraakacties leiden, erover schrijven was ronduit [lees verder]

Een onverbiddellijk rapport

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
Generatiekloof.
Hoe volwassenen door kinderen pijnlijk raak geportretteerd worden.
‘Onze ouders, die zogenaamd gezaghebbende figuren .. ze dronken graag: dat was hun hobby of misschien een vorm van eredienst. Wijn en bier en whisky en gin. Ook tequila, rum en wodka. Midden op de dag noemden [lees verder]

Warmte in de poolcirkel

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Alles lijkt hier door anderen op maat gemaakt, op mensenmaat, waardoor je eigenlijk geen idee meer lijkt te hebben hoe de echte wereld er ook alweer uitziet.’ Ruimte? Vanaf mijn balkon kijk ik uit op een lapje grond waar ze tweehonderd nieuwe woningen inplanten.
Maar in de natuur van Noorwegen [lees verder]

Een schreeuw tegen de schaamteloosheid

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘De ziekte ontmenselijkt en maakt van die vrouwen marionetten, ten prooi aan groteske symptomen, willoze poppen in de handen van de artsen, die hen betasten en onderzoeken onder iedere huidplooi. Het zijn niet langer echtgenotes, moeders of jonge meisjes, het zijn geen vrouwen naar wie je kijkt of [lees verder]

Het boek van de hoop

Recensie Herre Daelemans - 18/05/2022
‘Het was een adembenemend mooi gebouw, dat viel niet te ontkennen, en toch voelde Nori ondanks deze schoonheid bij de aanblik ervan haar maag verkrampen. ‘

Het is een Japans gezegde: er zijn 50 woorden voor regen, omdat het zoveel regent.
Een geschikte metafoor, dacht auteur Asha [lees verder]

0
    0
    Jouw winkelmand
    Jouw winkelmand is leeg
      Bereken verzending
      Bon toepassen

      Bedankt!

      Je link is opgenomen. Hartelijk dank. We bekijken en plaatsen die zo snel mogelijk. Klik ‘Nog een link ingeven’ om een nieuwe link in te geven of klik op Terug om terug te gaan naar de vorige pagina.